Noc była cicha, tylko deszcz stukał w szyby szpitala. Na dyżurce zegar wskazywał 2:30, kiedy Anna poprawiała notatki przy lampce. Miała trzeci dyżur z rzędu, a kawa już dawno przestała działać. – Anka, idź się chwilę zdrzemniej – mruknęła koleżanka.
– Ledwo stoisz. – Nie mogę. Sala dziecięca jest pełna – odpowiedziała Anna, zerkając na monitor. – Nie zasnę, dopóki wiem, że któreś z nich może potrzebować pomocy.
Była taka od zawsze – opiekuńcza aż do przesady. Dla pacjentów była aniołem w białym fartuchu, choć sama nie widziała w sobie nic nadzwyczajnego. Tamtej nocy coś jednak miało się zmienić. Około trzeciej drzwi izby przyjęć otworzyły się z impetem.
Wpadł mężczyzna z małą dziewczynką w ramionach. Była blada jak ściana, usta miała sine, oczy zamknięte. – Pomocy! – krzyknął.
– Ona nie oddycha! Anna zerwała się natychmiast. – Proszę ją tutaj położyć – wskazała stół zabiegowy. – Co się stało?
– Kasłała cały wieczór, potem nagle przestała. Nie wiedziałem, co robić. – Spokojnie – powiedziała stanowczo, ale łagodnie. – Proszę zająć się oddechem.
Ja sprawdzę puls. Jej dłonie działały automatycznie. Tlen, masaż serca, delikatne uciski klatki piersiowej. Mężczyzna stał obok bezradny, drżąc na całym ciele.
Po chwili dziewczynka gwałtownie kaszlnęła, nabrała powietrza i otworzyła oczy. – Wszystko będzie dobrze – wyszeptała Anna z ulgą. Mężczyzna usiadł na krześle, twarz miał mokrą od łez i deszczu. – Boże, dziękuję.
Gdyby nie pani… nie wiem, co bym zrobił. – Teraz najważniejsze, żeby mała odpoczęła – przerwała mu łagodnie. – Jak ma na imię? – Ola.
Ma siedem lat. Anna pogładziła dziewczynkę po czole. – Olu, słyszysz mnie? Jestem Ania.
Jesteś bezpieczna. Ola skinęła lekko głową. Mężczyzna złapał Annę za rękę i spojrzał jej prosto w oczy. – Moje nazwisko brzmi Marek.
Jestem dyrektorem szpitala Rubin w mieście. Nie wiem, jak mam pani dziękować. Gdyby pani zechciała przyjąć u mnie pracę… dałbym pani wszystko, czego potrzebuje. Anna poczuła, że serce bije jej szybciej.
To wszystko działo się zbyt szybko. Spojrzała na Olę, która już powoli wracała do siebie, a potem na Marka. Obiecała, że przemyśli jego propozycję. Kiedy wyszła ze szpitala o poranku, wciąż czuła ciężar tamtej chwili.
Przez kolejne dni Anna starała się wrócić do normalności, ale myśl o Marku i Oli nie dawała jej spokoju. W końcu, po tygodniu wahania, przyjęła zaproszenie i wsiadła do limuzyny, która miała zawieźć ją do willi Marka. Siedząc w miękkim fotelu, czuła się jak ktoś, kto trafił do zupełnie innego świata. Gdy podjechali pod okazały budynek, Marek czekał w drzwiach.
Powitał ją uśmiechem, a jego dłoń zacisnęła się wokół jej dłoni. – Dziękuję, że pani przyjechała – powiedział. – Chodźmy do środka. W gabinecie pachniało kawą i świeżymi kwiatami.
Na biurku leżała gruba teczka. – To miejsce należy do mnie – oznajmił Marek. – Ale chcę się nim podzielić z kimś, kto naprawdę dba o innych. Pani uratowała mi córkę.
Teraz ja chcę pomóc pani. Podszedł do biurka, wyjął kopertę i podał jej. – To umowa o pracę. Dyrektorka oddziału pediatrycznego.
Własny zespół, najlepszy sprzęt. Wynagrodzenie, o jakim pani nie śniła. Anna otworzyła kopertę ze drżącymi rękami. To było więcej, niż kiedykolwiek mogła sobie wyobrazić.
Zanim zdążyła odpowiedzieć, do gabinetu wbiegła Ola w eleganckim sweterku, ściskając w dłoniach bukiet tulipanów. – Pani Aniu! – zawołała i rzuciła się jej na szyję. Anna przytuliła ją mocno, czując nagłą wilgoć pod powiekami.
To było więcej niż podziękowanie. To była nowa rodzina. Ale zanim zdążyła cokolwiek powiedzieć, Ola podbiegła do okna i wskazała coś palcem. – Tato, patrz!
Tam ktoś stoi! Anna podeszła do okna. Przed bramą stała kobieta w ciemnym płaszczu, z wymalowaną twarzą i oczami pełnymi nienawiści. Kobieta patrzyła prosto na Annę.
Marek ściągnął brwi. – To moja była żona – powiedział cicho. – Nic jej nie mówiłem o pani. Ale wygląda na to, że już wie.
Anna poczuła, jak coś ściska jej żołądek. Ta kobieta nie przyszła tu przez przypadek. Kiedy popatrzyła na Annę, jej usta wykrzywiły się w grymasie. Ola pisnęła i schowała się za ojcem.
Marek zacisnął pięści, ale nie powiedział ani słowa. Anna patrzyła na kobietę, która uniosła telefon, jakby chciała zrobić zdjęcie. W tym momencie wszystko, co wydawało się początkiem nowego życia, zamieniło się w coś zupełnie innego. Kobieta w czarnym płaszczu nagle ruszyła w stronę bramy.
Anna cofnęła się o krok. Wiedziała, że nic z tego, co dziś się wydarzy, nie pozostanie bez konsekwencji. Marek bez słowa odwrócił się do niej i powiedział cicho:
– Przepraszam.
Nie miałem prawa cię w to mieszać.
