Kiedy podałam zupę do stołu, Halina wzięła łyżkę, spróbowała, odłożyła ją i powiedziała do szwagierki: „Nie do mnie, do niej, jakby mnie przy stole nie było. ”
Tego do dziś nie wiem. Wtedy wyszedł do mnie Stanisław. Wszedł do przedpokoju, powiedział „cześć” w kierunku ściany, zdjął kurtkę i poszłam po tę kurtkę.
Wróciłam do kuchni. Wzięłam do rąk wystygłą herbatę i nie powiedziałam nic. Telefon odkładany ekranem do blatu. Za każdym razem, kiedy wchodziłam do pokoju, ekran był odwrócony.
Za każdym razem, kiedy usiadłam obok, Kamil brał telefon i kładł go do kieszeni albo zasłaniał dłonią. Wychodził odebrać telefon do łazienki. Pisał wiadomości pochylony do przodu, łokciem zasłaniając ekran. Wiele nocy myślałam o tym, że wejdę do pokoju i powiem: „Kamil, muszę wiedzieć.
”
Każdy osobno nic nie waży, ale razem można nimi wypełnić kieszenie i pójść do jeziora. To był jej sposób na pokazanie, że nie ma mi nic do powiedzenia. Potem nakryłam do stołu, przyniosłam zupę, uśmiechnęłam się, bo właśnie tego nauczyłam się przez te wszystkie lata. I nie było między nami nic do powiedzenia, co byłoby bardziej prawdziwe niż ta cisza.
Kobietę idącą przez parking z torbą i gotowością do uśmiechu, którą przez lata robiłam w odruch. Agnieszka zamknęła drzwi, usiadła naprzeciwko mnie, wzięła tę butelkę wody, nalała do filiżanki po kawie – jednego naczynia, które było – i postawiła przede mną. „Dzwoniłam do ciebie dwa razy w lutym. Chcę ci powiedzieć coś, co może być teraz trudne do przyjęcia.
”
„Widziałam, jak przyjeżdżasz i wychodzisz ostatnia i pytasz Halinę o ogródek i uśmiechasz się do zdjęć. ”
„Nie do niej, do siebie. ”
Powiedziałam do niej cicho. Zadzwonił do mnie sam.
Tydzień temu Stanisław zadzwonił do Agnieszki. Tydzień temu, kiedy ja robiłam zakupy i gotowałam obiady i wybierałam niebieską sukienkę do torby, on już wiedział, co zrobi. Siedział przy stole, jadł, wychodził do ogrodu. „Że widział, jak Halina się do ciebie odnosi.
”
„Zdolności do patrzenia na siebie bez pobłażliwości. ”
Agnieszka wstała, podeszła do drzwi i lekko je uchyliła. Potem odwróciła się do mnie. „Planowałam zawsze co najmniej dwa kroki do przodu, bo nikt inny nie planował.
”
„Muszę wrócić do gości. Zadzwoń do mnie, nieważne kiedy. ”
Teraz coś głośniejszego, coś do tańca, coś, co ma sprawiać, że ludzie wstają i zapominają o zmęczeniu. Może pisał do niej, może dzwonił, może stał i patrzył na asfalt i nie wiedział, co teraz.
I myślałam o sobie, o Marcie, która przyjechała w niebieskiej sukience na wesele z gotowością do uśmiechu. Gdzieś z daleka słyszałam muzykę, tę głośną do tańca, i śmiech, i szum rozmów. Całe życie patrzyłam przez szybę na coś, do czego myślałam, że należę. Obcasy wchodziły w żwir z cichym chrzęstem, który był jedynym dźwiękiem należącym tylko do mnie.
„Jedzie pan do domu. ”
Że decyzja o tym, co dalej, należy do ciebie, nie do niego, nie do matki – do ciebie. Odwróciłam się i poszłam do samochodu. Dom, do którego wrócę.
Byłoby kłamstwem powiedzieć, że wróciłam do domu i wszystko stało się jasne i proste. Kiedy kończył, wychodziłam do drugiego pokoju i zamykałam drzwi. Po prostu nie miałam mu nic do powiedzenia. Wyobraź sobie, że ktoś mówi do ciebie przez 6 lat.
Nie wiem, czy pojadę do tych Włoch.
