Od 26 kwietnia do 25 września liczyłem dni. W pewnym momencie liczenie było jedyną rzeczą, jaką mogłem robić, siedząc w kuchni przy stole, przy którym Oliwia uczyła się do matury. Działkę kupiłem w 96 od sąsiada, który wyjeżdżał do Niemiec. Moje 42 ary, do tej pory rolne, przeszły w tereny zabudowy mieszkaniowej i usługowej, bo 2 km dalej rozbudowuje się strefa ekonomiczna i wszystko wokół niej zmienia przeznaczenie.
Pod koniec, kiedy już nie wstawała, Stefania powiedziała mi rzecz, którą powtarzam sobie do dzisiaj. Oliwia od piątego roku życia chodzi ze mną do uli. Przez sześć lat po śmierci Stefanii wnuki były u mnie na działce co drugi weekend od kwietnia do października. Radek wziął tę kartkę do ręki i czytał ją dłużej niż trzeba czytać dwie strony.
Do dziś nie umiem sobie tego darować. No to super, tym lepiej – powiedział. Zadzwoniłem do Justyny tego samego wieczora. Powiedziała tylko: No, tato.
I nic więcej. Nie zaprosiła mnie do środka. Stała w progu, w rękawiczkach do zmywania. Wziął ode mnie rower, powiedział dzięki i wniósł go do środka.
Zszedłem po schodach, wsiadłem do Astry i pojechałem na działkę, chociaż nie miałem tam nic do roboty. Wrzuciłem go do ich skrzynki osobiście o 7:00 rano, żeby nikogo nie spotkać. 25 września w czwartek poszedłem po zakupy do Kauflandu przy Jawerzyńskiej. Zdążyła zrobić może pięć kroków, zanim Justyna złapała ją za ramię i powiedziała: „Nie do dziecka, do mnie, ale przez dziecko”.
Oliwia stanęła między nami, popatrzyła na matkę, potem na mnie i zapytała cztery słowa, które słyszę do dziś, kiedy zasypiam. Do kancelarii zadzwoniłem tego samego wieczora o 17:20 jeszcze z parkingu. Powiedziałem pani notariusz, że chcę przepisać działkę na wnuki, że mają dziewięć i sześć lat, że ich matka postawiła mi warunek i że nie chcę, żeby ta ziemia trafiła do jej rąk ani na jeden dzień. Wysłuchał całej historii, wypalił papierosa do końca i powiedział: „Wiesiek, dawaj papiery”.
Nie zadzwoniłem do córki, nie napisałem do zięcia, nie powiedziałem nikomu poza Etkiem i siostrą. Pojechałem prosto z kancelarii na działkę i posadziłem dwie jabłonie przy południowej granicy obok sadu Stefanii. Telefon od Radka odebrałem 18 listopada o 20:20. Radek podpisał w maju umowę przedwstępną z deweloperem, w której zobowiązał się doprowadzić do sprzedaży działki do końca marca.
Wziął 120 000 zaliczki. W umowie była kara umowna 60 000 na wypadek nie dojścia transakcji do skutku z jego przyczyny. Podpisał zobowiązanie do sprzedaży rzeczy, która nigdy do niego nie należała, wziął za to pieniądze pięć miesięcy przed tym, jak jego żona stanęła w progu i postawiła mi warunek. Do sądu poszli w grudniu.
Wniosek do Sądu Rejonowego, Wydział Rodzinny i Nieletnich o zezwolenie na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu majątkiem małoletnich, czyli o zgodę na sprzedaż działki należącej do ich własnych dzieci. Radek mówił 20 minut. Ile z kwoty 120 000 zaliczki pozostało na koncie? Deweloper pozwał Radka w kwietniu o zwrot zaliczki i o karę umowną 180 000 zł.
Sprzedali mieszkanie w marcu za 480 000 i dziś wynajmują dwa pokoje na Kopernika za 3100. Justyna powiedziała mi coś, co można uznać za przeprosiny dopiero w maju następnego roku na działce przy szopie, tyłem do mnie, kiedy myła słoiki. Nie dlatego, że mam dowody, dlatego, że mam jedną córkę i nie zamierzam spędzić ostatnich 20 lat życia na ustalaniu, w którym dokładnie tygodniu zaczęła kłamać. Oliwia przyjeżdża co drugi weekend, od kwietnia do października, tak jak dawniej.
Szara Reneta owocuje po sześciu, siedmiu latach, więc pierwsze jabłka będą, jak Oliwia pójdzie do liceum.
