Szept był tak cichy, że ledwo poruszył powietrze w gabinecie Dominika Russo. Palce mężczyzny zamarły nad dokumentami – trasami transportu, spisami broni, nazwiskami, które mogłyby go pogrzebać na trzy życia. Podniósł wzrok. W drzwiach stała mała dziewczynka, może sześcioletnia, tonąca w wyblakłej sukience o dwa rozmiary za dużej.
W drżących dłoniach ściskała szmatkę do kurzu. Widział ją wcześniej w rezydencji – zawsze w kątach, zawsze cichą, zawsze niewidzialną. „Czy wiesz, z kim rozmawiasz, mała? ” – jego głos był lodowaty.
To był głos, który sprawiał, że dorośli mężczyźni jąkali się i pocili. Głos, który kończył negocjacje i kończył życia. Dziecko wzdrygnęło się, ale nie uciekło. „Pod pana biurkiem.
Widziałam, jak panna Serena to tam wczoraj położyła, kiedy był pan na dole. ”
Dominik poczuł, jak coś ściska go w piersi. Serena – jego narzeczona. Kobieta, która za trzy tygodnie miała zostać panią Russo.
„Oczekujesz, że ci uwierzę? ” – wstał, a dziewczynka cofnęła się instynktownie. „Kto cię przysłał? ”
„Nikt mnie nie przysłał.
Pani Eleanor mówi, że chowanie rzeczy w czyimś pokoju jest złe. Nie chciałam, żeby stała się panu krzywda. ”
Dominik wpatrywał się w nią przez długą chwilę. W jego świecie dzieci były pionkami, narzędziami, bronią używaną przez wrogów.
Głos ojca odbił się echem zza grobu: „Nie ufaj nikomu, zwłaszcza informacjom z nieoczekiwanych źródeł. Twoi wrogowie użyją każdego, nawet dzieci. ”
„Wynoś się” – rzucił płasko. „Nie chcę cię tu więcej widzieć.
”
Dziewczynka spuściła głowę i odwróciła się. W drzwiach zatrzymała się na ułamek sekundy i spojrzała na niego przez ramię. To nie było oskarżenie ani strach. Coś, co wyglądało niemal jak smutek.
Smutek z jego powodu. Potem zniknęła. Dominik nie sprawdził biurka. W jego świecie dzieci nie były źródłem prawdy.
Były pustymi kartami, na których wrogowie mogli pisać. Widział to już wcześniej – rywali używających sierot do siania paranoi. Wezwał do gabinetu Markusa Cole’a, człowieka, który był z nim od piętnastu lat. Trzy razy uratował mu życie.
Grzebał ciała bez zadawania pytań. „Dziewczynka od gosposi. Co o niej wiesz? ”
Markus wzruszył ramionami.
„Sierota. Rodzice zginęli w wypadku dwa lata temu. Żadni krewni jej nie chcieli. Pani Eleanor wzięła ją z litości.
Ciche dziecko, trzyma się na uboczu. Sprawiała jakieś problemy? ”
„Kręciła się koło mojego biura. Poczułem się nieswojo.
”
Markus zaśmiał się. „Ma sześć lat, szefie. Dzieci sobie wyobrażają różne rzeczy. ”
Drzwi otworzyły się i weszła Serena z filiżanką kawy.
Miała na sobie kremową jedwabną bluzkę, a jej uśmiech był ciepły. Dotknęła jego dłoni znajomym, intymnym gestem. „Pomyślałam, że tego potrzebujesz. Ostatnio tak ciężko pracujesz.
”
Dominik przyglądał się jej twarzy. Nie widział niczego niezwykłego. Pocałowała go w policzek i wyszła z Markusem. Tej nocy, leżąc obok Sereny, nie mógł spać.
Jej oddech był miękki i równy, a głos dziewczynki odbijał się echem w ciemności: „Pod twoim biurkiem. ”
O trzeciej nad ranem wymknął się z łóżka. Mówił sobie, że zachowuje się głupio. Że sprawdzi biurko, nic nie znajdzie i w końcu odrzuci to absurdalne podejrzenie.
Wszedł do gabinetu bez zapalania świateł. Księżyc wpadał przez wysokie okna. Ukląkł, czując się żałośnie – szef jednej z najpotężniejszych rodzin w Chicago czołgający się pod biurkiem w środku nocy. Jego palce dotknęły czegoś zimnego, małego, prostokątnego.
Serce zamarło mu w piersi. Wyciągnął urządzenie wielkości pudełka od zapałek, czarne, matowe, przymocowane wojskową taśmą do spodu biurka. Żadnych oznaczeń. Profesjonalny sprzęt.
Włączył odtwarzanie. Jego własny głos wypełnił ciszę: „Przesyłka dotrze w czwartek. Molo 47. Kontakt to Rodriguez.
”
Rozmowa z zeszłego tygodnia. Z Markusem. W tym samym pokoju. Nagranie trwało – nazwiska, lokalizacje, kwoty.
Wystarczająco dowodów, by zamknąć go na całe życie. Jego ręce zaczęły drżeć – nie ze strachu, z wściekłości. Ale instynkty przetrwania przejęły kontrolę. Umieścił urządzenie z powrotem dokładnie tam, gdzie je znalazł.
Wyjął telefon i wybrał numer, który znały tylko trzy osoby na świecie. Tony Mancini odebrał po drugim dzwonku. „Musisz uzyskać dostęp do zapasowego systemu kamer w moim biurze. Tego, o którym nikt nie wie.
Sprawdź wczorajsze popołudnie, około czwartej. ”
Tony przybył o czwartej nad ranem. Usiedli w piwnicy, w pokoju, który nie istniał na żadnym planie – betonowe ściany, bez okien, dźwiękoszczelny. Dominik zbudował go sam trzy lata temu na takie właśnie chwile.
Nagranie się załadowało. Puste biuro, światło słoneczne. Potem drzwi się otworzyły. Weszła Serena.
Miała na sobie niebieską sukienkę, którą kupił jej w zeszłym miesiącu. Na ekranie zatrzymała się w drzwiach, a jej oczy przebiegły po pokoju – sprawdzała, czy nie ma kamer. Nie znalazła ukrytego obiektywu za czujnikiem dymu. Podeszła za biurko, uklękła i wyjęła z torebki podsłuch.
Przyczepiła go z wprawą, bez wahania. Ruchy kogoś, kto robił to wiele razy. Gdy skończyła, wyjęła telefon. „Zrobione.
On niczego nie podejrzewa. ” Chwila ciszy. Potem uśmiechnęła się tym samym uśmiechem, którym obdarzała Dominika każdego ranka. „Po ślubie będziemy mieli wszystko, czego potrzebujemy.
Lokalizację broni, listę urzędników na jego liście płac, wszystko. ”
Kolejna pauza. „Markus zajmie się resztą. ”
Dominik przestał oddychać.
Markus. Piętnaście lat lojalności. Trzy razy ratował mu życie. Wspomnienia przelatywały mu przez głowę: Markus przyjmujący cios nożem przeznaczony dla niego, Markus trzymający linię podczas ataku Castelianów, Markus stojący w milczeniu przy grobie jego ojca.
Wszystko kłamstwa. Na ekranie Serena zaśmiała się cicho. „On mi całkowicie ufa. Mężczyźni są tak przewidywalni, gdy myślą sercem, a nie głową.
”
Rozłączyła się i wyszła. Dominik siedział nieruchomo. Jego twarz niczego nie zdradzała. Wewnątrz część, która kochała Serenę, umarła cicho w tej piwnicy.
Część, która ufała Markusowi, zgniła jak stare drewno. „Co teraz? ” – zapytał cicho Tony. Dominik spojrzał na zamrożony obraz uśmiechu Sereny na ekranie.
„Teraz polujemy. Chcieli zagrać ze mną w tę grę. Dobrze, zagram. Ale zapomnieli o jednym – ja nigdy nie przegrywam.
”
Następnego ranka znalazł dziewczynkę na schodach wschodniego skrzydła. Klęczała, szorując marmur szmatką, która widziała lepsze dni. Gdy ich oczy się spotkały, cofnęła się, przyciskając do poręczy. Czysty, nieskażony strach.
Dominik usiadł na schodach, na jej poziomie wzroku. Król zniżający się przed służącą. „Sprawdziłem. Miałaś rację.
Podsłuch tam był. ”
Dziewczynka wpatrywała się w niego z otwartymi ustami. „Dlaczego mi powiedziałaś? Wiedziałaś, kim jestem.
Wiedziałaś, co mogę ci zrobić, gdybym pomyślał, że kłamiesz. Dlaczego podjęłaś to ryzyko? ”
Lily spojrzała na swoje znoszone buty. „Sprzątałam korytarz.
Widziałam, jak panna Serena wchodzi do pana biura. Drzwi były lekko uchylone. Pani Eleanor zawsze mówi, że chowanie rzeczy w czyimś pokoju bez powiedzenia mu o tym jest złe. Tak robią źli ludzie.
A ja nie chciałam, żeby stała się panu krzywda. ”
„Nie boisz się mnie? ”
„Boję się. Wszyscy się pana boją.
Ale pani Eleanor mówi, że jest pan dobry dla ludzi, którzy są lojalni. ” Zawahała się. „A ja chciałam być wobec pana lojalna. ”
Sześcioletnia sierota oferująca lojalność człowiekowi, który nie ufał nikomu.
Dominik milczał przez długą chwilę. „Zrobiłaś dobrze. Ale od teraz nikomu o tym nie mówisz. Ani pani Eleanor, ani nikomu.
Rozumiesz? ”
Lily skinęła głową z powagą. „Jak masz na imię? ”
„Lily.
”
Na szczycie schodów zatrzymał się. „Lily. Zrobiłaś coś bardzo odważnego. Pamiętaj o tym.
”
Plan był prosty. Dominik miał zostać aktorem we własnym życiu. Każdy pocałunek z Sereną – przedstawieniem. Każda rozmowa z Markusem – pułapką.
Zamiast konfrontacji – obserwacja, zbieranie dowodów, poznanie tego, kto pociąga za sznurki. Podczas kolacji Serena zapytała swobodnym tonem: „Jakieś nowe wydarzenia biznesowe, o których powinnam wiedzieć? ”
Dominik udał, że się zastanawia. „Właściwie tak.
Nowa przesyłka z Meksyku w przyszłym miesiącu. Większa niż cokolwiek, czym się do tej pory zajmowaliśmy. Będę potrzebował Markusa do nadzorowania logistyki. ”
W oczach Sereny błysnął głód.
Tej nocy położył się obok niej, udając sen. Po piętnastu minutach usłyszał cichy szelest pościeli – słaby blask ekranu telefonu oświetlił ciemność. Palce Sereny stukały w klawiaturę, zgłaszając kłamstwa, którymi ją nakarmił. Najbardziej samotnym miejscem na świecie, zdał sobie sprawę, było leżenie obok kogoś, kto chciał twojej śmierci.
Lily przychodziła do piwnicznego pokoju każdej nocy, gdy rezydencja cichła. Poruszała się jak cień, niosąc małą kartę pamięci. Jej nagrania były niezwykłe – miała dar bycia niewidzialną. Odkurzała półki, gdy wokół toczyły się rozmowy.
Polerowała srebra, gdy spiskowcy zapominali, że istnieje. Trzeciej nocy kamera uchwyciła Serenę i Markusa w salonie. „Po ślubie dajemy mu tydzień. Niech cieszy się podróżą poślubną.
Potem zdarzy się wypadek. ”
„Castellano obiecał, że będę jego zastępcą, gdy to się skończy. ”
Piątej nocy kamera uchwyciła Markusa w ogrodzie z telefonem przy uchu. „Panie Castellano, wszystko przebiega zgodnie z planem.
Serena owinęła go sobie wokół palca. Nie zorientuje się, dopóki nie będzie za późno. ”
Castellano. Wiktor Castellano – rywala imperium Russo od trzech dekad.
Stary wąż znalazł drogę do środka przez narzeczoną i zaufanego porucznika. To nie była tylko zdrada. To było starannie zaplanowane przejęcie. Tej nocy Lily stała przed nim, a jej głos drżał: „Rozmawiali o mnie.
Panna Serena myśli, że zawsze jestem w pobliżu. Nie podoba jej się, jak pan na mnie patrzy. ”
Dominik oglądał nagranie w milczeniu. „Chcesz przestać?
”
„Nie. To źli ludzie. Chcą pana skrzywdzić. Nie chcę, żeby wygrali.
”
Położył dłoń na jej ramieniu. „Jeśli coś wyda ci się nie tak, jeśli poczujesz niebezpieczeństwo – natychmiast przestań. Znajdź panią Eleanor. Bądź bezpieczna.
Rozumiesz? ”
Sześcioletnie dziecko było odważniejsze niż jakikolwiek żołnierz, którym kiedykolwiek dowodził. I po raz pierwszy w życiu Dominik Russo poczuł strach nie o siebie – o nią. Zaproszenie przyszło we wtorek.
Kremowa koperta, eleganckie pismo. „Spokojna dyskusja między starymi rodzinami. Jutro, restauracja Bella Notte. Przyjdź sam, jeśli chcesz – albo przyprowadź swoich ludzi.
To ma niewielkie znaczenie. ” Podpis: Wiktor Castellano. Wąż postanowił pokazać swoją twarz. Restauracja była terytorium neutralnym – elegancja starego włoskiego świata.
Wiktor Castellano siedział przy rogowym stoliku, srebrne włosy zaczesane do tyłu, oczy cięte jak potłuczone szkło. „Chciałem poznać człowieka, który wkrótce poślubi uroczą Serenę. To niezwykła kobieta. ”
„Jest piękna.
Inteligentna. Ambitna. ”
Oczy Wiktora błyszczały rozbawieniem. „Mężczyzna mógłby się zatracić w takiej kobiecie.
Zapomnieć o pilnowaniu pleców. ”
„Czy to groźba, czy ostrzeżenie? ”
„Między profesjonalistami? Każde imperium ma słabości, Dominiku.
Czasami słabość śpi w twoim łóżku. Czasami strzeże twoich drzwi. ” Przerwał znacząco. „Ciesz się swoim ślubem.
Ciesz się podróżą poślubną. Ciesz się każdą chwilą, póki jeszcze możesz. ”
Chełpił się. Praktycznie przyznawał do winy, tak pewny swojego zwycięstwa.
Dominik wyszedł, nie oglądając się za siebie. Castellano właśnie podpisał swój wyrok śmierci – i nawet o tym nie wiedział. Dwa tygodnie przed ślubem Serena powiedziała: „Kochanie, potrzebuję dostępu do niektórych dokumentów rodzinnych. Aktu małżeństwa, rejestrów nieruchomości.
Prawnicy mówią, że to standardowa procedura. ”
Dominik wiedział dokładnie, czego chce. Zgodnie z prawem Illinois małżonek miał prawa do majątku małżeńskiego. Gdyby zmarł po ślubie, Serena odziedziczyłaby znaczną część jego imperium – legalnie, czysto.
Tej nocy Lily dostarczyła nagranie, które potwierdziło najgorsze obawy. Serena i Markus w pawilonie ogrodowym: „Podróż poślubna jest zarezerwowana. Toskania. Ta willa w górach.
Castellano ma tam ludzi. ”
„Droga do willi jest wąska, przy klifie. Wypadek samochodowy byłby tragiczny, ale wiarygodny. ”
„Żałobna wdowa wraca do domu zdruzgotana.
Będę pięknie wyglądać w czerni. ”
Ślub był ostatecznym terminem. Potem mieli uderzyć. „Odwołujemy ślub?
” – zapytał Tony. „Nie. Jeśli odwołam, będą wiedzieć, że odkryłem ich plan. Znikną, przegrupują się, zaatakują inaczej.
Muszę to zakończyć całkowicie – Serenę, Markusa, Castellano – wszystkich naraz. ”
„Chcą, żeby ślub był moim pogrzebem. Zrobię z niego ich pogrzeb. ”
Tony milczał przez długą chwilę.
„Zamieniasz własny ślub w pole bitwy. ”
„Będą pewni siebie, zrelaksowani, świętujący zwycięstwo, zanim je odniosą. Wtedy drapieżniki są najbardziej wrażliwe. ”
Spotkania odbywały się w opuszczonych magazynach i pustych parkingach.
Tony Mancini dotarł do ludzi, którzy służyli Vincentowi Russo, zanim Dominik się urodził – starych żołnierzy, których lojalność została wykuta we krwi. Dwunastu odpowiedziało na wezwanie. „Wiecie, dlaczego was wezwałem? ” – powiedział Dominik.
„Mój ślub odbędzie się za dziesięć dni. Odbędzie się dokładnie tak, jak zaplanowano. Ale rezydencja stanie się pułapką. ”
Tony wskazał pozycje na planie posiadłości.
„Będziecie wszędzie – jako kelnerzy, personel kuchenny, ochrona. Każde wyjście obstawione. Kiedy nadejdzie moment, nikt nie ucieknie. ”
„Castellano – zapraszam go osobiście.
Chcę, żeby patrzył, jak jego plan rozpada się na jego oczach. ”
Noc przed ślubem Dominik znalazł Lily w kwaterach służby. Ukląkł do jej poziomu. „Jutro zostajesz w tym pokoju z panią Eleanor.
Nie wychodzisz z żadnego powodu. ”
„Ale mogę pomóc. Mogę obserwować i nagrywać. ”
„Nie.
Zrobiłaś wystarczająco dużo. Bez ciebie już bym nie żył. Jutro będzie niebezpiecznie. Muszę wiedzieć, że jesteś bezpieczna.
Rozumiesz? ”
Jej dolna warga drżała, ale nie płakała. „Czy wszystko będzie z panem w porządku? ”
„Jutro źli ludzie zostaną ukarani.
Ale będzie chaos. Obiecaj mi, że zostaniesz w tym pokoju bez względu na to, co usłyszysz. ”
„Obiecuję. ”
W drzwiach zatrzymał się.
„Lily. Dziękuję. ”
Ślub był wspaniały. Białe róże spływały z kryształowych żyrandoli.
Trzystu gości wypełniło wielką salę balową. Serena zeszła po schodach w sukni z czystej bieli, z trenem płynącym jak rzeka śniegu, uśmiechając się oczami pełnymi wyćwiczonej miłości. Wiktor Castellano siedział w trzecim rzędzie, gość honorowy, z nieznikającym uśmiechem pająka obserwującego muchy. Ceremonia się rozpoczęła.
Dominik obiecywał kochać i pielęgnować kobietę, która planowała go pogrzebać. Pierścionek wsunął się na jej palec. Pocałunek. Tłum klaskał.
Wszystko przebiegało zgodnie z planem – dopóki Tony nie pojawił się u jego boku z szarą twarzą. „Mamy problem. Na górze. ”
W pokoju Lily pani Eleanor leżała zwinięta na podłodze, nieprzytomna, z krwią sączącą się z rany na czole.
Lily zniknęła. „Dwóch mężczyzn w strojach kelnerów. Ominęli naszych strażników. Zabrali dziewczynkę przez wejście służbowe.
”
Telefon Dominika zawibrował. Nieznany numer: „Dziecko jest ze mną. Przyjdź na Molo Siódme o północy. Sam – albo umrze powoli.
”
Pod spodem zdjęcie. Lili związana, zakneblowana, z pistoletem przyciśniętym do skroni. Wszystkie plany, wszystkie strategie – nic z tego nie miało znaczenia. Tylko jedna rzecz.
„Zapomnij o planie. Zapomnij o Serenie. Zapomnij o wszystkim oprócz jednego celu. ”
„Jakiego?
”
„Odzyskujemy Lili. ”
Molo Siódme wyłaniało się z ciemności jak szkielet. Zardzewiałe kontenery, opuszczone dźwigi, popękany beton ciągnący się w stronę czarnej wody. Dominik wszedł sam, ale nie był sam.
Ukryci w cieniach czekali ludzie Toniego. Reflektory zapaliły się. Wiktor Castellano stał na środku, otoczony dwudziestoma uzbrojonymi ludźmi. A przed nim klęczała Lili – związana, drżąca, z łzami na policzkach.
Ale jej oczy znalazły Dominika i zobaczył w nich zaufanie. Wierzyła, że ją uratuje. „Niespodzianka, Dominiku. Zawsze mam plany zapasowe.
Twoja narzeczona powiedziała mi o dziecku tygodnie temu. Sierocie, która wszystko widzi. ”
„Puść ją. To sprawa między nami.
”
„Podpisz dziś wieczorem swoje imperium – każdy magazyn, każdy kontakt, każdą operację – albo wsadzę jej kulę w łeb i zmuszę cię, żebyś patrzył. ”
Dominik poruszył ręką. Dwa palce. Sygnał.
Wszystko wydarzyło się naraz. Reflektory eksplodowały z otaczających budynków. Ludzie Toniego wyłonili się z każdego cienia, otaczając siły Castellano. Rozległa się strzelanina.
Błyski wystrzałów oświetlały ciemność jak błyskawice. Ciała padały. Dominik pobiegł w stronę Lili. Castellano chwycił dziewczynkę, przyciskając pistolet do jej skroni.
„Stój! Zabiję ją! ”
Dominik wciąż biegł. Kula rozerwała jego lewe ramię.
Krew przesiąkła białą koszulę ślubną. Nie zatrzymał się. Wpadł na Castellano, przewracając starca, a swoim ciałem całkowicie osłonił Lili, gdy uderzyli o beton. „Mam cię” – wyszeptał przez zaciśnięte zęby.
„Mam cię. ”
Krew kapała z jego ramienia na jej sukienkę, ale trzymał ją mocniej i nie puścił. Strzelanina ucichła. Ludzie Castellano polegli.
Dominik zmusił się do wstania. Po drugiej stronie molo Castellano uciekał między kontenerami – podarty garnitur, srebrne włosy w nieładzie. Otoczony, przyciśnięty do zardzewiałego kontenera. „Trzydzieści lat.
Polowałeś na moją rodzinę przez trzydzieści lat. Wysyłałeś zabójców, przekupywałeś urzędników, podkładałeś szpiegów w moim łóżku. ”
„Czekaj, czekaj. Możemy negocjować.
Mam pieniądze, znajomości. ”
„Porwałeś sześcioletnią dziewczynkę. Przystawiłeś jej pistolet do głowy. Groziłeś, że zabijesz dziecko, żeby mnie zniszczyć.
Nie ma negocjacji. Nie ma litości. ”
Strzał odbił się echem po wodzie. Wiktor Castellano osunął się na ziemię.
Trzydzieści lat ambicji zakończyło się w jednej chwili. Wrócili do rezydencji godzinę później. Wielka sala balowa stała pusta – porzucone kieliszki, więdnące kwiaty. Na środku klęczeli Serena i Markus, związani, otoczeni przez ludzi Dominika.
„Dominik, proszę. Mogę to wyjaśnić. Zmusili mnie. Castellano groził mojej rodzinie.
Nie miałam wyboru. ”
„Dwa lata. Leżałaś obok mnie, całowałaś mnie, mówiłaś, że mnie kochasz. Dwa lata planowałaś moje morderstwo.
”
„Nigdy nie chciałam cię skrzywdzić. Przysięgam. ”
Markus milczał. Wiedział, że żadne słowa go nie uratują.
Dominik odwrócił się od nich obu. „Zabierzcie ich. Nie chcę ich więcej widzieć. ”
Minął tydzień.
Rezydencja stała cicho – nie napiętą ciszą czychającego niebezpieczeństwa, ale ciszą pokoju, który nadszedł po tym, jak burze w końcu minęły. Dominik siedział sam w gabinecie. Lewe ramię owinięte w bandaże. Popołudniowe słońce wpadało przez wysokie okna.
Wszystko wyglądało tak samo. Wszystko się zmieniło. Tony wszedł z teczką. „Organizacja Castellano całkowicie się rozpadła.
Terytoria są teraz nasze. Serena i Markus zostali załatwieni. Twoja reputacja nigdy nie była silniejsza. ”
Dominik wpatrywał się w teczkę, nie otwierając jej.
Powinien czuć się zwycięski. Czuł tylko pustkę. „Czy coś jeszcze? ”
Tony zawahał się.
„Pani Eleanor jest na zewnątrz. Dziewczynka chce cię widzieć. ”
Coś poruszyło się w piersi Dominika. Pęknięcie w pustce.
„Wpuść ją. ”
W drzwiach stała Lili. Wydawała się mniejsza niż pamiętał, krucha, z cieniami wokół oczu. Ale jej oczy były jasne, żywe, patrzące na niego z tym samym zaufaniem, jakie okazała na molo.
„Czy to boli? ” – zapytała cicho, patrząc na bandaże. „Nie tak bardzo, jak bolałaby mnie twoja utrata. ”
„Jesteś na mnie zły?
Bo dałam się złapać? ”
Dominik odsunął się od biurka i ukląkł, zniżając się do jej poziomu. „Nigdy. Nigdy nie mógłbym być na ciebie zły.
Oni użyli mnie przeciwko tobie. Zabrali cię, bo nie udało mi się cię ochronić. To była moja wina, nie twoja. Nigdy twoja.
”
Dolna warga Lili zadrżała. „Tak bardzo się bałam. Ale wiedziałam, że pan przyjdzie. Wiedziałam, że mnie pan nie zostawi.
”
„Nigdy. Absolutnie. Nigdy cię nie zostawię. ”
Lili podbiegła i rzuciła mu się na szyję.
Jej łzy przesiąkły przez jego koszulę. Dominik zamarł – nie pamiętał, kiedy ostatni raz ktoś go przytulał. Powoli jego ramiona uniosły się, a dłonie delikatnie spoczęły na jej małych plecach. Trzymał ją ostrożnie, jakby była najcenniejszą rzeczą na świecie.
Bo była. Po raz pierwszy w życiu Dominik Russo zrozumiał, co to znaczy kochać kogoś bardziej niż siebie.
