Wyszedłem z półmroku daszka prosto w wodnisty chłód wieczoru. Jeszcze przed chwilą siedziałem w obcym aucie, patrząc, jak ktoś wychodzi z tego samego bloku, w którym kiedyś mieszkałem. Milcząco wslizgnęła się do skórzanego wnętrza i zamknęła drzwi. Wskazałem ręką kierunek.
Do działek dotarliśmy w jakieś 25 minut, a ona ani razu nie zapytała, dokąd jedziemy. Zgasiłem silnik, schowałem klucze do kieszeni. Podeszliśmy do starego drewnianego domku Artura. Zapachniało wilgotnym drewnem i dymem.
Spojrzałem na nią, zanim przekręciłem zamek. Złość prowadzi do błędów. I właśnie wtedy ona sięgnęła do swojej teczki. Przyciągnęła teczkę do siebie.
Poszłam do archiwum. Miałam dzisiaj jechać do stolicy województwa, ale coś mnie tu trzymało. Starannie schowałem dokumenty z powrotem do teczki. Z przestrachem pochyliła się do przodu.
A teraz wojna dywersyjna przyjdzie do nich. Ściszyłem dźwięk do minimum. Przywykli, że miasteczko należy do nich. Do bazy północnej dotarłem głęboką nocą.
Do bramy nie poszedłem. Miejsce, gdzie gałęzie starej topoli zwisały nad płotem, tworząc idealny most. Ręka instynktownie wsliznęła się do kieszeni. 30, może 40 000 sztang, miliardy złotych.
Stary system gaszenia pianą jeszcze z czasów Polski Ludowej. Przeciąłem przewody czujników, żeby system nie wysyłał sygnału alarmowego do centrali straży pożarnej. Podszedłem do związanego ochroniarza. Patrzył na mnie z dołu do góry.
Powiedziałem, pochylając się do jego twarzy. System zadziałał. Zresztą te kawałki metalu same w sobie nie były mi potrzebne. Rzuciłem kamyk do kałuży.
Wszedłem do garażu. Podszedłem do kuchennego stołu. Te same arkusze z pieczęciami burmistrza Barańskiego, dla których palono mieszkania i mrożono historyczny kwartał. Do burmistrza już dzwonią z prokuratury wojewódzkiej.
Dokumenty trafiają do prokuratury. Ściszyłem krótkofalówkę i wsunąłem ją do kieszeni. Do środka wszedłem przez bramę załadunkową. Zabrałem się do pracy.
To był głos szczura przypartego do muru. Jutro rano wejdzie ci do gabinetu prokuratura wojewódzka i obaj siądziemy na jakieś 20 lat. Pozwoliłem im przejść dokładnie 20 kroków w głąb hali. Cofać się do drzwi!
Bandyci przywykli do bicia bezbronnych mieszkańców. Zanim na oślep w ciemno zaczęli palić pozostali do cieni, do własnego strachu. Podszedłem tuż do niego. Pochyliłem się do jego ucha.
Grupa szturmowa weszła do budynku fabryki. Miejscowi już do nich nie dosięgną. Umysł natychmiast wrócił do trybu roboczego. Wstałem i podszedłem do plecaka.
Podszedłem do starej szopy dobudowanej do tylnej ściany domku. Podłączyłem do niej system niepozornych, naciągniętych żyłek przecinających podejścia. Wróciłem do domu. Nie odskoczyłem do tyłu.
Powiedziałem do słuchawki. Życie wróciło do normalnego rytmu. Ktoś zapukał do drzwi. Wróciłem do kuchni i ją rozerwałem.
Ktoś fachowo napuścił bandytów na siebie, zwarł system przeciwpożarowy, zalał cały magazyn i zostawił nam herszta na pożarcie. Przyszedłem do obcego miasta. System Zatorskiego zmyłby ją razem ze starymi murami kamienicy.
