Małgorzata stała przy oknie apartamentu na dwudziestym piętrze, patrząc na miasto budzące się do życia. Za nią, na stole, leżały materiały do szycia — wykroje, koronki, próbki tkanin. To było jej schronienie, ale o poranku nie miała czasu na myślenie o pasji. Lucjan wszedł do salonu w garniturze, z aktówką w dłoni.
Podszedł do barku i nalał sobie whisky, choć dochodziła dopiero dziewiąta. — Co słychać? — zapytała, podchodząc do niego. — Wszystko pod kontrolą, ale dziś mam ważne spotkanie.
Biznes to nie przelewki — odpowiedział, odstawiając szklankę. Małgorzata skinęła głową, choć w środku czuła pustkę. Chciała powiedzieć, że od tygodni nic nie szyje, że jej pracownia jest zakurzona, że tęskni za tym, co kochała. Ale nie powiedziała tego.
Bo co by to dało? Lucjan i tak uważał, że projektowanie to zachcianka, którą powoli wypala. — Zastanawiałam się nad powrotem do projektowania — zaczęła cicho. — Nawet zapisałam się na kurs online, żeby odświeżyć umiejętności.
— Daj spokój. Siedzisz w domu, masz wszystko. Po co ci to? — odparł, nie podnosząc wzroku.
Małgorzata nie odpowiedziała. Nie miała siły tłumaczyć, że czuje się niewidzialna. Tego popołudnia wybrała się do kawiarni w pobliżu. Zamówiła kawę i usiadła przy oknie, wyciągając z torby kolorowe szkice.
Były tam projekty letnich sukienek, proste, lekkie, z naturalnych tkanin. Gdy tak rysowałam, ktoś usiadł naprzeciwko niej. — Przepraszam, ale nie mogłam się powstrzymać. To jest naprawdę piękne — powiedziała starsza kobieta z elegancką apaszką na szyi.
— Nazywam się Teresa. Prowadzę niewielką pracownię mody. Szukam kogoś z prawdziwym okiem do szczegółów. Serce Małgorzaty zabiło mocniej.
Rozmawiały przez godzinę. Teresa zaproponowała współpracę przy kolekcji na wiosnę. — Masz naturalny talent. Proszę, pomyśl o tym — powiedziała Teresa, zostawiając wizytówkę.
Małgorzata drżącymi palcami schowała wizytówkę. Wracając do domu, czuła, jakby coś w niej ożyło. Ale w mieszkaniu czekał już Lucjan. Stał przy oknie z drinkiem w ręku.
— Byłem w pracy, a ty… znowu się włóczyłaś po mieście? — powiedział, odwracając się do niej. — Myślałem, że tobie już nie zależy na naszym wspólnym życiu.
— To nie tak. Spotkałam kobietę, która… — zaczęła Małgorzata. — Dość.
Mam dość tego, że udajesz, że jesteś szczęśliwa. Dziś wieczorem wychodzę. Nie czekaj na mnie — przerwał jej i wyszedł. Małgorzata stała w przedpokoju, słuchając trzaskających drzwi.
Po raz pierwszy od dawna nie czuła smutku. Poczuła coś innego — ulgę, a potem gniew. Następnego dnia rano zadzwoniła do Teresy i umówiła się na spotkanie w jej pracowni na Pradze. To była inna Warszawa — gwarna, kolorowa, pełna życia.
Teresa pokazała jej maszyny, tkaniny, albumy z projektami. — Zaczynasz od podstaw. To nie będzie łatwe, ale widzę, że masz pasję — powiedziała Teresa. Małgorzata wyszła stamtąd z umową w torebce.
Miała zacząć od czwartku. W drodze do domu czuła, jakby wracała do siebie. Lucjan nie wracał przez dwa dni. A kiedy wrócił, był spięty.
Usiedli przy stole, a on powiedział, że jego firma ma poważne problemy finansowe. — Potrzebuję twojego wsparcia. Musimy zacisnąć pasa — powiedział, patrząc w talerz. — Rozumiem — odpowiedziała krótko Małgorzata.
— Ale ja też muszę ci coś powiedzieć. Wracam do projektowania. Lucjan drgnął, ale nie wybuchnął. Tylko pokiwał głową.
— Rób, co chcesz — rzucił i wyszedł z pokoju. Małgorzata zaczęła pracować w pracowni Teresy. Pierwsze dni były trudne, ale czuła, że jest na swoim miejscu. Teresa doceniała jej pomysły, a klienci zaczęli zamawiać projekty.
Jej sukienki sprzedawały się w małym butiku. Po miesiącu Teresa zaproponowała jej wspólny pokaz mody. — To twoja szansa, żeby pokazać całemu miastu, co potrafisz — powiedziała. Małgorzata zgodziła się.
Lucjan tymczasem coraz częściej zostawał w pracy. Któregoś wieczoru, gdy Małgorzata wróciła z pracowni o 22:00, zastała go w salonie z telefonem w ręku. Szybko go schował, ale zdążyła zobaczyć, że pisze do kogoś. — Do kogo pisałeś?
— zapytała. — Do wspólnika. Sprawy firmowe — odpowiedział, ale głos mu drżał. Nie zapytała więcej, ale coś ją tknęło.
Tydzień później, gdy Lucjan brał prysznic, jego telefon zawibrował. Małgorzata nie chciała podsłuchiwać, ale zerknęła na ekran. Zobaczyła wiadomość od kogoś o imieniu „Ewelina”: „Tęsknię za tobą, kochanie. Kiedy wracasz?
”. Serce jej zamarło. Odłożyła telefon i wyszła na balkon. To był zdjęcia.
Lucjan wyszedł z łazienki. Spostrzegł jej minę. — Co się stało? — zapytał.
— Kim jest Ewelina? — powiedziała cicho. Lucjan pobladł. Przez chwilę milczał.
— To tylko współpracowniczka — wyjąkał. — Masz z nią romans, prawda? — zapytała Małgorzata bez oskarżenia, tylko ze zmęczeniem. Lucjan spuścił wzrok.
Nie potwierdził, ale też nie zaprzeczył. — Chciałem ci powiedzieć… ale bałem się — szepnął. — To był błąd.
Tej nocy Małgorzata nie spała. Rano spakowała małą torbę i pojechała do Teresy. — Mogę zostać u ciebie kilka dni? — poprosiła.
Teresa przytuliła ją bez pytań. Małgorzata zaczęła nowe życie. Przez dzień pracowała intensywnie, a wieczorem płakała w pokoju gościnnym. Ale każdego dnia czuła się coraz mocniejsza.
Jej kolekcja nabierała kształtu. Tytuł pokazu: „Nowy początek”. Na pokaz przyszło wiele osób. Lucjan też nadszedł, bez zaproszenia.
Stał w tle, obserwując. Małgorzata weszła na wybieg w granatowej sukience ze swojej kolekcji. Widownia nagradzała ją oklaskami. Po pokazie Teresa pokazała jej wyniki sprzedaży — sukienki wyprzedały się w większości.
Lucjan podszedł do niej. — Byłaś piękna. Przepraszam za wszystko — powiedział. — Chcę to naprawić.
Małgorzata spojrzała mu w oczy. — Nie możesz cofnąć tego, co się stało. Ja zaczęłam nowe życie. Odwróciła się i wróciła do Teresy i zespołu.
Kilka dni później Lucjan przyszedł do pracowni. Małgorzata szyła sukienkę na zamówienie. — Przyniosłem ci coś — powiedział, kładąc na stole pamiętnik. — Zapisuj tu swoje myśli.
Może kiedyś mi wybaczysz. Małgorzata wzięła pamiętnik, ale nic nie powiedziała. Lucjan poszedł. Wieczorem siedziała przy oknie pracowni, trzymając pamiętnik w dłoni.
Otworzyła pierwszą stronę i napisała: „Zaczynam od nowa. Może to moja najpiękniejsza kolekcja. ”
