Zamiast schować figurkę świętego Krzysztofa do futerka misia, pan Guzik wpadł mi do ręki z czymś, co nie powinno tam być. Mała, czarna kamera, ledwo większa od paznokcia, przyklejona do szwu. Serce stanęło mi na sekundę. Ktoś nagrywał mojego wnuka w jego własnym pokoju.
Pieniądze po spłaceniu wszystkich zobowiązań? Dokładnie czterysta tysięcy złotych. Tak, tyle zostało z całego majątku po matce. Wystarczyło na wycieczkę do zoo, jak obiecałam Krzysiowi.
Tylko że ta wycieczka miała być nagrodą, a nie czymś, co będzie mnie prześladować. Schyliłam się do niego, udając wesołość, choć w środku aż mnie skręcało. „Sprawy do załatwienia”, rzuciłam do Zofii, gdy zapytała, czemu tak dziwnie się zachowuję. „Gdzie do cholery położyłaś te papiery?
” – krzyknęłam do siebie, przeszukując biurko. „Może zatrzymamy się na lody po drodze do mnie? ” – zaproponowałam, próbując zyskać czas. Potem podkradłam się z powrotem do śmietnika, wyciągnęłam misia i wyjęłam nożyczki do szycia, te same, których używała jeszcze moja mama.
„Dlaczego ktoś miałby chować kamerę w zabawce dziecka? ” – szepnęłam do pluszaka. I wtedy do mnie dotarło. To nie była jakaś przypadkowa awaria ani zapomniany gadżet.
To było celowe. Nic nie powiedziałam. Siedziałam przy stole do drugiej w nocy, obracając to maleńkie urządzenie w dłoniach. Filtr do kawy zawisł w połowie drogi do ekspresu, gdy usłyszałam dzwonek do drzwi.
Zofia przybyła dwadzieścia minut później, wciąż w szlafroku, ale z torbą na laptopa. „Gorzej, niż myślałam” – powiedziałam, prowadząc ją do kuchni. „Musimy natychmiast zadzwonić do opieki społecznej”. Krzyś mrugnął do mnie, gdy Zofia wyciągała telefon.
SPCJ i STK do spraw ochrony praw dziecka – tak, to była pierwsza myśl. Zofia wspomniała, że Krzyś chodzi do terapeuty z powodu problemów behawioralnych. Terapeuta miał dostęp do sprzętu nagrywającego. „Do jutra Krzyś będzie pod opieką” – rzuciła, pakując laptop.
Pomachała mi do narożnej ławki, gdy wychodziła. Ale wtedy coś zgrzytnęło. „Ktoś, kto ma regularny dostęp do pani domu? ” – zapytała.
„Tylko Tomasz i moja sąsiadka Ela mają klucze”. Zofia uniosła brew. „Jej natychmiastowa gotowość do pomocy w przeglądaniu filmów była podejrzana”. I wtedy przypomniałam sobie to mrugnięcie Krzysia.
Dlaczego mrugnął akurat dzisiaj? „Przychodził do pani domu od miesięcy, pani Kowalska” – powiedziała Zofia. „Ela dostarczała mu pani harmonogram i klucz do pani domu”. Zamarłam.
Musiałam zadzwonić do komisarz Morawskiej. Większość nagrań była podobna do tego, co już widziałam – zwykłe codzienne sceny. Ale potem pobiegłam na dół do piwnicy. Renata Kowalska nie miała klucza do mojego domu.
Więc kto miał dostęp? „Uważamy, że mogła zostać porwana przez te same osoby, które grożą pani wnukowi” – usłyszałam w słuchawce. „Wysyłamy jednostki do pani lokalizacji”. Szepnęłam do telefonu ciche „dziękuję”.
Dzwonek do drzwi zabrzmiał raz, dwa razy. To była Renata Kowalska, kobieta, która miała zapasowy klucz do mojego domu. Weszła do mojego salonu jak do własnego. „Bardzo przydatne do utrzymania prywatności podczas wrażliwych rozmów” – powiedziała, wskazując na coś, co wyglądało jak zagłuszacz.
„Zadzwoniłaś do komisarz Morawskiej i odwołałaś swoje zeznanie” – rzucił Robert, popychając mnie do przodu czymś twardym. W sypialni podeszłam do komody, udając, że szukam czegoś w szufladach. „Wczoraj, ale Tomasz przyprowadził go do mojego domu dziś rano” – powiedziałam. „Widziała pani, jak Krzyś pomaga nam zbierać wodę?
” – zapytała Renata. Ośmiolatek zgłosił się na ochotnika do pracy pod przykryciem. Renata podeszła do Zofii z czymś w dłoni. „Krzyś wróci do bycia normalnym ośmioletnim chłopcem” – powiedziała.
Tomasz otworzył drzwi, zanim do nich dotarłyśmy. Krzyś przytulił się do mnie. „Tym razem możemy pójść do każdego zoo w Polsce, jeśli chcesz”. Tomasz i Zofia dołączyli do nas na obiad.
ABW znalazło tam kilka rzeczy, które należą do mnie. „Chcecie, żebym przeprowadziła się do waszej dzielnicy? ” – zapytałam, odwracając się do Krzysia. „Kiedy procesy się zakończą i wszyscy pójdą do więzienia?
” – zapytał. „I myślę, że to będzie jego ulubiona historia do końca życia”. Samochód Zofii podjechał, gdy agentka Lewandowska przygotowywała się do odjazdu. „To jest potężna lekcja dla dziecka do nauczenia”.
Zofia i ja mamy ci coś do powiedzenia – zaczęłam, ale przerwał mi dźwięk telefonu. „Jak do niej dotrzemy? ” – zapytała Zofia. Patrycja Wójcik zawsze szuka starszych kobiet do pracy.
„Pani Kowalska, będzie pani miała możliwość nagrywania dźwięku i wideo plus tracker GPS i system alertów awaryjnych”. „Czy ma pani jakieś obawy co do pracy z trudnymi dziećmi? ” – usłyszałam pytanie. „Kochanie, całe życie miałam do czynienia z trudnymi dziećmi.
Potrzebują konsekwencji, rutyny i absolutnej dyskrecji co do ich sytuacji życiowej”. Ania wstała, wciąż trzymając lalkę, i podeszła do mnie. „Cóż” – powiedziałam, klękając do jej poziomu.
„Ale najpierw zadzwonię do Krzysia”.
