Nie mogłem uwierzyć w to, co słyszałem. „Twoje zachowanie zdecydowanie mi się nie podobało” – powiedział ostro Hakl, wiceprezes wykonawczy. „Musisz wybrać: degradacja albo odejście z firmy”. Jego słowa uderzyły we mnie jak ciężarówka.
Stałem oszołomiony, gdy kontynuował swoją tyradę. To nie był zwykły dzień. To był dzień przed ostatnim etapem krytycznej transakcji biznesowej, umowy, którą prowadziłem od samego początku. Znikąd Hakl zażądał przejęcia mojej roli głównego negocjatora.
Nie miałem pojęcia, skąd ten nagły wybuch. Nigdy wcześniej tak się nie zachowywał. „W czym problem? ” – zapytałem, starając się zachować spokojny głos.
Jego odpowiedź wyjaśniła wszystko. „To twoja wina” – warknął. „Zostałaś ukarana za to, że mnie wyprzedziłaś”. Tak właśnie było.
Hakl, który był w tym samym wieku co ja, nie mógł poradzić sobie z moim sukcesem. Nie chodziło o negocjacje czy firmę. Chodziło o sprawy osobiste. Nie chciał widzieć, jak się rozwijam, zwłaszcza na stanowisku, na które jego zdaniem zasługiwał.
Nie mogłem w to uwierzyć. Ciężko pracowałem, wkładałem energię w tę transakcję, a teraz mój przełożony próbował odebrać mi moje osiągnięcia. To nie była firma, dla której chciałem pracować. Jeśli moja ciężka praca prowadziła tylko do zazdrości i sabotażu, to jaki to miało sens?
„Skończyłem” – powiedziałem stanowczo. „Złożę rezygnację. Jutrzejsze negocjacje należą do ciebie, wiceprezesie wykonawczy”. Po tych słowach odwróciłem się i wyszedłem z sali konferencyjnej, zostawiając Hakla z bałaganem, który stworzył.
Następnego dnia, przed rozpoczęciem negocjacji, prezydent Riker, który był również ojcem Hakla, wyglądał na zaniepokojonego. „A gdzie jest Em? ” – zapytał. Hakl, wyglądając na zadowolonego z siebie, odpowiedział: „Zwolniłem go wczoraj”.
Wyraz twarzy Rikera zmienił się natychmiast. „Dlaczego go zwolniłeś? ” – zażądał. Hakl, wyraźnie nieprzygotowany na taką reakcję, próbował się bronić.
„Myślałem, że lepiej sobie z tym poradzę” – powiedział pewnie. Ale Riker nie kupił tego. „Czy chociaż przejrzałeś materiały negocjacyjne? ” – zapytał.
Na twarzy Hakla pojawiła się panika. Chwycił dokumenty i zaczął je szybko przeglądać. Przeoczył krytyczny szczegół i to było widać. Jego twarz zbladła.
Nazywam się Emery i mam 38 lat. Moja kariera była ciekawą podróżą. Zmieniałem pracę trzy razy, ale nie z powodu zwolnień czy zamknięcia firmy. Moje powody były bardziej osobiste, choć zwykle mówiłem ludziom, że to dla rozwoju kariery.
Tak było po prostu łatwiej. Większość pracodawców akceptowała to bez zastanawiania się. Ale podczas mojej czwartej rozmowy kwalifikacyjnej wydarzyło się coś nieoczekiwanego. Wiceprezydent Nixon przejrzał mnie na wylot.
„To nie jest prawdziwy powód, prawda? ” – zapytał, patrząc bezpośrednio na mnie. „Nie wyglądasz na kogoś, kto zmienia pracę tylko dla rozwoju kariery. Gdyby tak było, celowałbyś wyżej.
Nasza firma jest podobna do poprzedniej. Jaka jest prawdziwa historia? ”
Zaskoczony zdałem sobie sprawę, że szczerość była moją najlepszą opcją. Wzruszyłem ramionami i powiedziałem mu prawdę.
Ku mojemu zaskoczeniu Nixon słuchał uważnie, kiwając głową, gdy wyjaśniałem swoją sytuację. Kiedy skończyłem, uśmiechnął się i powiedział: „Rozumiem. Rozumiem, dlaczego nie chciałeś powiedzieć tego z góry. Nie martw się.
Zajmę się tym”. Wyszedłem z rozmowy niepewny, czy zrobiłem dobre wrażenie. Kilka dni później otrzymałem e-mail, który mnie zszokował. Chcieli mnie zatrudnić – nie na stanowisku nadzorczym, o które się ubiegałem, ale jako nowego kierownika sprzedaży.
Zdezorientowany zadzwoniłem, by to wyjaśnić. „To musi być pomyłka” – powiedziałem. „Aplikowałem na inne stanowisko”. Nixon roześmiał się.
„To nie pomyłka. Nasz obecny kierownik sprzedaży wkrótce odchodzi na emeryturę, a z twoim doświadczeniem idealnie pasujesz. Zadaniem menedżera jest kierowanie, a nie bycie kierowanym. Rozumiesz to, prawda?
”
Jego słowa miały sens. Przyjąłem ofertę. Kiedy dołączyłem do firmy, szybko zauważyłem coś niezwykłego. Większość moich kolegów była znacznie młodsza ode mnie.
Ale to mi nie przeszkadzało. W rzeczywistości uznałem to za odświeżające. Moi młodsi współpracownicy wnieśli świeże pomysły i energię, a także docenili mój otwarty styl przywództwa. Jednak nie wszyscy byli zadowoleni.
Hakl, wiceprezes wykonawczy, wydawał się mieć ze mną problem. Na początku nie byłem pewien, dlaczego, ale stało się to jasne po tym, jak poprzedni kierownik sprzedaży odszedł na emeryturę, a ja oficjalnie objąłem stanowisko. Hakl zaczął się mnie czepiać. Pewnego dnia, po przedstawieniu miesięcznego raportu biznesowego zespołowi wykonawczemu, Hakl otwarcie mnie skrytykował.
„Powinieneś najpierw uzyskać moją zgodę” – powiedział głośno podczas spotkania. Pozostali członkowie zarządu wyglądali na zdezorientowanych. Moje raporty zawsze były dokładne i rzetelne. Czując frustrację, zapytałem spokojnie: „Co masz na myśli?
Jakie instrukcje? ”
Wtedy mu odbiło. Rozpętał lawinę skarg, oskarżając mnie o przekraczanie moich granic. Było jasne, że Hakl nie lubi, gdy przejmuję inicjatywę.
Ale zamiast skupić się na tym, co jest najlepsze dla firmy, zrobił z tego sprawę osobistą. W ten sposób znaleźliśmy się w miejscu, gdzie Hakl próbował podkopać moją pozycję tylko dlatego, że nie mógł poradzić sobie z moim sukcesem. „Jesteś jak niedoświadczony kierowca” – ostrzegł mnie protekcjonalnym tonem. „Zanim podejmiesz jakąkolwiek decyzję, najpierw skonsultuj się ze mną lub innymi członkami zarządu”.
Jego słowa zabolały. Porównywanie mojego doświadczenia do doświadczenia początkującego kierowcy było obraźliwe i dalekie od prawdy. Miałem za sobą lata pracy i byłem pewny swoich umiejętności. Zastanawiałem się, jak zareagować, ale wiceprezydent Nixon wkroczył, by mnie bronić.
Umiejętnie zmienił temat rozmowy. „Twój poprzednik, były kierownik sprzedaży, w pełni poparł go na to stanowisko” – powiedział stanowczo. „Pracownicy działu sprzedaży również wyrazili opinię, że łatwiej się z nim pracuje. Już wywarł pozytywny wpływ”.
Słysząc to, pozostali dyrektorzy przytaknęli zgodnie. Wyglądało na to, że przekonał wszystkich. Jednak prezydent Riker nie wyglądał na zadowolonego. Zwrócił się do Hakla, swojego syna, i zganił go za niepotrzebny wybuch.
„Utalentowani ludzie nie mogą osiągać dobrych wyników, jeśli są ciągle oceniani” – powiedział stanowczo Riker. Następnie, patrząc na mnie, dodał: „Od teraz dział sprzedaży będzie bezpośrednio zajmował się wszystkimi negocjacjami. Wydaje się, że jesteś gotowy do wzięcia na siebie tej roli”. Hakl milczał, a jego frustracja była wypisana na jego twarzy.
W ciągu następnych kilku tygodni jego złość przerodziła się w subtelne zakłócenia. Małe, ale znaczące przeszkody zaczęły pojawiać się w całym dziale. Na początku były to drobiazgi: próbki do negocjacji opakowań ginęły lub były opóźniane. Mój zespół i ja zdołaliśmy obejść te problemy, znajdując alternatywy, takie jak użycie innych próbek lub tworzenie prowizorycznych rozwiązań.
Problemy się jednak nie skończyły. W rzeczywistości wydawały się coraz częstsze i bardziej celowe. Nie mogłem pozbyć się wrażenia, że za wszystkim stoi Hakl. Każdy dział miał swoich własnych przełożonych, ale za każdym razem, gdy Hakl wydawał im instrukcje – takie jak dawanie priorytetów innym zleceniom lub opóźnianie naszych próśb – podążali za nim bez pytania.
Chociaż nie mogłem ich całkowicie winić za wykonywanie poleceń przełożonego, byłoby pomocne, gdyby przynajmniej poinformowali mój zespół z wyprzedzeniem. Wtedy stało się coś, co jasno pokazało, że mamy do czynienia z sabotażem. Zarezerwowaliśmy salę konferencyjną w hotelu na ważne negocjacje, ale w ostatniej chwili rezerwacja została w tajemniczy sposób anulowana. Kiedy zadzwoniłem do hotelu, aby dowiedzieć się, co się stało, powiedzieli, że ktoś z naszej firmy zadzwonił i anulował rezerwację.
Nie potrzebowałem wiele czasu, by domyślić się, kto był za to odpowiedzialny. Hakl był jedyną osobą, która miała motyw i środki, by zrobić coś takiego. Wiedziałem, że muszę się z nim skonfrontować. Ignorowanie jego zachowania doprowadziłoby tylko do kolejnych problemów.
Zbierając wszystkie dowody, wszedłem zdeterminowany, by dotrzeć do sedna sprawy. Zgodnie z oczekiwaniami Hakl udawał niewiniątko. „Nie wiem, o czym mówisz” – powiedział, wzruszając ramionami. „To musiał być błąd po stronie twojego zespołu”.
Ale jego historia nie trzymała się kupy. Nagłe odwołanie, ograniczona liczba osób, które wiedziały o rezerwacji, i powiązania działu finansowego z Haklem wskazywały bezpośrednio na niego. Mając przed sobą dowody, nie potrafił wymyślić przekonującej wymówki, by zaprzeczyć swojemu udziałowi. Mimo że chciałem eskalować sprawę, musiałem skupić się na szerszej perspektywie.
Negocjacje miały kluczowe znaczenie dla naszego działu i sukcesu firmy. Wywołanie publicznego konfliktu z Haklem mogłoby narazić na szwank zaufanie naszych klientów. Zamiast tego zwróciłem się do niego stanowczo: „Te negocjacje są zbyt ważne. W przypadku dalszej ingerencji z twojej strony nie będę miał innego wyjścia, jak tylko eskalować tę sprawę do prezydenta Rikera.
Mam na to dowody”. Hakl spojrzał na mnie, ale nie odpowiedział. Na razie wyglądało na to, że się wycofał. Mimo to nie mogłem oprzeć się wrażeniu, że jeszcze nie skończył sprawiać kłopotów.
Zgodnie z moimi obawami Hakl wykonał swój najodważniejszy ruch w najgorszym możliwym momencie. Próbował przejąć kontrolę nad negocjacjami, mimo że to ja byłem za nie odpowiedzialny. Jego działania spowodowały chaos, a mój zespół musiał pracować ciężej niż kiedykolwiek, aby utrzymać wszystko na właściwym torze. Pomimo przeszkód, jakie stworzył Hakl, byłem zdeterminowany, by nie pozwolić jego ingerencji zrujnować sprawy.
Ta umowa była zbyt ważna dla firmy i mojego zespołu. Skupiłem się na prowadzeniu mojego zespołu przez wyzwania, zapewniając profesjonalizm i skuteczność. Chociaż Hakl próbował mnie sabotować, wiedziałem, że pozostanie silnym i skupienie się na pracy w końcu ujawni jego zachowanie wszystkim, w tym prezydentowi Rikerowi. W końcu ludzie tacy jak Hakl mogą tworzyć tymczasowe przeszkody, ale nie mogą powstrzymać kogoś zdeterminowanego, by odnieść sukces.
Mój zespół i ja byliśmy gotowi stawić czoła wszystkiemu, co nadejdzie, wiedząc, że razem możemy pokonać każde wyzwanie. Gdy negocjacje hotelowe zbliżały się do końca, a wszystko wskazywało na to, że kierownictwo wkrótce sfinalizuje umowę, Hakl wezwał mnie do swojego biura. Z uśmiechem na twarzy oświadczył: „Nie mogę powierzyć ci tych ważnych negocjacji”. Zaskoczony, powiedziałem, starając się zachować spokój w głosie: „Nie rozumiem.
Co się stało? ”
Hakl zmarszczył brwi, a jego ton ociekał pogardą. „Właśnie o to chodzi. Dlaczego nie możesz po prostu postępować zgodnie z instrukcjami szefa?
Masz wybór: zostać zwolnionym lub zaakceptować degradację. Nie potrzebujemy cię już do tej pracy”. Jego słowa sprawiły, że zaniemówiłem. Jutro miał się odbyć ostatni etap negocjacji, coś, nad czym pracowałem niestrudzenie od samego początku.
To, że teraz wkroczył i przejął kontrolę, było szokujące. Nie spodziewałem się tak emocjonalnego i agresywnego wybuchu ze strony Hakla. Gdy stałem i próbowałem przetworzyć jego słowa, Hakl kontynuował. Jego wyraz twarzy zmienił się w coś niemal radosnego, gdy szydził: „Zostałeś ukarany za to, że mnie wyprzedziłeś”.
Zazdrość wyszła na jaw. Hakl, który był w tym samym wieku co ja, nie mógł sobie poradzić z moim sukcesem. Przez cały czas po cichu sabotował moją pracę, ale teraz, gdy byłem na skraju przypieczętowania umowy, postanowił działać otwarcie. Kiedy milczałem, Hakl zdawał się czerpać z tego przyjemność.
Odchylił się w fotelu i powiedział: „Twoje CV pokazuje, że pracowałeś w trzech różnych firmach handlowych. Ale zgadnij co? Mamy tu mnóstwo ludzi, którzy mówią po angielsku równie dobrze jak ty”. Nie trudno było się domyślić, w jaki sposób dostał w swoje ręce moje CV.
Szef działu HR był pod jego kontrolą. Hakl musiał naciskać, aby pokazali mu moje dane osobowe. Ale jego rozumowanie było absurdalne. „O co ci chodzi?
” – zapytałem, utrzymując spokojny głos pomimo rosnącej frustracji. Hakl zachichotał, wyraźnie rozbawiony własną logiką. „Potrafię też biegle mówić po angielsku, więc nie potrzebujemy twojego udziału w jutrzejszych negocjacjach”. Jego błędne przekonanie, że moja znajomość biznesowego angielskiego była kluczem do sukcesu negocjacji, było śmieszne.
Nie miał pojęcia, jak wiele więcej trzeba zrobić, by przypieczętować tak dużą transakcję. Mimo to nie czułem potrzeby, by go poprawiać. „Jeśli chcesz przejąć kontrolę, niech tak będzie” – powiedziałem. „Nie chcę pozostać w firmie, w której ciężka praca i osiągnięcia są przyćmione przez małostkowość.
Skończyłem z tym. Nie jestem przywiązany do firmy, w której moi przełożeni przypisują sobie moje wysiłki. Jutrzejsze negocjacje należą do ciebie”. Odwróciłem się i wyszedłem z sali konferencyjnej wściekły.
Skierowałem się do działu sprzedaży, aby spakować swoje rzeczy, zdecydowany opuścić to toksyczne środowisko. Po drodze natknąłem się na Nixona. Od razu zauważył, że coś jest nie tak. „Wyglądasz na zdenerwowanego” – powiedział zaniepokojony.
„Co się stało? ”
Nixon zaprosił mnie do swojego biura, a ja postanowiłem mu wszystko opowiedzieć. Opowiedziałem o wszystkich działaniach Hakla – od wielokrotnego sabotażu po ostatnią próbę przejęcia negocjacji. Wspomniałem nawet o wcześniejszych incydentach, takich jak odwołana rezerwacja hotelowa.
Gdy mówiłem, Nixon słuchał uważnie, a jego twarz stawała się coraz poważniejsza z każdym szczegółem. Kiedy skończyłem, zamknął oczy i przez chwilę wydawał się zagubiony w myślach. Przygotowałem się na ciężką reakcję, pełną frustracji. „Hakl znowu to zrobił” – powiedziałem.
Nixon nie udzielił mi bezpośredniej odpowiedzi. Zamiast tego zapytał: „Czy zauważyłeś coś niezwykłego na spotkaniach zarządu? ”
Zastanowiłem się nad tym przez chwilę. „Cóż, oprócz mnie na tych spotkaniach nie było żadnych innych osób w moim wieku” – powiedziałem.
„Na początku myślałem, że to dlatego, że są to role zwykle pełnione przez starsze osoby. Ale teraz, kiedy o tym myślę, nawet jak na średniej wielkości firmę handlową, to jest dziwne. Z pewnością są zdolni młodsi pracownicy, którzy powinni brać udział w tych dyskusjach”. Nixon skinął powoli głową z ponurym wyrazem twarzy.
„Dokładnie. Hakl ma zwyczaj trzymania młodszych utalentowanych ludzi z dala od tych spotkań. To wyjaśnia, dlaczego”. Według Nixona Hakl dołączył do firmy po tym, jak jego poprzedni pracodawca zakończył działalność.
To była zasługa, która go tu sprowadziła. Była żona prezydenta nalegała, aby Hakl otrzymał rolę, więc Riker niechętnie wprowadził go na pokład. Od tego czasu Hakl wykorzystywał swoją pozycję do umacniania władzy. Teraz, gdy prezydent czuł się zagrożony przez młodszych, bardziej wykwalifikowanych pracowników, Hakl systematycznie trzymał ich z dala od ról kierowniczych.
Nie mogłem uwierzyć w to, co słyszę. „Więc to dlatego celował we mnie? ” – zapytałem. Nixon uśmiechnął się gorzko.
„Nie chodzi tylko o ciebie. Hakl pochodzi z zupełnie innej branży i nie ma prawdziwego doświadczenia w handlu. Jego młodzieńczy wygląd jest jego jedyną zaletą. Ludzie często nie doceniają jego wieku.
Zanim dołączyłeś, upewnił się, że nikt, kto mógłby rzucić mu wyzwanie, nie zbliży się zbytnio do władzy”. Słysząc to wszystko, zaczęło się układać. Działania Hakla nie dotyczyły tylko mnie. Były częścią większego wzorca niepewności i manipulacji.
To wyjaśniało, dlaczego zadał sobie tyle trudu, by mnie sabotować. Ale uświadomiło mi to również coś ważnego: jego strach przed byciem przyćmionym nie był moim problemem. To był jego problem. „Nixon, doceniam, że mi to powiedziałeś” – powiedziałem, wstając.
„Ale nie mogę pozostać w firmie, w której pozwala się na takie zachowanie”. Nixon skinął głową, rozumiejąc moją decyzję. „Porozmawiam o tym z prezydentem”. Opuszczając jego biuro, poczułem mieszankę frustracji i ulgi.
Frustracji, że musiałem porzucić pracę, na którą tak ciężko pracowałem. Ale ulgi, że nie będę już musiał radzić sobie z toksycznym zachowaniem Hakla. Skupiłem się teraz na tym, by iść naprzód i znaleźć miejsce, w którym moje wysiłki zostaną docenione. Hakl miał w zwyczaju wygłaszać śmiałe twierdzenia na temat przyciągania młodszych pracowników, ale nigdy nie przedstawił żadnych prawdziwych dowodów na poparcie swoich twierdzeń.
Jednak doświadczeni menedżerowie słuchali go, zakładając, że wie, o czym mówi. Z czasem stało się jasne, że posiadanie wokół siebie rówieśników w jego wieku lub młodszych zagraża jego pozycji. Zamiast doskonalić swoje umiejętności lub zdobywać kwalifikacje poprzez szkolenia, Hakl wybrał łatwiejszą drogę – eliminując swoich rywali. Wierzył, że usuwając innych, jego opinie będą miały większą wagę i będzie musiał stawić czoła mniejszej konkurencji.
Jego głównymi celami stali się pracownicy w wieku od 25 do 35 lat, zwłaszcza ci na stanowiskach kierowniczych. Każde zauważalne zachowanie lub sukces z ich strony spotykało się z nękaniem, fałszywymi oskarżeniami lub innymi taktykami mającymi na celu zmuszenie ich do odejścia. Ci, którzy cenili swoją pracę i karierę, często rezygnowali, aby uciec od wrogiego środowiska pracy. W ten sposób w firmie pozostały tylko dwa rodzaje pracowników: starsi, o ugruntowanej pozycji prezesi, i świeżo upieczeni młodsi pracownicy, którzy dopiero zaczynali swoją karierę.
Teraz lepiej rozumiałem zachowanie Hakla. Nie był tylko toksycznym współpracownikiem. Był manipulującym biurowym tyranem. Jego głównym celem było utrzymanie swojego wizerunku jako najmłodszego, najzdolniejszego kierownika w pokoju, nawet jeśli oznaczało to podkopywanie innych.
Jego subtelne taktyki często pozostawały niezauważone przez prezesa i innych przełożonych, stając się widoczne dopiero wtedy, gdy ofiary były na skraju odejścia. Raz wspomniałem o zachowaniu Hakla prezesowi firmy, ale odrzucił moje obawy. Nie mógł uwierzyć, że jego własny syn zachowuje się tak małostkowo i zazdrośnie. Dla niego było to nie do pomyślenia.
W końcu prezes zbudował firmę od podstaw, przekształcając ją w zaciekłego konkurenta w branży. Nie mógł pojąć, jak ktoś taki jak Hakl mógł przedkładać wyglądanie na młodego i ważnego nad prawdziwe kompetencje. Ale ja wiedziałem lepiej. Widziałem na własne oczy, co się dzieje, gdy takie zachowanie pozostaje niekontrolowane.
W jednej z moich poprzednich prac zazdrość i sabotaż pozostały niezauważone, dopóki nie było za późno – i firma upadła. Zdecydowałem, że nadszedł czas na bezpośrednią konfrontację. Wróciłem do Nixona i zapytałem: „Jakie są twoje cele dla tej firmy? ”
Nixon wyglądał na zaskoczonego moim nagłym pytaniem.
„Moje cele? Mam nadzieję, że uda nam się zwiększyć przychody i zyski. Następca prezesa jest również bardzo zdolny, mimo że wciąż jest studentem” – odpowiedział. Jego ton zdawał się sugerować, że ma nadzieję, iż przeoczę to, że ceni sobie stabilność ponad konflikty.
Ale nie mogłem pozwolić, by ta sprawa ucichła. Biorąc głęboki oddech, wyjawiłem coś, o czym nikomu wcześniej nie wspominałem, nawet podczas rozmowy kwalifikacyjnej. „Wiesz, dlaczego trzy razy zmieniałem pracę? ” – zapytałem.
Nixon skinął głową. „Tak, wspomniałeś, że zostałeś zmuszony do odejścia. Mamy szczęście, że pozyskaliśmy kogoś tak utalentowanego jak ty”. Potrząsnąłem głową.
„To tylko część historii. W rzeczywistości te trzy firmy już nie istnieją. Podzieliły się, rozwiązały lub zbankrutowały. Nie prowadzą już działalności”.
Wyraz twarzy Nixona zmienił się ze spokojnego na zszokowany. „To nie może być prawda” – powiedział. „Kiedy SPR prosperowało, bardzo dobrze sobie radziło”. „Jeśli mi nie wierzysz, zachęcam cię do sprawdzenia ich stron internetowych” – zasugerowałem.
Nixon wyciągnął swój smartfon i zaczął szukać. Z każdą chwilą jego twarz stawała się coraz bardziej zaniepokojona. „Masz całkowitą rację” – powiedział cicho. „Ale jak to się mogło stać?
”
„To proste” – wyjaśniłem. „Zazdrość i sabotaż. Kiedy taki cykl trwa, niszczy firmę od środka. Firma nie może funkcjonować bez ludzi.
Jeśli pracownicy stracą zaufanie i zaczną odchodzić, firma w końcu upadnie”. Wyraz twarzy Nixona stał się poważny, gdy przyswajał moje słowa. Kontynuowałem: „Jeśli sytuacja z Haklem nie zostanie rozwiązana, firmę może spotkać ten sam los. Nękanie może wydawać się mało znaczące w porównaniu z tym, czego doświadczyłem w przeszłości, ale staje się poważnym problemem.
Już teraz zmusił mnie do wyboru między degradacją a utratą pracy. Jeśli zrezygnuję, zachęci go to tylko do powtórzenia tego zachowania wobec innych”. Po długiej ciszy Nixon w końcu przytaknął stanowczo. „Teraz rozumiem twoją perspektywę.
To nie jest tylko dramat w miejscu pracy. Sabotowanie firmy z powodu zazdrości to poważna sprawa. I nie będę stał z boku i pozwalał, by to trwało”. Poczułem falę ulgi.
Z Nixonem po mojej stronie w końcu pojawiła się nadzieja na zmianę. Po konsultacji z nim na temat kolejnych kroków udałem się do działu kadr, aby odebrać przygotowane wcześniej dokumenty rezygnacji. Gdy wychodziłem, pojawił się prezydent Riker, wyglądając na zdziwionego. „Co się dzieje?
” – zapytał. Hakl oświadczył: „Już zająłem się negocjacjami. Em nie będzie w nie zaangażowany”. „Masz na myśli?
” – zapytał Riker, zwężając oczy. „Em miał się tym zająć. Dlaczego nie jest w to zaangażowany? ”
„Zwolniłem go wczoraj” – powiedział Hakl z zadowolonym z siebie uśmiechem.
„W porządku, poradzę sobie. Umiem po angielsku. Podpisanie kontraktu to formalność”. Wyraz twarzy Rikera stał się lodowaty.
„Czy chociaż przejrzałeś dokumenty negocjacyjne? ” – zapytał ostro. „Dzisiaj przyjeżdża kierownictwo drugiej firmy. Jak zamierzasz sobie z tym poradzić bez Em?
”
Hakl, który zakładał, że negocjacje to tylko formalność, nagle spanikował. Chwycił dokumenty i zaczął je gorączkowo przeglądać. Jego twarz zbladła, gdy odkrył krytyczny szczegół, który przeoczył. Umowa nie była napisana po angielsku.
Była w języku arabskim – oficjalnym języku firmy z Bliskiego Wschodu, z którą mieliśmy do czynienia. Godzinę przed negocjacjami otrzymałem rozpaczliwy telefon od Hakla. „Potrzebujemy cię natychmiast w hotelu” – błagał. Zaśmiałem się cicho.
„Hakl, to bardzo różni się od tego, co mówiłeś wczoraj. Czy nie twierdziłeś, że mnie nie potrzebujecie? ”
„Nie zdawałem sobie sprawy, że umowa jest po arabsku” – jąkał się, a jego głos się trząsł. „Cóż” – odpowiedziałem.
„Gdybyś przeczytał dokumenty wcześniej, wiedziałbyś, że tak. Odłożyłem słuchawkę, zostawiając go, by poradził sobie z bałaganem, który stworzył. Niektórych lekcji, jak sądziłem, uczy się w trudny sposób. Wiele osób nie mogło pokonać wyzwań w naszym procesie negocjacyjnym, ale ja miałem wyjątkową przewagę.
Wyróżniała mnie umiejętność prowadzenia negocjacji płynnie po arabsku. Posługiwanie się siedmioma językami było jedną z moich mocnych stron, a żartowanie po arabsku w celu poprawienia nastroju było tak łatwe jak oddychanie. Gdyby negocjacje przeniosły się na język arabski, a dyrektorzy najwyższego szczebla, którzy ufali, że jesteśmy wiarygodni, zwracaliby się do nas tylko po angielsku, byłaby to katastrofa. Poczuliby się urażeni, a umowa by się rozpadła.
Dokumenty jasno określały wszystkie wymagania, a twierdzenie Hakla o niewiedzy nie było wymówką. Jego desperacja była oczywista. Kiedy zaczął oskarżać mnie o oszustwo, twierdząc, że ukryłem swoje umiejętności, nie wymieniając ich wszystkich w CV, nie mogłem powstrzymać się od śmiechu. „Oszustwo przy zatrudnianiu?
Poważnie? Odpowiedziałem: „Czy niewymienienie wszystkich kwalifikacji jest oszustwem? ”
„Nie wspomniałeś, że mówisz po arabsku. Tylko po angielsku” – zmieszał się, wyraźnie urażony.
„Gdybym miał taką umiejętność, to bym się nią chwalił” – powiedział z goryczą. „Na tym polega różnica między nami” – odpowiedziałem spokojnie. „Nie muszę się chwalić swoimi umiejętnościami”. Nie było czasu, by rozwodzić się nad zazdrością, tak jak się pociąga.
Hakl, który wyraźnie stracił panowanie nad sobą, zaczął warczeć z frustracji. Jego złość aż kipiała, gdy zagroził, że ustąpi i powie o tym swojemu ojcu, prezesowi firmy. Widząc okazję, zachęciłem go: „Dlaczego nie zadzwonisz teraz do ojca? Przełącz go na głośnik i wyjaśnij”.
Hakl zrobił to, co zasugerowałem. W chwili, gdy zaczął mówić, wiedziałem, że wygrałem. Jego desperacja była ewidentna, a ja już widziałem wynik. Gdy dotarłem do hotelu z dziesięciominutowym opóźnieniem, umowa należała do mnie.
Co zabawne, Hakl zapamiętał arabską frazę „Emery wkrótce tu będzie” i powtarzał ją, by zyskać na czasie. Nixon przewidział tę sytuację i zarezerwował mi pokój na innym piętrze, radząc, bym przybył później. Kiedy dołączyłem do negocjacji, użyłem humoru, aby przełamać napięcie. Zażartowałem na temat różnic kulturowych w zarządzaniu czasem między Arabami i Amerykanami, co pomogło w płynnym przebiegu rozmowy.
Gdy nastrój się rozluźnił, umowa została praktycznie podpisana. Gdy odprowadziłem naszych gości, odetchnąłem głęboko z ulgą. Transakcja zakończyła się sukcesem, a firma uniknęła katastrofy. Wieczorem prezydent Riker, wyraźnie wyczerpany stresem, podziękował mi za interwencję i przeprosił za zachowanie Hakla.
„Podejmiemy wobec niego działania dyscyplinarne” – powiedział stanowczo. Hakl milczał pod spojrzeniem ojca. Po powrocie do biura Riker dotrzymał słowa. „Przygarnąłem cię, a ty zachowałeś się tak, jakby ugryzł mnie mój własny pies.
Napisz dziś list rezygnacyjny. Możesz zostać, dopóki nie znajdziesz innej pracy, ale jeśli odmówisz, zostaniesz zwolniony. Nie miałeś problemu z daniem Emowi takiego samego wyboru”. Hakl, drżąc pod ciężarem gniewu ojca, szybko zgodził się zrezygnować.
Jego rezygnacja została natychmiast rozpatrzona. W następnym tygodniu, podczas porannego spotkania, Riker zwrócił się do całego zespołu. Szczegółowo opisał przewinienia Hakla i ostrzegł, że każdy, kto pomógł mu w sabotażu, poniesie konsekwencje. Pracownicy, którzy niechętnie wykonywali rozkazy Hakla, zostali przeniesieni na niższe stanowiska lub zrezygnowali pod presją czasu.
Firma dostosowała również swoje praktyki rekrutacyjne, zatrudniając bardziej doświadczonych pracowników. W ciągu trzech lat pozytywna zmiana pozwoliła młodszym pracownikom, którzy wcześniej czuli się stłamszeni, na rozwój. Usunięcie Hakla z równania ożywiło firmę. Jednak sam Hakl miał trudności ze znalezieniem innej pracy, borykając się z długoterminowymi konsekwencjami swoich działań.
Później Riker zapytał mnie o coś, co chodziło mu po głowie. „Skąd u ciebie tak cenna umiejętność? Skąd znasz arabski? ”
Uśmiechnąłem się i wyjaśniłem: „Dla mnie nie zawsze była to korzyść.
Była raczej przeszkodą. Kiedy byłem młodszy, pasjonowałem się językami i do czasu ukończenia college’u biegle władałem siedmioma. Moja pierwsza praca wymagała wykorzystania tej umiejętności, ale ostatecznie ograniczyła moje możliwości. Byłem ograniczony do tłumaczeń ustnych i pisemnych.
Chciałem odgrywać bardziej aktywną rolę w negocjacjach. Pomimo tego, że wiedziałem, jak usprawnić transakcje, nie pozwolono mi wyrażać swoich opinii. Kiedy poprosiłem o przeniesienie do bardziej zaangażowanej roli, mój przełożony odrzucił mnie, mówiąc, że tłumacz ustny potrzebuje tylko sprawnych ust, a nie inteligencji. Moi współpracownicy źle zrozumieli moją rolę i mieli do mnie pretensje, myśląc, że jestem traktowany w specjalny sposób.
Sfrustrowany odszedłem”. „Kontynuowałem ten schemat. Powtórzył się w moich kolejnych dwóch miejscach pracy. Moje umiejętności językowe sprawiały, że byłem cenny, ale budziły też zazdrość i niechęć.
Zanim dotarłem do tej firmy, postanowiłem bagatelizować moje zdolności językowe podczas rozmowy kwalifikacyjnej. To Nixon mnie przejrzał i dostrzegł mój potencjał”. Riker skinął głową, zastanawiając się nad tym. „Teraz rozumiem, dlaczego tak ważne było zajęcie się działaniami Hakla.
Dziękuję za pozostanie z nami i pomoc w odkryciu tych kwestii”. Po odejściu Hakla firma rozkwitła. Riker dotrzymał obietnicy odwdzięczenia się za moje wysiłki. W następnym roku awansował na stanowisko prezesa, a Nixon został nowym prezesem.
Ja również awansowałem – z kierownika sprzedaży na wiceprezesa wykonawczego. Pomimo awansu pozostałem zaangażowany w zarządzanie działem sprzedaży, zapewniając, że nasz zespół pozostanie silny i innowacyjny. Teraz skupiam się na rozwijaniu niezawodnych podwładnych i tworzeniu środowiska, w którym mogą rozwijać się różnorodne talenty. Wykorzystuję swoje umiejętności językowe nie tylko dla wygody, ale także do budowania mostów między kulturami i poszerzania naszego zasięgu.
Głęboko wierzę, że osoby na stanowiskach kierowniczych są odpowiedzialne za pielęgnowanie talentów. I stosuję tę zasadę w codziennej pracy.
