Piątek zaczynał się spokojnie, dopóki do gabinetu nie weszła młoda kobieta, której Ewa nigdy wcześniej nie widziała. Miała na imię Natalia, mogła mieć najwyżej dwadzieścia pięć lat i wyglądała na osobę, która zbiera się na odwagę od wielu dni. Ewa przyjęła ją bez umówionego spotkania, bo sekretarka powiedziała, że sprawa jest osobista. Natalia usiadła na brzegu krzesła, ściskając torebkę tak mocno, że jej kostki u rąk pobielały.
– Czy jest pani mężatką? – zapytała cicho. Ewa zmarszczyła brwi. – Jestem.
Z Damianem. Dlaczego pani pyta? Natalia spuściła wzrok. – Bo ja się z nim spotykam.
Od ośmiu miesięcy. W gabinecie zrobiło się cicho. Ewa słyszała tykanie zegara na półce, ale przez chwilę nie wiedziała, czy to zegar, czy jej własne serce. – I po co mi pani o tym mówi?
– zapytała spokojnie. – Bo Damian powiedział, że chce się z panią rozwieść. Mówi, że między wami już nic nie ma, że mieszkacie razem tylko z przyzwyczajenia. A rozwodu wciąż nie ma.
Więc przyszłam, żeby to przyspieszyć. Ewa oparła się o fotel. Czegoś takiego się nie spodziewała. Przez ostatnie miesiące Damian coraz częściej wracał późno, kładł telefon ekranem do dołu, mówił o wyjazdach służbowych.
Tłumaczyła to sobie pracą, zmęczeniem, stresem. Teraz nagle wszystko ułożyło się w jedną prostą całość. – Co jeszcze pani powiedział? – zapytała.
Natalia zawahała się. – Że pracuje pani tutaj właściwie dzięki rodzicom. Że firma jest rodzinna, ale to on wszystkim zarządza. Że zajmuje się pani projektami i klientami, ale że nie chce pani wyrzucać z firmy po rozwodzie.
Ewa musiała zacisnąć usta, żeby się nie roześmiać. Damian w swojej drugiej wersji życia awansował na szefa przedsiębiorstwa. – Gdzie się poznaliście? – zapytała.
– W restauracji na starym mieście. Latem. Świętował duży kontrakt na wyposażenie luksusowych apartamentów. Mówił, że to jego firma.
Ewa poczuła chłód w żołądku. Taki kontrakt rzeczywiście wtedy mieli. Ale Damian nie miał z nim nic wspólnego. To ona go zdobyła.
Natalia mówiła dalej. Opowiadała, że Damian pokazywał jej zdjęcia realizacji, opowiadał o projektantach, o produkcji, o problemach z ekipami. Mówił, że dom jest jego, że samochód jest jego. Mówił, że Ewa żyje tylko firmą, że śpią osobno, że prawie ze sobą nie rozmawiają.
Mówił, że Ewa jest do niego przywiązana i ciężko przeżyłaby rozstanie. Ewa słuchała i czuła, jak z każdym zdaniem robi jej się coraz zimniej. Damian nie tylko ją zdradzał. On ukradł jej życie i opowiedział je obcej dziewczynie jako swoją historię.
– Czego pani ode mnie oczekuje? – zapytała w końcu. – Chcę, żeby zgodziła się pani na rozwód. Ewa wstała.
– Dobrze. Natalia zamrugała. – Co? – Zgadzam się.
Ale zanim zacznie się pani cieszyć, powinna pani poznać całą prawdę. Odwróciła laptop w stronę Natalii. – Proszę spojrzeć. To dane rejestrowe firmy.
Damian nie jest właścicielem, wspólnikiem ani członkiem zarządu. Nigdy nie zarządzał tym przedsiębiorstwem. Firma należy do mnie i moich rodziców. Samochód, którym jeździ, kupiłam ja.
Dom, w którym mieszkamy, należy do mojej rodziny. Damian zarabia sześć tysięcy złotych miesięcznie. I większość rzeczy, którymi się chwalił, nie należy do niego. Natalia pobladła.
– Czyli on po prostu brał pani życie i opowiadał jako swoje? – Na to wygląda. Dziewczyna zasłoniła usta dłonią. – Czuję się jak idiotka.
– Proszę tak o sobie nie mówić. Ja jestem jego żoną od trzech lat i też wielu rzeczy nie widziałam. Natalia spojrzała na nią zaskoczona. Po raz pierwszy od wejścia do gabinetu nie wyglądała jak rywalka.
Wyglądała jak zwykła oszukana dziewczyna. Ewa wiedziała, co dalej zrobić. – Chce pani usłyszeć, co ma jej do powiedzenia? – zapytała.
– Niech pani usiądzie w sali obok. Stamtąd wszystko pani usłyszy. Natalia wahała się tylko chwilę. Potem wstała i przeszła do przeszklonej sali konferencyjnej obok gabinetu.
Ewa wybrała numer Damiana. Odebrał po trzecim sygnale. – Cześć, Ewa. Mogę później?
Jestem teraz zajęty. – Przyjedź do firmy. Teraz. – Nie dam rady.
Jestem na ważnym spotkaniu. – Damian, przestań kłamać. Masz dwadzieścia minut. A jeśli nie przyjedziesz, nie wracaj dziś do domu.
Po drugiej stronie zapadła długa cisza. – Co się stało? – Dowiesz się na miejscu. Rozłączyła się.
Damian pojawił się po niecałych dwudziestu pięciu minutach. Wszedł do gabinetu szybkim krokiem, wyraźnie zdenerwowany. – Co ty wyprawiasz? Musiałem wyjść w środku spotkania.
– Usiądź. Posłuchał. – Dowiedziałam się czegoś ciekawego – powiedziała Ewa. – Że masz inną kobietę.
Damian poderwał głowę. – Co? Ewa, zwariowałaś? Jaką kobietę?
– Czyli nikogo nie ma? – Oczywiście, że nie. Kocham cię, przecież wiesz. Ewa patrzyła na niego uważnie.
Był przekonujący. Gdyby nie Natalia siedząca kilka metrów dalej, może by mu uwierzyła. – Nigdy mnie nie zdradziłeś? – zapytała.
– Nigdy. Przysięgam. – To powiedz mi – odezwała się spokojnie – kim jest Natalia. Damian znieruchomiał.
Jego twarz straciła kolor. – Co? – Natalia. Kojarzysz takie imię?
– To przecież tylko imię. – Tylko imię? – Ewa pochyliła się do przodu. – Natalia sama przyszła dziś do mnie do firmy.
Damian pobladł jeszcze bardziej. Przez kilka sekund siedział bez ruchu, jakby próbował zrozumieć, ile Ewa wie i czy ma jeszcze jakiekolwiek wyjście. – Była tutaj? – zapytał w końcu.
– Była. I opowiedziała mi sporo. – Ewa, posłuchaj…
– Nie. To ty będziesz mówił, a ja będę słuchać.
Damian westchnął ciężko. – Poznałem ją przypadkiem w restauracji. Byłem z kolegami. Zaczęliśmy rozmawiać.
Niczego nie planowałem. – I postanowiłeś zostać przed nią kimś innym? – Chciałem zrobić dobre wrażenie. – Dobre wrażenie?
Opowiedziałeś jej moje życie. Mówiłeś, że firma jest twoja. Że dom jest twój. Że samochód jest twój.
Że ty wszystkim zarządzasz. Damian zaczął nerwowo chodzić po gabinecie. – Chciałem przez chwilę poczuć się kimś ważnym. Kimś, kto sam coś osiągnął.
– A kim ja byłam w tej opowieści? – Mówiłem, że pracujesz w firmie. Dzięki rodzicom. Ewa poczuła, jak robi jej się zimno.
– Powiedziałeś jej też, że nasze małżeństwo od dawna jest martwe. Że zamierzasz się ze mną rozwieść. – Nigdy nie powiedziałem, kiedy. Ewa aż się roześmiała.
– Niesamowite. Nawet teraz próbujesz się czepiać szczegółów. – Mówiłem jej, że między nami jest źle. Że ty żyjesz pracą.
Że ja czuję się obok ciebie niepotrzebny. Ewa patrzyła na niego przez chwilę. Nie widziała na jego twarzy wstydu. Widziała strach przed konsekwencjami.
Odwróciła głowę w stronę szklanej ściany. – Natalia, możesz wejść? Damian poderwał się. – Co?
Drzwi sali obok otworzyły się. Natalia weszła powoli. Miała zaczerwienione oczy. Damian patrzył na nią jak sparaliżowany.
– Ty tu byłaś cały czas? – Słyszałam wszystko. Ewa spodziewała się przeprosin, tłumaczeń, może błagania. Zamiast tego Damian nagle wyprostował się.
– To dobrze. Natalia zmarszczyła brwi. – Co jest dobrze? – Że słyszałaś.
Teraz przynajmniej nie muszę już niczego ukrywać. Ja kocham Ewę. Zapadła cisza. Natalia patrzyła na niego tak, jakby ją uderzył.
– Co powiedziałeś? – Kocham swoją żonę. – A ja? Osiem miesięcy.
Tak mówiłeś, że mnie kochasz. Mówiłeś, że się rozwiedziesz. – Mówiłem, że o tym myślę. Natalia drżącą ręką wyjęła telefon.
– Mam twoje wiadomości. Wszystkie. „Jeszcze trochę i będziemy razem. Po rozwodzie znajdziemy mieszkanie.
Chcę budzić się przy tobie codziennie”. Mam zdjęcia z waszych wyjazdów. Rezerwacje hoteli. Potwierdzenia.
– Natalia, uspokój się. – Mam się uspokoić? Planowałeś ze mną wspólne życie. – To było bardziej takie marzenie.
– Marzenie? – Potrzebowałem tego. Żeby ktoś mnie podziwiał. Natalia zamarła.
– Czyli ja byłam ci potrzebna tylko po to? Damian nie odpowiedział. To wystarczyło. Dziewczyna schowała telefon do torebki.
– Rozumiem. Podeszła do Ewy. – Dziękuję. – Nie musi mi pani dziękować.
– Muszę. Gdybym tego nie usłyszała własnymi uszami, pewnie dalej bym mu wierzyła. Odwróciła się do Damiana. – Nie dzwoń do mnie.
Nie pisz. Nie przychodź do pracy. To koniec. – Natalia…
– I jeszcze jedno.
Nie jesteś żadnym wielkim biznesmenem. Nie jesteś też ofiarą swojej żony. Jesteś po prostu człowiekiem, który przez osiem miesięcy kłamał dwóm kobietom na raz. Wyszła, zamykając drzwi.
W gabinecie zostali tylko Ewa i Damian. Przez kilka sekund żadne z nich się nie odzywało. – Ewa, kochanie, posłuchaj mnie – zaczął nagle, zmieniając ton. – Nie nazywaj mnie tak.
– Dobrze, dobrze. Rozumiem, że jesteś wściekła. Masz prawo. Ale najważniejsze jest to, że wszystko się skończyło.
Natalia już wie, jak jest. Ja powiedziałem jasno, że wybieram ciebie. Ewa uniosła brwi. – Wybierasz mnie?
– No wiesz, o co mi chodzi. – Nie. Właśnie nie wiem. – Popełniłem ogromny błąd.
Nie będę udawał, że nie. Ale przed chwilą słyszałaś, co powiedziałem. Nie chciałem od ciebie odchodzić. – I to ma być argument na twoją korzyść?
– To znaczy, że nasze małżeństwo było dla mnie ważne. Ewa pokręciła głową. – Damian, ty naprawdę niczego nie rozumiesz. Tobie się wydaje, że problemem jest tylko to, że przez osiem miesięcy mnie zdradzałeś.
Ale chodzi o to, co zrobiłeś ze swoim życiem. Z moim życiem. Wziąłeś firmę, którą budowałam z rodzicami przez lata, i zrobiłeś z niej swoją. Wziąłeś mój samochód i udawałeś, że jest twój.
Wziąłeś dom mojej rodziny i przedstawiłeś go jako własny sukces. – Nie chodziło mi o rzeczy. – Właśnie, że chodziło. – Nie rozumiesz, jak się czułem?
Całe życie przy tobie byłem tym drugim. Ty miałaś firmę, pozycję, ludzi, którzy cię szanują, rodziców, którzy stoją za tobą murem. A ja miałem tylko ciebie. – A ty miałeś mnie.
To nie wystarczyło. Damian zaśmiał się krótko. – Łatwo ci powiedzieć. – Mogłeś stworzyć coś własnego.
– Próbowałem. – Nie. Ty opowiadałeś obcej dziewczynie, że moje osiągnięcia są twoje. To nie jest próba.
To jest kradzież cudzej historii. – Chciałem tylko poczuć, że też jestem kimś. – Rozumiem. Naprawdę rozumiem, skąd się to wzięło.
Damian zrobił krok bliżej. – Widzisz? Ewa uniosła dłoń. – Ale to cię nie usprawiedliwia.
Jego twarz stwardniała. – Czyli nie mam żadnej szansy? – Nie. – Tak po prostu?
Po trzech latach? – Nie po trzech latach. Po ośmiu miesiącach kłamstw, zdrady i robienia ze mnie idiotki. – Możemy zacząć od nowa.
– Oczywiście. – Mówię poważnie. – Ja też. – Wyjedziemy gdzieś, odetniemy się od wszystkiego.
Od firmy, od twoich rodziców, od tego całego napięcia. – Na moje pieniądze. Damian zatrzymał się. – Znowu zaczynasz?
– Nie, Damian. Po prostu wreszcie widzę wszystko wyraźnie. Ewa podeszła do biurka i nagle przypomniała sobie rozmowę sprzed kilku miesięcy. Damian długo przekonywał ją wtedy, że powinien dostać część udziałów w firmie.
Mówił o bezpieczeństwie, o zaufaniu, o tym, że przecież są małżeństwem. Ewa prawie się zgodziła. Prawie. – Wiesz, co jest w tym wszystkim najdziwniejsze?
– powiedziała cicho. – Że pierwszy raz od rana czuję ulgę. Przypomniałam sobie, jak bardzo naciskałeś, żebym przepisała na ciebie część firmy. I jak namawiałeś mnie, żebyśmy kupili wspólnie mieszkanie inwestycyjne i wzięli duży kredyt.
Damian pobladł. – To nie ma nic do rzeczy. – Ma. Dobrze, że tego nie zrobiłam.
Gdybym ci wtedy zaufała, dziś nie kończyłabym tylko małżeństwa. Musiałabym jeszcze ratować firmę, dzielić majątek i zastanawiać się, ile twoich kłamstw zostało wpisanych do umów. – Przesadzasz? – Możliwe.
Ale przynajmniej już nie będę miała okazji sprawdzić. Damian usiadł ciężko na krześle. – Czyli naprawdę chcesz rozwodu? – Tak.
– A ja? Gdzie mam mieszkać? – To już nie jest mój problem. – Ewa, przecież nie możesz mnie wyrzucić z dnia na dzień.
– Mogę. – To też był mój dom przez trzy lata. – Był miejscem, w którym mieszkałeś. Damian zacisnął szczękę.
– Ile mam czasu? – Do jutra wieczorem. Wystarczy, żeby spakować ubrania. A jeśli się nie wyprowadzisz, wymienię zamki.
Patrzył na nią przez kilka sekund. – Pożałujesz tego. – Już żałuję. Zatrzymał się przy drzwiach.
– Czego? – Że trzy lata życia spędziłam z człowiekiem, którego tak naprawdę nie znałam. Damian wyszedł, trzaskając drzwiami. Ewa została sama.
Spodziewała się bólu, łez, pustki. Ale zamiast tego poczuła coś zupełnie innego. Jakby przez wiele miesięcy nosiła na ramionach ciężar, którego nawet nie zauważała, dopóki ktoś go nagle nie zdjął. Zadzwonił telefon.
Lena. – Cześć, mamo. Chciałam cię przeprosić za rano. – Za co?
– Byłam niemiła. Wiem. Po prostu Damian strasznie działa mi na nerwy. Ewa uśmiechnęła się pod nosem.
– Już nie będziesz musiała się nim przejmować. Cisza. – Co? – Damian nie będzie już z nami mieszkał.
– Mamo, to koniec? – Serio. – No nie wierzę! Ewa roześmiała się.
Pierwszy raz tego dnia. – Naprawdę. Przyjadę do domu przy pierwszej okazji. – Nie musisz się spieszyć.
– Muszę. Chcę być z tobą. – Dobrze. Ewa podeszła do okna.
Wrocław wyglądał dokładnie tak samo jak rano. Te same ulice, te same samochody, te same dachy. A jednak wszystko wydawało się inne. Nie wiedziała, co będzie dalej.
Ale jedno wiedziała na pewno. Od tej chwili znowu sama decydowała o własnym życiu.
