W piątkowy wieczór Celina Głowacka stanęła przed lustrem, próbując zdecydować, czy granatowa sukienka sprawdzi się na trzydziestych urodzinach jej brata. Zostało jej czterdzieści minut, a Marek, zawsze precyzyjny i zorganizowany, wyraźnie zaznaczył, że spóźnienia nie wchodzą w grę. Celebrytka była zupełnie inna – dwudziestoośmioletnia graficzka kochała kreatywny chaos, a jej małe mieszkanie na Mokotowie odzwierciedlało jej artystyczną duszę. Telefon zawibrował.
Wiadomość od Marka: „Pamiętaj 18:30. Nie spóźnij się. Będzie kilka ważnych osób”. Przewróciła oczami.
„Ważne osoby” w języku brata oznaczały bankierów, prawników i biznesmenów. Złapała torebkę, płaszcz i wybiegła. Restauracja „Ambasador” mieściła się w odrestaurowanej kamienicy z początku XX wieku. Marek przywitał ją uściskiem, a ona wręczyła mu starannie zapakowany prezent – vintage’owy zegarek, który znalazła w antykwariacie.
Kosztował ją fortunę, ale wiedziała, że brat doceni taki prezent. – Jest piękny. Skąd wiedziałaś? – zapytał, rozpakowując pudełko.
– Mam swoje źródła – mrugnęła. – Chodź, muszę cię komuś przedstawić – powiedział, prowadząc ją w stronę baru. Wtedy jej wzrok padł na mężczyznę stojącego nieco na uboczu. Nie rozmawiał z nikim, po prostu obserwował salę z lekkim uśmiechem, trzymając w dłoni szklankę z bursztynowym trunkiem.
Był wysoki, około trzydziestu pięciu lat, z ciemnymi włosami zaczesanymi do tyłu i intensywnie niebieskimi oczami, które zdawały się przenikać przez tłum. – Kto to? – zapytała, nie mogąc oderwać wzroku. – Sylwester Bartnik.
Poznaliśmy się na studiach. Wrócił niedawno z Londynu – wyjaśnił Marek. – Jest twoim kolegą z banku? – zapytała.
Marek zaśmiał się. – Nie. Sylwester zbudował własne imperium. Technologia, nieruchomości, inwestycje.
Jest jednym z najbogatszych ludzi w Polsce poniżej czterdziestki, ale nie lubi się tym chwalić. – Przedstawisz mnie? – zapytała, zanim zdążyła się powstrzymać. Marek zmarszczył brwi.
– Celina, on nie jest w twoim typie. – Skąd wiesz, jaki jest mój typ? – Znam cię całe życie. Lubisz artystów, muzyków, ludzi, którzy mówią o emocjach.
Sylwester jest inny. Analityczny, zdystansowany. Niektórzy uważają go za zimnego. Kiedy podeszli, Sylwester odwrócił się i uśmiechnął na widok Marka.
– Solenizant! Moje gratulacje. – Chciałbym ci przedstawić moją młodszą siostrę, Celinę. Celina, to Sylwester Bartnik.
Sylwester przeniósł spojrzenie na nią i Celina poczuła, jakby czas zwolnił. – Celina – powiedział, jakby smakując jej imię. – Marek wiele mi o tobie opowiadał. – Naprawdę?
– uniosła brew. – To ciekawe, bo o tobie prawie nic nie wspomniał. Sylwester zaśmiał się, a dźwięk ten wysłał dreszcz wzdłuż jej kręgosłupa. – Może to i lepiej.
Zachowuję się znacznie lepiej, gdy ludzie nie mają o mnie wyrobionej opinii. Rozmowa popłynęła naturalnie, ku jej zaskoczeniu. Sylwester okazał się ciepłym rozmówcą, o niespodziewanie szerokich zainteresowaniach – od warszawskiej architektury po japońską ceramikę, którą oboje kolekcjonowali. – Twoja praca musi być fascynująca – powiedział, gdy opowiedziała mu o studiu graficznym.
– Tworzenie czegoś z niczego, nadawanie formie znaczenia. – Mówi człowiek, który zbudował imperium biznesowe – odpowiedziała z uśmiechem. Wzruszył ramionami. – To nie to samo.
Biznes to tylko liczby i strategie. W tym, co robisz, jest dusza. Ich spojrzenia spotkały się i Celina poczuła, jak coś między nimi przeskakuje. Iskra porozumienia, której się nie spodziewała.
Wtedy podszedł Marek z tortem i moment został przerwany. Późniejsza część wieczoru upłynęła wśród toastów i rozmów. Celina próbowała znaleźć okazję, by znów porozmawiać z Sylwestrem, ale był stale otoczony ludźmi. Dopiero gdy przyjęcie zaczęło się rozchodzić, znalazł ją przy szatni.
– Wyglądasz, jakbyś już wychodziła – powiedział z nutą rozczarowania. Skinęła głową. – Tak, jutro mam spotkanie z klientem z samego rana. – Szkoda.
Miałem nadzieję, że będziemy mogli kontynuować naszą rozmowę. – Może innym razem. – Mam lepszy pomysł. – Sięgnął do wewnętrznej kieszeni marynarki i wyjął wizytówkę.
– Organizuję małe przyjęcie w przyszłym tygodniu. Kilku przyjaciół. Dobra muzyka, świetne jedzenie. Może wpadniesz.
Celina wzięła wizytówkę, czując, jak papier przyjemnie drażni jej palce. – Może – odpowiedziała z lekkim uśmiechem. – Gdzie to będzie? – W moim apartamencie.
Wyślę ci adres, jeśli zdecydujesz się przyjść. Kiedy wyszła na chłodne warszawskie powietrze, wciąż czuła ciepło jego dłoni. Przez cały powrót do domu nie mogła przestać myśleć o jego niebieskich oczach i tajemniczym uśmiechu. Napisała do niego krótką wiadomość: „Tu Celina.
Chętnie wpadnę na twoje przyjęcie”. Odpowiedź przyszła niemal natychmiast: „Cieszę się. Piątek 20:00. Wyślę ci adres w przyszłym tygodniu”.
Przez cały tydzień Celina próbowała wyrzucić go z myśli, ale nawet podczas projektowania wizytówek czy układania layoutu jej myśli nieustannie wędrowały do intensywnie niebieskich oczu. W czwartkowe popołudnie zadzwonił Marek. – Słyszałem, że idziesz na przyjęcie do Sylwestra – powiedział bez wstępów. – Skąd wiesz?
– Wspomniał o tym. Jesteś pewna, że to dobry pomysł? – To tylko przyjęcie, Marek. Nie planuję za niego wychodzić.
Usłyszała westchnienie. – Nie o to mi chodzi. Sylwester jest skomplikowany. Jego życie jest skomplikowane.
– Co właściwie próbujesz mi powiedzieć? – Nic konkretnego. Po prostu uważaj. To dziwne ostrzeżenie tylko wzmogło jej ciekawość.
W piątek, dokładnie o dwudziestej, Celina stanęła przed ekskluzywnym wieżowcem z widokiem na Wisłę. Recepcjonistka wskazała jej prywatną windę na trzydzieste piętro. Gdy drzwi się otworzyły, przed nią stanął Sylwester w granatowych spodniach i białym swetrze z golfem. – Przyszłaś – powiedział z uśmiechem.
– Obiecałam, prawda? Apartament okazał się ogromną, otwartą przestrzenią z panoramicznymi oknami. Przyjęcie było kameralne – może piętnaście osób. Sylwester przedstawił ją architektom, kuratorce z muzeum i przedsiębiorcom technologicznym.
Zamiast rozmawiać o giełdzie, dyskutowali o wystawie w Zachęcie i rewolucji w polskiej kuchni. Gdy podeszła do bufetu, dołączył do niej Sylwester. – Jest inne, niż się spodziewałam – przyznała. – A czego się spodziewałaś?
– Szczerze? Czegoś bardziej pretensjonalnego. Ludzi rozmawiających o swoich jachtach. Zaśmiał się.
– Masz dość stereotypowe wyobrażenie o bogatych ludziach. Wieczór mijał, a goście powoli się rozchodzili. Zanim się zorientowała, zostali tylko we dwoje, siedząc na ogromnej kanapie z widokiem na nocne miasto. – Jak to jest być milionerem?
– zapytała wprost. Sylwester spojrzał na nią. – Pieniądze dają wolność, ale też tworzą więzienie. Nigdy nie wiesz, czy ludzie są z tobą dla ciebie, czy dla twoich pieniędzy.
Nigdy nie wiesz, komu możesz zaufać. – Zamilkł. – Dlatego cenię Marka. Poznaliśmy się, zanim odniosłem sukces.
On nigdy nie patrzył na mnie przez pryzmat mojego konta bankowego. – Dlaczego mnie zaprosiłeś? – zapytała. – Ledwo mnie znasz.
– Ale chciałbym poznać – odparł prosto. – Marek zawsze mówił o swojej utalentowanej, upartej młodszej siostrze. Byłem ciekaw. – Spełniam oczekiwania?
Uśmiechnął się tajemniczo. – Przekraczasz je. Gdy wstała, by już iść, Sylwester zatrzymał ją. – Zostań jeszcze chwilę.
Chcę ci coś pokazać. Otworzył zamknięte drzwi, a Celina wstrzymała oddech. Prywatna galeria. Ściany zawieszono obrazami w różnych stylach, od klasycznych pejzaży po awangardowe abstrakcje.
– To moja prawdziwa pasja – powiedział cicho. – Kolekcjonuję od dziesięciu lat. Celina podeszła do ciemnego obrazu w rogu. Przedstawiał samotną postać stojącą na moście, patrzącą w wodę.
– Ten szczególnie do mnie przemawia. Sylwester stanął obok niej. – To jeden z moich ulubionych. Kupiłem go w małej galerii w Krakowie, od artysty, który nigdy nie zdobył rozgłosu.
Jest piękny w swojej prostocie. Kiedy się odwróciła, stał tuż przy niej, bliżej, niż się spodziewała. Przez moment była pewna, że ją pocałuje. Zamiast tego dotknął lekko jej ramienia.
– Cieszę się, że go doceniasz – powiedział. – Niewiele osób rozumie taką sztukę. Odprowadził ją do windy. – Dziękuję za wieczór – powiedziała.
– To ja dziękuję, że przyszłaś. Może moglibyśmy się znowu spotkać? Kolacja, tylko we dwoje. – Tak, chętnie.
Gdy winda zabierała ją na parter, Celina oparła się o ścianę. Czy naprawdę Sylwester Bartnik był nią zainteresowany? I dlaczego, mimo całego jego uroku, nie mogła pozbyć się wrażenia, że pod doskonałą fasadą kryje się coś więcej? Przez kolejne dwa tygodnie spotykali się regularnie.
Najpierw elegancka kolacja w restauracji z gwiazdką Michelin, potem niespodziewany wypad do Krakowa prywatnym samolotem, spacery po starówce, gdzie Sylwester znał zaułki, o których ona, rodowita warszawianka, nigdy nie słyszała. Ale za każdym razem, gdy rozmowa schodziła na jego przeszłość, zręcznie zmieniał temat. Gdy pytała o rodzinę, odpowiadał wymijająco. Nawet lata w Londynie zdawały się tematem, którego wolał unikać.
– Znam go już prawie miesiąc – powiedziała do przyjaciółki Anki podczas lunchu. – Spędziliśmy razem mnóstwo czasu, a wciąż mam wrażenie, że nie wiem, kim naprawdę jest. – Może po prostu ceni swoją prywatność – wzruszyła ramionami Anka. – W końcu jest bogaty i znany.
– To nie to. Jakby się czegoś bał. Wieczorem tego samego dnia zadzwonił Sylwester. – Mam niespodziankę.
Jesteś zajęta w ten weekend? – Zależy, co proponujesz. – Trzy dni nad morzem. Mam dom w Juracie.
Celina zawahała się. Weekendowy wyjazd był czymś innym niż kolacja. To był kolejny poziom ich relacji. – Sylwester – zaczęła ostrożnie.
– Spotykamy się już od jakiegoś czasu, a ja wciąż mam wrażenie, że trzymasz mnie na dystans. Prawie nic o tobie nie wiem. Cisza po drugiej stronie była tak długa, że przez moment myślała, że się rozłączył. – Masz rację – powiedział w końcu.
– I dlatego właśnie chcę, żebyś pojechała ze mną do Juraty. Tam będziemy mieć czas, żeby naprawdę porozmawiać. Dom w Juracie okazał się piękną, modernistyczną willą ukrytą wśród sosen, z bezpośrednim dostępem do prywatnej plaży. – To jedyna nieruchomość, którą zatrzymałem ze względów sentymentalnych, a nie inwestycyjnych – przyznał, stojąc obok niej na tarasie.
– Moi rodzice mieli tu mały domek letniskowy, jeszcze za komuny. Spędzałem tu każde lato dzieciństwa. Kiedy zarobiłem pierwsze poważne pieniądze, kupiłem ten kawałek ziemi i zbudowałem ten dom. – A twoi rodzice żyją?
– zapytała. Potrząsnął głową. – Zginęli w wypadku samochodowym, gdy miałem szesnaście lat. – Och, Sylwester, tak mi przykro.
– To było dawno temu – powiedział spokojnie, ale napięcie w szczęce zdradzało, że wspomnienia wciąż są bolesne. Po kolacji usiedli przy kominku z lampkami wina. – Powiedziałeś, że tu będziemy mieć czas, żeby porozmawiać – zaczęła ostrożnie. Sylwester wpatrywał się w ogień.
– Nie jestem dobry w dzieleniu się. Nigdy nie byłem. Ale chcę spróbować z tobą. – Odstawił kieliszek.
– Po śmierci rodziców zostałem sam. Miałem starszego brata, Aleksandra, ale on miał problemy. Uzależnienie. To raczej ja opiekowałem się nim.
Przedawkował, gdy miałem dwadzieścia lat. Celina poczuła, jak jej serce ściska się z bólu. – To było piętnaście lat temu – kontynuował. – Nauczyłem się z tym żyć.
Po jego śmierci zostałem z niczym. Musiałem przerwać studia. Byłem barmanem, pracowałem na budowie, roznosiłem ulotki. – Jak więc… – wykonała gest obejmujący dom.
– Miałem szczęście i determinację. Jako barman poznałem człowieka prowadzącego małą firmę programistyczną. Zauważył, że mam smykałkę do komputerów. W ciągu kilku lat nauczyłem się programować.
Gdy firma została sprzedana, dostałem pierwszą poważną wypłatę. Zainwestowałem wszystko w swój własny startup. – Dlaczego wyjechałeś do Londynu? Jego twarz nagle się zmieniła.
– To skomplikowane. Potrzebowałem zmiany. – Sylwester – powiedziała z determinacją. – Wiem, że coś ukrywasz.
Coś, co wydarzyło się w Londynie. Wstał gwałtownie i podszedł do okna. – Niektóre rzeczy są lepsze zakopane głęboko. – W Londynie poznałem kobietę, Katerinę – powiedział w końcu.
– Była piękna, inteligentna, ambitna. Zakochaliśmy się. Przynajmniej tak myślałem. Okazało się, że interesowały ją tylko moje pieniądze.
Pracowała dla konkurencyjnej firmy. Wykorzystała naszą relację, by wykraść poufne informacje. Gdy odkryłem prawdę, było już za późno. Firma straciła miliony, a ja straciłem zaufanie do ludzi.
– Dlatego jesteś taki zamknięty. Skinął głową. – Trudno mi zaufać. Zwłaszcza w romantycznych sytuacjach.
Podeszła do niego i delikatnie dotknęła jego ramienia. – Nie jestem Kateriną. – Wiem. – Jego głos był miękki.
– I to mnie przeraża najbardziej. Bo z tobą chcę zaryzykować, a nie wiem, czy potrafię. Ich spojrzenia spotkały się. – Niektóre rzeczy warte są ryzyka – szepnęła.
Ich pierwszy pocałunek był delikatny, jakby oboje bali się, że ten moment może pęknąć jak bańka mydlana. Drugi był już pewniejszy, głębszy, niosący obietnicę czegoś więcej. Weekend minął jak sen. Długie spacery po plaży, rozmowy przy ogniu, wspólne gotowanie.
Z każdą godziną Celina czuła, jak mury Sylwestra powoli się kruszą. Ale w niedzielny wieczór, gdy wracali do Warszawy, zauważyła, że z każdym kilometrem Sylwester znowu się zamyka. Odpowiedzi stawały się krótsze, uśmiech rzadszy. – Wszystko w porządku?
– zapytała. – Tak. Po prostu przygotowuję się na powrót do rzeczywistości. – Co to oznacza dla nas?
Zawahał się. To wahanie powiedziało jej więcej niż jakiekolwiek słowa. – Nie wiem – odpowiedział szczerze. – Nie wiem, czy potrafię być w związku tutaj, w moim świecie.
A może problem polega na tym, że to są dwa oddzielne światy. Twój i mój. Nie odpowiedział, a cisza między nimi nagle wydała się ciężka. Gdy zatrzymali się pod jej mieszkaniem, Sylwester powiedział: – Zadzwonię do ciebie jutro.
Ale w jego głosie brakowało przekonania. Celina pochyliła się i pocałowała go lekko. – Dobranoc, Sylwester. Stojąc w oknie, patrzyła, jak jego samochód odjeżdża, i zastanawiała się, czy weekend w Juracie był początkiem czegoś wspaniałego, czy początkiem końca.
Przez cały poniedziałek czekała na telefon. We wtorek niepokój zamienił się w irytację, w środę w rezygnację. „Więc to tyle” – powiedziała do pustego mieszkania. Jeden weekend i koniec.
W czwartek rano zadzwonił Marek. – Hej, wszystko w porządku? – Dlaczego pytasz? – Bo mój przyjaciel chodzi jak cień od kilku dni, a moja siostra nie odbiera moich wiadomości.
Nie trzeba być geniuszem, żeby połączyć kropki. – Wszystko dobrze. Po prostu chyba się przeliczyłam co do niektórych spraw. – Chodzi o wasz wyjazd do Juraty?
– Skąd wiesz? – Sylwester mi powiedział. A raczej wykrzyczał, kiedy poszedłem sprawdzić, co się z nim dzieje. – W głosie Marka pojawiła się nuta rozbawienia.
– Nie widziałem go tak wyprowadzonego z równowagi od lat. – Marek, po prostu powiedz mi, o co chodzi. Dlaczego Sylwester nagle się wycofał? – Nie moja rola, by przekazywać jego słowa.
Ale powiem ci jedno: nigdy nie widziałem, żeby tak się o kogoś bał. – Bał? Czego? – O ciebie.
O was. O to, co może się stać. – To nie ma sensu. Otworzył się przede mną, a potem po prostu zamknął się znowu.
– Celina. – Głos Marka stał się poważny. – Jest coś, czego nie wiesz o Sylwestrze. Coś, czego ci nie powiedział.
– O czym ty mówisz? – O Katerinie. Wiesz o niej, prawda? – Tak.
Powiedział mi, że go zdradziła. Wykradła tajemnice firmy. – Tak, to prawda. Ale nie powiedział ci wszystkiego.
Katerina nie tylko zdradziła jego zaufanie. Gdy wszystko wyszło na jaw, zagroziła, że go zniszczy. Wymyśliła historię o rzekomym oszustwie i rozpowszechniła ją wśród inwestorów. Stracił nie tylko pieniądze, ale i reputację.
Musiał zaczynać od nowa. Dlatego wrócił do Polski. Celina poczuła, jak krew odpływa jej z twarzy. – Dlaczego mi tego nie powiedział?
– Bo się wstydził. I bał się, że jeśli zobaczysz, jak łatwo dał się zmanipulować, pomyślisz o nim gorzej. – Gdzie on teraz jest? – zapytała.
– W swoim apartamencie. Ale szczerze wątpię, czy będzie chciał cię widzieć. Godzinę później stała przed wejściem do apartamentowca. Odźwierny wpuścił ją bez pytania.
Gdy winda zatrzymała się na trzydziestym piętrze, zapukała do drzwi. W końcu drzwi otworzyły się, ukazując Sylwestra w stanie, w jakim nigdy go nie widziała. Nieuczesane włosy, kilkudniowy zarost, zaczerwienione oczy. Miał na sobie wymiętą koszulkę i spodnie dresowe.
– Celina – powiedział zachrypnięty. – Co ty tu robisz? – Przyszłam porozmawiać. Wpuścisz mnie?
Przez moment wyglądał, jakby chciał odmówić, ale w końcu odsunął się. Apartament, który zapamiętała jako perfekcyjnie uporządkowany, teraz nosił ślady zaniedbania. Dokumenty rozrzucone na stole, pusta butelka whisky. – Rozmawiałam z Markiem – zaczęła bez wstępu.
– Co ci powiedział? – Wystarczająco dużo, żebym zrozumiała, dlaczego się wycofałeś. Ale nie wystarczająco dużo, żebym zrozumiała, dlaczego nie dałeś mi szansy samej zdecydować, co myślę. – Co tu jest do decydowania?
– Przeszedł obok niej i oparł się o blat kuchenny. – Pozwoliłem się zmanipulować kobiecie, która prawie zniszczyła wszystko, co zbudowałem. Mój osąd ludzi jest fatalny. – Nie, nie jest.
– Podeszła bliżej. – Zaufałeś osobie, która na to nie zasługiwała. To nie twoja wina. – Łatwo ci mówić.
– Naprawdę myślisz, że nigdy nie zostałam zraniona? – Jej głos stwardniał. – Mój pierwszy poważny związek. Byłam zakochana do szaleństwa.
Oddałam mu wszystko: czas, uczucia, oszczędności na studia. A on miał inną przez cały czas. Kiedy zostawił mnie, byłam zdruzgotana. Ale wiesz, co było najgorsze?
Nie to, że odszedł. To, że przez długi czas nie potrafiłam nikomu zaufać. – I co zmieniło? – Czas i zrozumienie, że zamykając się na ludzi, tak naprawdę pozwalam mu wygrać.
Zamykając się, sama odbieram sobie szansę na szczęście. Podeszła jeszcze bliżej. Dzieliło ich zaledwie kilka centymetrów. – Sylwester, nie wiem, czy to, co jest między nami, przetrwa.
Może za miesiąc odkryjemy, że do siebie nie pasujemy. Ale nigdy się tego nie dowiemy, jeśli teraz się poddamy ze strachu. – A jeśli znowu zostanę zraniony? – zapytał cicho.
– A jeśli będziesz szczęśliwy? – odparła. – Czy to nie warte ryzyka? Patrzyli na siebie przez długą chwilę.
W końcu Sylwester wyciągnął rękę i delikatnie dotknął jej policzka. – Nie mam pojęcia, czym zasłużyłem na kogoś takiego jak ty. – To nie kwestia zasługiwania – uśmiechnęła się. – To kwestia wyboru.
A ja wybieram ciebie, ze wszystkimi twoimi lękami i wątpliwościami. Zaśmiał się cicho. – Brzmi, jakbyś opisywała bohatera gotyckiego romansu. – Cóż, mieszkasz w wieżowcu zamiast w zamku, ale pewne podobieństwa są uderzające.
Objął ją i przyciągnął do siebie. – Wiesz, że nie będzie łatwo? – zapytał, opierając czoło o jej czoło. – Nikt nie jest idealny.
Pocałował ją tym razem bez wahania. – Wybacz, że nie zadzwoniłem – powiedział, gdy w końcu się oderwali. – Byłem przerażony tym, co czuję. – A teraz?
– Teraz boję się, że jeśli nie zaproszę cię na jakąś porządną kolację, uznasz mnie za kompletnego gbura. Roześmiała się. – Możemy odpuścić sobie restaurację. Co powiesz na wspólne gotowanie?
Twoja kuchnia jest większa niż całe moje mieszkanie. – Brzmi idealnie. Trzy miesiące później Celina siedziała w swoim biurze, gdy zadzwonił telefon. – Jesteś zajęta dziś wieczorem?
– zapytał Sylwester bez wstępu. – Dla ciebie zawsze znajdę czas. – Doskonale. Mam dla ciebie niespodziankę.
Gdy się rozłączył, Celina pokręciła głową z rozbawieniem. W ciągu trzech miesięcy ich związek rozwijał się w tempie, które czasem ją zaskakiwało. Pod maską pewnego siebie milionera krył się człowiek wrażliwy, lojalny i nieprawdopodobnie romantyczny. Oczywiście nie wszystko było idealne – Sylwester wciąż czasem się wycofywał, gdy coś go przestraszyło, a ona miała momenty niepewności.
Ale uczyli się nawzajem. O dziewiętnastej Sylwester pojawił się pod jej mieszkaniem. Ku jej zaskoczeniu pojechali do dzielnicy, gdzie mieszkał Marek. Zatrzymali się przed niewielką restauracją.
Wewnątrz czekali Marek z żoną, rodzice Celiny i kilkoro najbliższych przyjaciół. – Co to za okazja? – zapytała. – Zobaczysz – odpowiedział, ściskając lekko jej dłoń pod stołem.
Po kolacji Sylwester wstał i odchrząknął. – Chciałbym wam wszystkim podziękować za przybycie. Dla mnie to wyjątkowy wieczór, bo jestem tu z ludźmi, którzy wiele dla mnie znaczą. Ale przede wszystkim jestem tu z kobietą, która zmieniła moje życie.
Odwrócił się do Celiny. – Celino, przed tobą byłem człowiekiem, który bał się bliskości. Myślałem, że mur zbudowany z gorzkich doświadczeń mnie chroni, ale tak naprawdę czynił mnie więźniem własnego strachu. Wyjął z kieszeni małe aksamitne pudełeczko.
Serce Celiny zamarło. – Pokazałaś mi, że prawdziwa siła nie polega na nieufności, ale na odwadze, by znów komuś zaufać. I dlatego dziś, przy tych wszystkich świadkach, chcę cię zapytać… Uklęknął przed nią, otwierając pudełeczko.
W środku błyszczał delikatny pierścionek z szafirem otoczonym małymi diamentami. – Celino Głowacka, czy uczynisz mi ten zaszczyt i zostaniesz moją żoną? Przez ułamek sekundy Celina poczuła, jak cały świat się zatrzymuje. Potem, z sercem pełnym pewności, odpowiedziała:
– Tak.
Z całego serca tak. Gdy Sylwester wsunął pierścionek na jej palec, a zebrani wybuchnęli oklaskami, Celina pomyślała o tym, jak daleko zaszli od tamtego pierwszego spotkania na urodzinach Marka. Od tajemniczego mężczyzny stojącego samotnie przy barze do teraz, gdy planowali wspólną przyszłość. Życie nie zawsze jest proste, a miłość rzadko przychodzi bez komplikacji.
Ale czasem, jeśli jesteśmy wystarczająco odważni, by zaryzykować, odkrywamy, że najgłębsze rany mogą być źródłem największej siły. Dla Celiny i Sylwestra podróż dopiero się zaczynała. Teraz mieli to, czego oboje potrzebowali najbardziej: siebie nawzajem i odwagę, by stawić czoła przyszłości razem.
