Wszedłem po oblodzonych stopniach do wagonu. Za mną ciągnął się chłód przedświtu, a przede mną ciasny, śmierdzący korytarz. Miałem dwadzieścia złotych w kieszeni i obrączkę, którą zdjąłem z palca, zanim zamknęli drzwi. Wsiadłem do pociągu, bo musiałem dotrzeć do siostry w Warszawie.
To wszystko, co zostało z mojego dawnego życia. Mieszkanie, które kiedyś należało do moich dzieci, teraz należało do sądu. A ja jechałem do celi, chociaż nikt mi tego jeszcze nie powiedział wprost. Wiedziałem jednak, że to koniec.
Wystarczyło spojrzeć na ludzi, którzy siedzieli w przedziale. Nie patrzyli na siebie, nie rozmawiali. Tylko czekali. I ja też czekałem, aż ktoś powie, co dalej.
Wtedy poczułem, że pociąg zwalnia. Zza szyby zamajaczyły światła stacji, ale żadna z nich nie była moją. Chciałem wstać, chwycić torbę, wyjść – ale ciało odmówiło posłuszeństwa. Bezwładność pociągnęła mnie do przodu, pozbawiając równowagi.
Uderzyłem głową w stolik. Ktoś krzyknął. Dzieci po drugiej stronie korytarza zaczęły płakać, tuląc się do matki. A potem usłyszałem głos z głośnika: – Zostań na miejscu.
Nie ruszaj się. Gumowa pałka uniosła się w powietrzu, gotowa do ciosu. Ale nie opadła. Zamiast tego ktoś chwycił mnie za ramię i odwrócił twarzą do szyby.
– Zamknij się i śpij, zanim wbijemy ci twoje sztuczne zęby do gardła. Odwróć się do ściany. Zrobiłem, co kazali. Przycisnąłem czoło do zimnej szyby i patrzyłem, jak światła stacji przesuwają się w tył.
Myślałem o tym, co zostawiłem. O żonie, która już mnie nie chciała. O dzieciach, które może jeszcze pamiętały moje imię. O mieszkaniu, które ojciec zostawił mi w spadku, a teraz należało do obcych ludzi.
I o dwudziestu złotych, które zaciskałem w dłoni, jakby to był jakiś skarb. Ale to nie był skarb. To była reszta z życia, które przepadło. Ktoś uderzył mnie w plecy.
– Wstawaj. Idziemy. Podniosłem się. Przede mną stał młody człowiek w mundurze.
Miał twarz bez wyrazu, ale w oczach coś błysnęło. Może strach. Może nienawiść. Nie wiedziałem.
– Dokąd mnie zabieracie? – zapytałem. – Nie twoja sprawa. Szliśmy przez korytarz, mijając ludzi, którzy odwracali wzrok.
Ktoś splunął pod nogi. Ktoś się zaśmiał. A ja myślałem tylko o tym, że nigdy nie zobaczę więcej moich dzieci. Przeszliśmy do następnego wagonu.
Tam było ciemniej, ale widziałem kontury ludzi siedzących przy stolikach. Jeden z nich wstał, kiedy weszliśmy. – Nowy? – zapytał.
Młody nie odpowiedział. Pchnął mnie do przodu. – Siadaj. Usiadłem na twardej ławce.
Naprzeciwko mnie siedział starszy mężczyzna o siwych włosach i bliznie na policzku. Patrzył na mnie długo, jakby oceniał, czy jestem wart zachodu. Potem uśmiechnął się cienko. – Masz coś?
– zapytał. – Co masz na myśli? – Pieniądze. Papierosy.
Cokolwiek. Wyciągnąłem dwadzieścia złotych i położyłem na stoliku. Wziął je, obejrzał, schował do kieszeni. – To wszystko?
– Tak. – To będzie ciężka podróż. – Dlaczego? – Bo nikt ci tutaj nie pomoże.
– Ja nikogo nie proszę o pomoc. – I dobrze. Bo tutaj nikt jej nie daje. Odwrócił się do okna.
A ja patrzyłem na swoje odbicie w szybie. Wyglądałem staro, znacznie starzej niż na moje lata. Może to dlatego, że przestałem żyć, zanim jeszcze znalazłem się w tym pociągu. Pociąg zatrzymał się na stacji.
Zobaczyłem przez okno peron z kilkoma latarniami. Ktoś krzyknął z sąsiedniego przedziału. Usłyszałem szczęk zamków. Drzwi otworzyły się z trzaskiem.
Do wagonu weszło dwóch ludzi w cywilnych ubraniach. Podeszli do mnie bez słowa. – Ty. Chodź z nami.
Wstałem. Spojrzałem na starszego, ale on już patrzył w inną stronę. Wyszedłem na peron. Zimno uderzyło mnie w twarz, ale nie czułem już nic.
Szedłem między nimi, patrząc na szare budynki stacji. Nie wiedziałem, dokąd idę. Ale wiedziałem, że to koniec drogi, która zaczęła się wiele lat temu, kiedy popełniłem pierwszy błąd. I że nie ma już odwrotu.
Wsiadłem do samochodu, który czekał na parkingu. Zatrzasnęły się drzwi. Ruszyliśmy w ciemność. A ja patrzyłem na oddalające się światła stacji, myśląc o tym, że moje dzieci już nigdy nie zobaczą mnie takiego, jakim byłem kiedyś.
Bo ta osoba umarła już dawno temu. I nawet ja nie pamiętam, kim była.
