Kiedy Łukasz Wysocki zobaczył swoją szefową siedzącą samotnie na mokrym krawężniku przed hotelem Bristol, przez kilka sekund był przekonany, że pomylił ją z kimś innym.
Izabela Montenegro nie siadała na krawężnikach.
Izabela Montenegro sprawiała, że ludzie wstawali z krzeseł, kiedy wchodziła do sali.
Miała trzydzieści dziewięć lat, stanowisko dyrektor zarządzającej jednej z najszybciej rozwijających się firm inwestycyjnych w Warszawie i reputację kobiety, która potrafiła zakończyć czyjąś karierę jednym pytaniem zadanym podczas zebrania.
A jednak tego piątkowego wieczoru siedziała przed pięciogwiazdkowym hotelem bez płaszcza, z jedną szpilką w dłoni i drugą wciąż na stopie.
Padał drobny listopadowy deszcz.
Obok wejścia stali kierowcy, ochroniarze i goście czekający na taksówki. Kilka osób rozpoznało Izabelę. Nikt nie podszedł.
Łukasz zatrzymał się pod daszkiem.
Mógł zrobić dokładnie to samo.
Powinien.
Był przecież tylko stażystą.
I to takim, którego nazwiska Izabela prawdopodobnie nawet nie znała.
Jeszcze rano poprawiała przygotowaną przez niego prezentację przed całym zespołem, przesuwając palcem po ekranie.
— Kto zrobił slajd trzydziesty drugi?
W sali zapadła cisza.
Łukasz podniósł rękę.
— Ja.
Izabela spojrzała na niego może przez dwie sekundy.
— Dane są dobre. Wniosek jest słaby. Następnym razem proszę myśleć dalej niż Excel.
Potem przeszła do kolejnego slajdu.
Dla niej była to jedna uwaga wśród setek.
Dla niego — kolejne przypomnienie, jak daleko znajdował się od świata ludzi siedzących przy tamtym stole.
Łukasz miał dwadzieścia cztery lata, garnitur kupiony na wyprzedaży za trzysta dziewięćdziesiąt dziewięć złotych i miesięczne wynagrodzenie stażowe, które znikało prawie w całości po opłaceniu kawalerki na obrzeżach Warszawy.
Każdego ranka wstawał o piątej.
Bojler w mieszkaniu zepsuł się trzy tygodnie wcześniej, więc kąpał się w zimnej wodzie.
Na śniadanie jadł najczęściej dwie bułki kupione poprzedniego wieczoru po przecenie.
Do biura jechał dwoma autobusami.
Ale nigdy się nie spóźniał.
Nigdy też nie narzekał.
Tego wieczoru firmowy bankiet zakończył się dla niego wcześniej niż dla innych, ponieważ ostatni autobus w stronę jego osiedla odjeżdżał o 23:18.
Była 22:54.
Łukasz spojrzał na zegarek.
Potem na Izabelę.
Jeszcze raz na zegarek.
Westchnął i wyszedł spod daszku.
— Pani Montenegro?
Izabela powoli uniosła głowę.
Makijaż nadal miała niemal nienaganny, ale jej oczy zdradzały wszystko.
Była pijana.
Bardzo.
Przez chwilę przyglądała mu się bez słowa.
— Znam cię.
— Pracuję w pani firmie.
Zmrużyła oczy.
— To nie zawęża kręgu podejrzanych.
Łukasz mimowolnie się uśmiechnął.
— Łukasz Wysocki. Dział analiz. Staż.
— Slajd trzydzieści dwa.
Zaskoczyła go.
— Tak.
Izabela wskazała na niego trzymaną w dłoni szpilką.
— Nadal uważam, że wniosek był słaby.
— Zapamiętam.
Spróbowała wstać.
Po dwóch sekundach straciła równowagę.
Łukasz złapał ją za przedramię.
Kilka osób przed hotelem odwróciło wzrok, udając, że niczego nie widziało.
— Gdzie jest pani kierowca?
Izabela nagle przestała się uśmiechać.
— Zwolniłam go.
— Dzisiaj?
— Dwie godziny temu.
— Dlaczego?
— Bo powiedział mojemu bratu, gdzie jestem.
Łukasz nie wiedział, co odpowiedzieć.
— Zamówię pani taksówkę.
— Nie.
— Pani Montenegro…
— Izabela.
— Dobrze. Izabelo, nie może pani tutaj zostać.
Spojrzała na niego dziwnie.
— Ty naprawdę nie wiesz, prawda?
— Czego?
Pokręciła głową.
— Nieważne.
Telefon w jej torebce zaczął dzwonić.
Spojrzała na ekran.
Na moment alkohol jakby przestał działać.
Jej twarz stężała.
Odrzuciła połączenie.
Telefon zadzwonił ponownie.
Tym razem wyłączyła urządzenie.
— Zamów samochód — powiedziała.
Dwadzieścia minut później siedzieli na tylnym siedzeniu taksówki.
Łukasz podał kierowcy adres, który Izabela podyktowała mu dwukrotnie.
Żoliborz.
Jedna z tych ulic, na których nawet cisza wydawała się droga.
Kiedy samochód ruszył, Izabela oparła głowę o szybę.
Przez kilka minut milczała.
Potem powiedziała:
— Ile ci płacimy?
Łukasz spojrzał na nią.
— Słucham?
— Za staż.
Podał kwotę.
Izabela odwróciła głowę.
— Miesięcznie?
— Tak.
— Niemożliwe.
— Możliwe. Mam przelew jako dowód.
Przez moment wyglądała, jakby chciała się roześmiać.
Nie zrobiła tego.
— I za to przychodzisz codziennie przed siódmą?
Łukasz zesztywniał.
— Skąd pani wie?
— Jestem szefową. Czasami wiem rzeczy.
— Myślałem, że nie zna pani mojego nazwiska.
— Nie znałam.
To zabolało bardziej, niż powinno.
Izabela znów spojrzała przez okno.
— Dlaczego pracujesz za takie pieniądze?
— Bo sześć innych firm nawet nie odpowiedziało.
— To nie jest odpowiedź.
Łukasz wzruszył ramionami.
— Chcę się nauczyć.
— Czego?
— Jak ludzie podejmują decyzje, kiedy w grę wchodzą prawdziwe pieniądze.
Teraz spojrzała na niego uważniej.
— A potem?
— Potem chciałbym kiedyś podejmować własne.
— Ambitnie.
— Raczej taniej niż terapia.
Zaśmiała się.
Po raz pierwszy szczerze.
Chwilę później jednak jej twarz znowu spoważniała.
— Masz rodziców?
Pytanie przyszło znikąd.
— Mam mamę.
— Ojciec?
— Nie żyje.
— Przepraszam.
— Dawno temu.
Izabela skinęła głową.
— Mój żyje. Czasami to bardziej skomplikowane.
Taksówka skręciła w spokojną ulicę.
Przed jednym z domów stał czarny mercedes.
Izabela natychmiast się wyprostowała.
— Jedź dalej.
Kierowca spojrzał w lusterko.
— Ale adres…
— Powiedziałam: jedź dalej.
Łukasz zobaczył mężczyznę stojącego przy bramie domu.
Wysoki, około pięćdziesiątki.
Kiedy taksówka przejeżdżała obok, mężczyzna spojrzał prosto na nich.
Izabela odsunęła się od szyby.
— Kto to?
— Mój brat.
— Ten, przez którego zwolniła pani kierowcę?
— Tak.
— Nie chce pani z nim rozmawiać?
Izabela spojrzała na Łukasza.
W jej oczach nie było już śladu pijackiego rozbawienia.
— Gdybym chciała, nie siedziałabym z tobą w taksówce.
Kierowca krążył po okolicy przez prawie dwadzieścia minut.
Mercedes w końcu zniknął.
Dopiero wtedy wrócili.
Dom Izabeli był nowoczesny, surowy i niemal całkowicie ciemny.
Łukasz pomógł jej dojść do drzwi.
— Dalej sobie poradzę — powiedziała.
Nie poradziła sobie.
Trzy razy wpisała błędny kod.
Za czwartym drzwi się otworzyły.
W środku nie było żadnej służby, ochrony ani rodziny.
Tylko wielki, idealnie urządzony dom i cisza.
Łukasz postawił jej torebkę na stoliku.
— Wody?
— W kuchni.
Przyniósł szklankę.
Izabela siedziała już na kanapie.
— Powinieneś iść.
— Zamówię pani…
— Łukasz.
Pierwszy raz powiedziała jego imię.
— Dziękuję.
Skinął głową.
Ruszył do drzwi.
— Poczekaj.
Odwrócił się.
Izabela patrzyła na niego tak trzeźwo, że przez sekundę zastanawiał się, czy przez cały wieczór nie udawała.
— Jeśli jutro ktoś zapyta, nie widziałeś mnie.
— Kto miałby pytać?
— Jeśli będziesz miał szczęście, nikt.
O 6:12 następnego ranka Łukasz obudził się na kanapie we własnym mieszkaniu.
Nie pamiętał, kiedy zasnął.
Do domu wrócił po drugiej.
Taksówka kosztowała go sto czterdzieści siedem złotych.
Prawie tygodniowy budżet na jedzenie.
Telefon leżący na podłodze miał dziewięć procent baterii.
I jedenaście nieodebranych połączeń.
Wszystkie z nieznanego numeru.
Łukasz usiadł.
Telefon zadzwonił po raz dwunasty.
Odebrał.
— Pan Łukasz Wysocki?
— Tak.
— Mówi Michał Radecki, biuro pani Montenegro. Pani dyrektor prosi, żeby pojawił się pan dzisiaj o dziesiątej w jej domu.
Łukasz spojrzał na zegarek.
Sobota.
— Czy coś się stało?
— O dziesiątej, panie Wysocki.
Połączenie się zakończyło.
Przez następną godzinę Łukasz analizował wszystkie możliwe scenariusze.
Żaden nie był dobry.
Może powiedział coś głupiego.
Może ktoś zrobił zdjęcie.
Może Izabela niczego nie pamiętała i teraz chciała ustalić, co się wydarzyło.
Najgorsza możliwość była jeszcze prostsza.
Mógł zostać zwolniony.
O 9:57 stał przed jej domem.
Mercedesu nie było.
Drzwi otworzył mu mężczyzna w granatowym garniturze.
— Pan Wysocki?
— Tak.
— Proszę.
Łukasz rozpoznał głos z telefonu.
Michał Radecki miał około czterdziestu pięciu lat, stalowosiwe włosy i sposób poruszania się człowieka, który nigdy nie robi niczego przypadkowo.
Zaprowadził go do gabinetu.
Izabela siedziała za biurkiem.
Wyglądała zupełnie inaczej niż poprzedniego wieczoru.
Biała koszula.
Włosy związane.
Bez śladu kaca.
Na stole stała czarna kawa i teczka.
— Usiądź.
Łukasz usiadł.
— Jak się pani czuje?
— Fatalnie. Ale dziękuję za dyplomację.
Michał zamknął drzwi.
Izabela przesunęła teczkę w stronę Łukasza.
— Otwórz.
W środku znajdowała się umowa.
Na pierwszej stronie widniało jego nazwisko.
Łukasz przeczytał pierwsze trzy linijki.
Potem jeszcze raz.
Podniósł głowę.
— Co to jest?
— Oferta.
— Widzę.
— W takim razie jesteśmy do przodu.
Przewrócił stronę.
Kwota sprawiła, że zatrzymał oddech.
Sto osiemdziesiąt tysięcy złotych.
Za sześć miesięcy.
— To chyba pomyłka.
— Nie.
— Za co?
Izabela splotła dłonie.
— Za to, że przez pół roku będziesz moim partnerem.
Łukasz patrzył na nią bez słowa.
Michał nawet nie drgnął.
— Partnerem w czym?
— Oficjalnie? Życiowym.
— Słucham?
— Będziemy pojawiać się razem publicznie. Kolacje. Gale. Kilka wydarzeń rodzinnych. Spotkania biznesowe, jeśli będzie to konieczne.
— Czyli mam udawać pani chłopaka?
— Tak.
— Dlaczego ja?
Izabela odpowiedziała bez wahania.
— Bo jesteś idealny.
To nie brzmiało jak komplement.
— Nie rozumiem.
— Nie pochodzisz z naszego środowiska. Nie masz powiązań z konkurencją. Nie jesteś synem polityka, bankiera ani członka zarządu. Nie masz powodów, żeby grać na dwa fronty.
— Sprawdziliście mnie?
Michał odpowiedział spokojnie:
— Tak.
Łukasz poczuł zimno w żołądku.
— Od kiedy?
Izabela spojrzała mu prosto w oczy.
— Od trzeciej w nocy.
— To jest chore.
Wstał.
— Łukasz.
— Nie.
— Nie usłyszałeś jeszcze najważniejszej części.
— Sto osiemdziesiąt tysięcy za udawanie pani partnera brzmi wystarczająco ważnie.
Ruszył do drzwi.
— Twoja matka ma sto dwadzieścia sześć tysięcy długu hipotecznego.
Zatrzymał się.
Powoli odwrócił głowę.
— Proszę więcej o niej nie mówić.
Izabela nawet nie mrugnęła.
— Bank wszczął procedurę wypowiedzenia umowy pożyczki.
— Skąd…
— To właśnie próbuję ci powiedzieć. Ludzie, przeciwko którym gram, wiedzą o innych więcej, niż powinni. Jeśli wejdziesz w tę umowę, muszę wiedzieć, gdzie mogą cię uderzyć.
Łukasz wrócił do biurka.
— Kim są ci ludzie?
— Moim bratem. Częścią zarządu. I człowiekiem, którego miałam poślubić.
Teraz zrozumiał, że oferta nie była ekscentrycznym kaprysem bogatej kobiety.
Była elementem wojny.
— Dlaczego potrzebuje pani partnera do wojny w zarządzie?
Izabela wstała.
Podeszła do okna.
— Za trzy tygodnie odbędzie się głosowanie dotyczące kontroli nad Montenegro Capital. Mój ojciec posiada trzydzieści jeden procent udziałów. Ja dwadzieścia cztery. Mój brat Adrian dwadzieścia dwa. Reszta należy do inwestorów.
— I?
— Ojciec chce się wycofać. Jego udziały trafią do fundacji rodzinnej.
Odwróciła się.
— Statut fundacji jest stary. Napisał go mój dziadek. Osoba, która ma objąć funkcję przewodniczącego rady, musi przedstawić „stabilną sytuację osobistą i rodzinną”.
Łukasz parsknął.
— To brzmi jak dziewiętnasty wiek.
— Dziadek urodził się w 1931 roku. Nie był progresywny.
— A pani brat?
— Żonaty. Dwoje dzieci. Dom. Zdjęcia w magazynach. Idealna rodzina.
— A pani?
Izabela uniosła brew.
— Siedziałam wczoraj pijana na krawężniku. Sam oceń.
Pierwszy raz Łukasz zrozumiał, co naprawdę widział poprzedniej nocy.
Nie kobietę świętującą sukces.
Kobietę, której grunt usuwał się spod nóg.
— A były narzeczony?
— Maksymilian Różycki. Członek rady fundacji. Miał być rozwiązaniem.
— Miał?
— Do wczoraj.
— Co zrobił?
Izabela milczała chwilę.
— Dowiedziałam się, że od ośmiu miesięcy przekazuje Adrianowi informacje z mojego biura.
Łukasz spojrzał na Michała.
Ten nie zaprzeczył.
— Dlatego pani piła.
— Dlatego piłam.
— I teraz chce pani zastąpić narzeczonego stażystą?
— Chcę zrobić coś, czego Adrian nie przewidzi.
— A jeśli odmówię?
— W poniedziałek wracasz do pracy. Nikt nigdy nie wspomina o tej rozmowie.
Łukasz spojrzał ponownie na umowę.
Sto osiemdziesiąt tysięcy.
Taka suma mogła uratować mieszkanie matki.
Mogła spłacić jego długi studenckie.
Mogła kupić mu coś, czego nigdy nie miał.
Czas.
— Jest jeszcze jeden warunek — powiedziała Izabela.
Łukasz uniósł głowę.
— Oczywiście, że jest.
— Nie możesz się we mnie zakochać.
Spojrzał na nią.
Potem na Michała.
Michał pierwszy raz od początku spotkania odwrócił wzrok, jakby właśnie bardzo zainteresowała go biblioteczka.
Łukasz zaśmiał się.
— Myślę, że z tym dam sobie radę.
Izabela wyciągnęła rękę.
— W takim razie?
Łukasz patrzył na nią kilka sekund.
Potem uścisnął jej dłoń.
— Sześć miesięcy.
Nie wiedział jeszcze, że umowa przestanie być najważniejszym problemem już po sześciu dniach.
Pierwszy tydzień był absurdalny.
W poniedziałek rano Łukasz przyszedł do biura jak zwykle o 6:48.
O 8:03 cały budynek wiedział, że stażysta z działu analiz wyszedł z gabinetu dyrektor zarządzającej po czterdziestominutowym spotkaniu.
O 10:17 pojawiło się pierwsze zdjęcie.
Izabela wychodząca z restauracji.
Łukasz obok niej.
Zdjęcie zrobiono poprzedniego wieczoru.
Do południa telefon Łukasza eksplodował.
„Stary, CO TY ZROBIŁEŚ?”
„Czy to naprawdę Montenegro?”
„Wysocki, powinieneś napisać poradnik.”
Najgorzej zachowywał się jego bezpośredni przełożony, Robert Król.
Robert miał trzydzieści sześć lat, idealnie dopasowane garnitury i talent do przypisywania sobie cudzych pomysłów.
Od pierwszego dnia stażu traktował Łukasza jak darmową drukarkę.
Tego ranka wszedł do pokoju analityków i położył przed nim dokumenty.
— Kopiarka, trzy komplety.
Łukasz spojrzał na niego.
— Robert, mamy dział administracji.
— A mamy też stażystę.
Kilka osób spuściło wzrok.
Robert pochylił się.
— I jedna kolacja z szefową tego nie zmienia.
Łukasz wstał.
Wziął dokumenty.
— Jasne.
Nie odpowiedział nic więcej.
To zirytowało Roberta bardziej niż sprzeciw.
Dwa dni później Izabela zabrała Łukasza na pierwszą oficjalną galę.
Dostał garnitur od krawca, którego nazwiska wcześniej nie znał.
Cena znajdowała się na rachunku pozostawionym przypadkiem w pokrowcu.
Siedem tysięcy osiemset złotych.
Łukasz zadzwonił do Izabeli.
— Nie założę tego.
— Założysz.
— To kosztuje więcej niż pół roku moich ubrań.
— Właśnie dlatego go założysz.
— Nie będę udawał kogoś, kim nie jestem.
Po drugiej stronie zapadła cisza.
— Łukasz, cały nasz układ polega na udawaniu kogoś, kim nie jesteś.
— Partnera. Nie milionera.
Po raz pierwszy to ona nie miała odpowiedzi.
Na gali pojawiło się prawie czterysta osób.
Biznesmeni.
Politycy.
Dziennikarze.
Ludzie, których Łukasz znał z okładek gazet.
Kiedy weszli, rozmowy przy kilku stolikach ucichły.
Izabela ścisnęła jego dłoń.
— Nie patrz na nich.
— Wszyscy patrzą na nas.
— Wiem.
— To ma mnie uspokoić?
— Nie. Ma cię przygotować.
Wtedy pojawił się Adrian Montenegro.
Ten sam mężczyzna, którego Łukasz widział przed domem.
Podszedł z kieliszkiem szampana.
— Siostrzyczko.
Pocałował Izabelę w policzek.
Potem spojrzał na Łukasza.
Nie jak na człowieka.
Jak na produkt bez metki.
— A to musi być…
— Łukasz — powiedziała Izabela.
— Oczywiście.
Adrian wyciągnął rękę.
— Adrian Montenegro.
— Wiem.
— Naprawdę?
— Jest pan w raporcie rocznym.
Adrian uśmiechnął się szerzej.
— Analityk?
— Stażysta.
Przez sekundę Adrian myślał, że źle usłyszał.
— Stażysta?
Kilka osób stojących obok odwróciło głowy.
Izabela nie zareagowała.
Adrian spojrzał na siostrę.
— Iza, ty nigdy nie robisz niczego bez powodu.
— Miło, że wciąż tak o mnie myślisz.
— Więc jaki jest powód?
Łukasz odpowiedział, zanim zdążyła.
— Może mnie lubi.
Cisza.
Adrian spojrzał na niego.
Potem się roześmiał.
— Zaczynam rozumieć.
Odchodząc, powiedział cicho do Izabeli:
— Ojciec będzie zachwycony.
Nie był.
Dwa dni później Łukasz został zaproszony na rodzinny obiad Montenegro.
I właśnie tam zobaczył pierwszy raz, jak wygląda prawdziwa władza.
Ojciec Izabeli, Aleksander Montenegro, miał siedemdziesiąt dwa lata i nie musiał podnosić głosu.
Ludzie milkli, zanim zaczynał mówić.
Przy stole siedzieli Adrian z żoną, Izabela, Łukasz, dwóch członków rady fundacji i Maksymilian Różycki.
Były narzeczony.
Maksymilian był dokładnie
