Weszła do eleganckiej sali bankietowej Hotelu Bristol, uśmiechając się do kolegów przy barze. Wzrok Igora Kowalczyka, dyrektora marketingu, śledził ją z drugiego końca pokoju — napięta szczęka, chłodne oczy. To był ten sam człowiek, który od osiemnastu miesięcy potrafił rozpalić w niej ogień jednym spojrzeniem, a chwilę później zmrozić lodowatą obojętnością. Podszedł do niej Mateusz, dwudziestojednoletni praktykant, który dołączył do zespołu trzy miesiące temu.
Rozmawiali o jego studiach, o ambicjach, o fascynującym świecie strategii marketingowej. Dominika poczuła sympatię do chłopaka, jak do młodszego brata, którego nigdy nie miała. Nagle poczuła na sobie ten wzrok — intensywny, palący, niemożliwy do zignorowania. Odwróciła się i zobaczyła Igora, który patrzył na nią z wyrazem, którego nigdy wcześniej nie widziała: zaborczości zmieszanej z bólem.
Później, gdy parkiet zapełnił się parami, Mateusz zaprosił ją do tańca. Zgodziła się, czując, że ktoś obserwuje każdy jej ruch. „To tylko taniec”, powiedziała sobie, ale serce biło jej jak szalone. Gdy wróciła do domu na Saskiej Kępie, nie mogła przestać myśleć o tym spojrzeniu.
Rano przygotowała mocną kawę i poszła do biura. W gabinecie Igora powietrze było gęste od niewypowiedzianych słów. „Projekt Schneider wymaga skupienia”, powiedział, rzucając teczkę na biurko. „Codzienne spotkania od dziewiątej do siedemnastej.
Tutaj, w moim biurze. Żadnych dystrakcji”. Zrobiła krok do przodu, czując, jak coś między nimi pęka. „To niemożliwe, żebyś po osiemnastu miesiącach próbował udawać, że nic się nie dzieje”.
Odwrócił się do okna, ramiona napięte. „Śledziłem cię wzrokiem na każdej imprezie, słuchałem, jak śmiejesz się z innymi, i myślałem o tym, jak bardzo chcę być tym, który sprawia, że twoje oczy błyszczą”. Podeszła do niego, a gdy musnęła dłonią jego ramię, poczuł, jak drży. Nagle pukanie do drzwi rozbiło czar jak młotkiem szybę.
Wchodzili pracownicy z pytaniami, a oni cofnęli się do bezpiecznej odległości. Przez kolejne tygodnie spotykali się codziennie. Deszcz padał za oknami, tworząc melancholijną scenerię. On zostawiał jej kroasanty z piekarni na rogu Marszałkowskiej.
Ona przynosiła mu kawę bez cukru, taką, jaką lubił. „Mam tylko komplikacje do zaoferowania”, powiedział kiedyś cicho. „A ja kocham twój perfekcjonizm, który doprowadza wszystkich do szału”, odpowiedziała. Pracowali nad projektem do późnych godzin, a każde spojrzenie, każdy przypadkowy dotyk był jak iskra w suchym lesie.
„Jesteście upoważnieni do rozpoczęcia implementacji”, powiedział w końcu. Nawet nie zauważyli, kiedy projekt Schneider stał się sukcesem. Klient zadzwonił osobiście. „Panna Lisowska, pan Müller pochwalił pani wkład”, powiedziała pani Nowak z HR.
„Mamy dla pani propozycję przeniesienia do działu strategii cyfrowej”. Dominika poczuła łzy w oczach. Przeniesienie oznaczało nowe wyzwania, ale też koniec codziennych spotkań z Igorem. „To dla ciebie świetna okazja”, powiedział, gdy mu o tym powiedziała.
„Masz naturalny talent do komunikacji z klientami”. Napięcie między nimi osiągnęło punkt wrzenia. W piątkowy wieczór, gdy biuro opustoszało, podszedł do jej biurka. „Chodźmy na kolację”, powiedział.
„Nie jako szef i podwładna, ale jako dwoje ludzi, którzy od osiemnastu miesięcy myślą o sobie”. „A co z firmą? ”, zapytała. „Zastrzegam sobie prawo do martwienia się o to później”.
Poszli. Rozmawiali do późna o wszystkim i o niczym. Trzy miesiące później klucz do jego mieszkania leżał na jej dłoni. „Ta impreza, ten jeden taniec, twoje spojrzenie — wszystko to doprowadziło nas tutaj”, powiedziała.
Budowali przyszłość, jeden dzień na raz.
