Weszłam do mieszkania babci i od razu poczułam ten zapach lawendy i nafty. Było ciepło, ale coś wisiało w powietrzu. Babcia siedziała przy stole, a obok niej stała pani Marta, sąsiadka z dołu. Pani Marta sięgnęła do kieszeni fartucha i położyła na stole mały czarny notes.
Przesunęła notes w moją stronę. Wzięłam go do ręki. Na okładce nie było żadnego napisu. Otworzyłam pierwszy raz i zobaczyłam dziadkowe pismo.
Te same litery, które znałam z kartek, które mi wysyłał. Ale tutaj słowa były inne. Zaczęłam czytać i poczułam, jakby ktoś wyjął ze mnie powietrze. Tamtego dnia, kiedy dziadek trafił do szpitala, ja pojechałam do babci.
Łzy przyszły same, bez zapowiedzi. Siedziałam na kanapie i patrzyłam na ścianę, a babcia powtarzała, że wszystko będzie dobrze. Potem odwróciła się do mnie i powiedziała: „Szybko do szafy. Może jedzie do ciebie właśnie teraz”.
Nie rozumiałam, ale poszłam. Weszłam do tej wysokiej, starej szafy w przedpokoju, pachnącej lawendą i naftaliną. Babcia zamknęła drzwi i przez szparę widziałam, jak otwiera wejściowe. Marek stał w progu.
Babcia wpuściła go, a on usiadł przy stole, jakby był u siebie. Patrzył na babcię tak, jak się patrzy na kogoś, kogo się już nie liczy. Potem powiedział coś o dziadku, coś o tym, że trzeba uważać na dokumenty. Wstał i wyszedł.
Kiedy wyszłam z szafy, babcia siedziała nieruchomo. Powiedziała tylko: „Nic mu nie mów o notesie”. Tego samego wieczoru wróciłam do domu. Marek siedział w kuchni i patrzył w telefon, zawsze ekranem do dołu.
Nawet kiedy szedł do łazienki, brał go ze sobą. Usiadł przy stole i zaczął mówić o swojej pracy, o tym, że dużo zarabia, a ja tylko siedzisz w domu. Powiedział, że powinnam się cieszyć, że w ogóle ktoś chce ze mną być. Potem wstał, wziął kurtkę z fotela i zaniósł do przedpokoju.
Następnego ranka napisałam do babci jedną wiadomość. Odpowiedziała, że mam przyjść po południu. Kiedy weszłam do mieszkania, babcia podała mi kopertę. Powiedziała: „To od twojego dziadka.
Trzymał to dla ciebie, żebyś wiedziała, co naprawdę się działo”. Wzięłam kopertę i schowałam do torebki. Nie otworzyłam jej od razu. Wróciłam do domu i zobaczyłam Marka przed lodówką.
Patrzył na mnie tak, jakby czegoś szukał. Powiedział: „Gdzie byłeś? ”. Odpowiedziałam, że u babci.
Parsknął i powiedział, że babcia zawsze była podejrzliwa, że nie ufa ludziom. Potem wziął telefon, który zostawił na stole, i wyszedł do łazienki. Został tam długo. Wieczorem usiedliśmy do kolacji.
Zjadłam szybko i poszłam do sypialni. Wyjęłam kopertę z torebki. W środku była kartka z pismem dziadka. Przeczytałam kilka słów i poczułam, że świat się zatrzymuje.
Pisał o Marku, o tym, że zawsze coś kombinuje, że ma długi, że babcia widziała go kiedyś z kimś, kto przyniósł mu pieniądze. Pisał, że nie chce, żebym została z kimś takim. Na końcu: „Zaufaj babci. Ona wie więcej, niż ci mówi”.
Wstałam i wzięłam telefon. Napisałam do babci, że rano przyjdę. Odpowiedziała: „Dobrze, dziecko. Przyjdź wcześnie”.
Rano wyszłam, zanim Marek się obudził. U babci usiadłyśmy przy stole. Babcia zaczęła mówić o tym, że Marek od miesięcy chodzi do kobiety, która mieszka dwa piętra niżej, że widzi go przez okno, jak wchodzi do klatki, że kiedyś zobaczyła go w jej bramie. Wyjęła czarny notes i otworzyła na stronie, gdzie były zapisane daty i godziny.
Powiedziała: „Zapisz to sobie. Może kiedyś ci się przyda”. Zamknęłam notes i włożyłam go do torby. W domu Marek już był.
Siedział w kuchni, pił kawę. Powiedział: „Masz jakąś bluzkę na jutro? Muszę iść na spotkanie”. Odpowiedziałam, że znajdę.
Przeszedł obok mnie, a ja poczułam zapach innej kobiety. To nie był mój szampon, nie było to coś, czego on normalnie używał. Wieczorem zadzwoniła babcia. Powiedziała: „On znowu tam poszedł.
Widziałam go przed chwilą”. Słuchałam, a potem odłożyłam telefon. Usiadłam na kanapie i patrzyłam na drzwi. Kiedy wrócił, powiedział, że był na spacerze.
Z trudem powstrzymałam się, żeby nie wybuchnąć. Następnego dnia poszłam do babci. Była spokojna. Usiadła naprzeciwko mnie i powiedziała: „Musisz sama zdecydować, co z tym zrobić.
Ale pamiętaj, że zawsze możesz wrócić”. Wzięłam jej dłonie, były suche i ciepłe. Obiecałam, że przyjdę za kilka dni. W domu Marek krzyczał, bo nie było jego ulubionej koszuli.
Patrzyłam na niego i zrozumiałam, że to nie jest osoba, z którą chcę spędzić życie. Ale nie powiedziałam nic. Wyjęłam telefon i napisałam do babci: „Może przyjdę jutro”. Odpowiedziała: „Dobrze, dziecko.
Drzwi są otwarte”. Odłożyłam telefon i podeszłam do okna. Patrzyłam na ulicę, na ludzi, którzy szli do pracy. Zastanawiałam się, ile z nich wróci do domu, w którym czuje się obco.
Kiedy Marek wyszedł do pracy, wzięłam notes z torby i otworzyłam go. Były tam też listy. Listy od kobiety, która pisała do dziadka, że Marek obiecał jej coś, że ma jej dać pieniądze. Poczułam zimno.
Schowałam notes do torby i poszłam do kuchni. Zaczęłam kroić cebulę. Łzy przyszły. Nie tylko od cebuli.
Następnego dnia rano zadzwoniłam do babci. Powiedziała, żebym przyjechała jak najszybciej. Pojechałam. Babcia podała mi kopertę i powiedziała: „To wszystko, co zostało.
Zrób z tym, co uważasz”. Wzięłam kopertę. Nie otworzyłam. Schowałam do torebki i wróciłam do domu.
Marek już był. Zapytał, skąd wracam. Powiedziałam, że od babci. Spojrzał na torebkę i zapytał, co tam nosisz.
Powiedziałam, że nic. Wzruszył ramionami i poszedł do salonu. Może to było coś w jego głosie, ale nagle stało się jasne, że muszę wiedzieć, co jest w tej kopercie. Wieczorem, kiedy zasnął, wyjęłam kopertę i otworzyłam ją.
W środku był stary klucz i kartka od babci. Na kartce był adres i napis: „To mieszkanie mojej siostry. Stoi puste. Jeśli kiedyś będziesz potrzebowała schronienia, tam znajdziesz klucz”.
Wyciągnęłam klucz i trzymałam go w dłoni. Był ciężki, metalowy, zimny. Poczułam, że mam wybór. Mogę zostać i udawać, że wszystko jest w porządku.
Albo mogę wziąć to, co moje, i zacząć od nowa. Następnego dnia rano, kiedy Marek wyszedł do pracy, wzięłam torbę, włożyłam do niej najpotrzebniejsze rzeczy, klucz i notes. Napisałam do babci: „Przyjdę pod ten adres”. Wyszłam z mieszkania.
Zatrzymałam się przed drzwiami. Odwróciłam się i popatrzyłam na przedpokój, w którym stała nasza kurtka. Przekrzywiona, z jednym rękawem zwisającym do podłogi. Nie wzięłam jej.
Poszłam pod wskazany adres. To była stara kamienica, na trzecim piętrze włożyłam klucz do zamka. Drzwi się otworzyły. W środku było pusto, ale czysto.
Stało tam łóżko, stół, dwa krzesła. Na parapecie stał stary dzbanek. Podeszłam do okna i wyjrzałam na podwórze. Było szaro, ale czułam spokój.
Usiadłam na łóżku i wyjęłam notes. Przeczytałam jeszcze raz wszystko, co napisał dziadek. Potem napisałam do babci: „Jestem tutaj. Dziękuję”.
Odpowiedziała: „Wiedziałam, że ci się uda. Bądź silna”. Odłożyłam telefon. Zostawiłam za sobą mieszkanie, które nigdy nie było moje.
Ale miałam klucz do nowego miejsca i notes, który przypominał mi, że nie wszystko jest takie, jakim się wydaje. Wstałam, podeszłam do kredensu, na którym zostawiłam szklankę z wodą, i wypiłam ją do końca. Potem usiadłam na krześle i czekałam, aż ktoś zapuka.
