Paweł wziął kredyt, żeby opłacić turnus dla swojej matki. Beata dowiedziała się o tym przypadkiem, podsłuchując rozmowę Pawła z siostrą. Agnieszka przekonywała brata, że muszą przebić prezent Moniki, która kupiła ciotce pralko-suszarkę. Chodziło o mieszkanie Elżbiety, warte ponad milion złotych.
Beata stała w kuchni, krojąc pomidory, i słyszała każde słowo. Agnieszka chciała, żeby Paweł dał połowę kwoty na turnus w Kołobrzegu. Sześć tysięcy złotych. Beata wiedziała, że to pieniądze z ich wspólnych oszczędności, odłożone na wkład własny.
Paweł wyszedł z sypialni i zaczął tłumaczyć, że to wyjątkowa okazja, że chodzi o rodzinę, że trzeba myśleć o przyszłości. Beata spojrzała mu prosto w oczy i powiedziała, że nie zgadza się na wydanie tych pieniędzy. Paweł się zdenerwował. Powiedział, że Beata zawsze ma problem z jego rodziną, że nie rozumie, jak to jest mieć bliskich, którzy potrzebują pomocy.
Beata odpowiadała spokojnie, że nie chodzi o pomoc, tylko o to, że Paweł nie potrafi powiedzieć „nie”. Rozmowa się zaostrzyła. Paweł w końcu wybiegł z mieszkania, trzaskając drzwiami. Beata została sama w ciszy.
Dwie godziny później Paweł wrócił zadowolony. Powiedział, że wszystko załatwił. Beata sprawdziła konto i zobaczyła, że oszczędności są nietknięte. Zapytała, skąd wziął pieniądze.
Paweł odpowiedział, że wziął kredyt gotówkowy w aplikacji bankowej. Sześć tysięcy złotych na trzy lata, z oprocentowaniem ponad dwadzieścia procent. Powiedział to z taką miną, jakby właśnie rozwiązał wielki problem. Beata poczuła, że coś w niej pęka.
Nie chodziło już o same pieniądze, ale o to, że Paweł podjął taką decyzję bez rozmowy z nią. Powiedział, że zrobił to dla nich, że przecież nie ruszył wspólnych oszczędności. Beata patrzyła na niego i rozumiała, że to się będzie powtarzać. Zawsze znajdzie się kolejna potrzeba matki, kolejny prezent dla rodziny, kolejny kredyt.
Nigdy nie powie „nie”. Beata podeszła do szafy i wyjęła podróżną torbę. Paweł zapytał, co robi. Pakowała się.
Powiedział, że nie może odchodzić przez jakiś turnus. Beata odpowiedziała, że nie odchodzi przez turnus, tylko przez to, że nie może budować życia z kimś, kto za każdym razem wybiera rodzinę zamiast wspólnej przyszłości. Paweł obiecał, że odkręci sprawę, że zadzwoni do banku i siostry. Beata pokręciła głową.
Zasunęła torbę i wyszła z mieszkania. Na komodzie zostawiła perfumy, które kupiła Elżbiecie na urodziny. Powiedziała Pawłowi, żeby dał je matce od siebie. Paweł zapytał jeszcze o mieszkanie.
Beata zatrzymała się w drzwiach i powiedziała, że to mieszkanie nie jest jego, tylko Elżbiety. Może je zostawić komu chce, sprzedać albo wydać wszystko na siebie. Ma do tego pełne prawo. Beata zeszła po schodach i wyszła przed blok.
Nie wiedziała jeszcze, gdzie będzie mieszkać, ani jak potoczy się jej życie. Ale po raz pierwszy od dawna poczuła ulgę. Wróciła sobie prawo do własnych decyzji i do przyszłości, której nie trzeba kupować cudzą aprobatą.
