Mroźne lutowe powietrze przeszło przez Warszawę, gdy Julian Wieczorek przeglądał dokumenty w swoim biurze. Za dziesięć dni ślub jego młodszej siostry Agaty, a on nie ma osoby towarzyszącej. Jego matka nieustannie przypomina mu, że czas się ustatkować. Po nieudanym pięcioletnim związku z Karoliną, która wybrała karierę w Nowym Jorku, Julian skupił się wyłącznie na rozwijaniu swojej firmy.
Jego asystentka Magda zasugerowała skorzystanie z usług agencji towarzyskiej. Julian początkowo oburzony, że udawanie jest dla gwiazd show-biznesu, ale Magda zapewniła go, że to dyskretne rozwiązanie. Zgodził się, myśląc o reakcji matki, gdyby pojawił się sam. Weronika z agencji Elita wypytała go o oczekiwania.
Julian zaznaczył, że potrzebuje kogoś eleganckiego, inteligentnego, potrafiącego poruszać się w towarzystwie. Weronika wspomniała o konserwatorce dzieł sztuki. Gdy Julian kończył pracę, Magda weszła z informacją, że biuro Weroniki potwierdziło wybór. Konserwatorka o imieniu Nikola zgodziła się na umowę.
Julian poczuł dziwną ulgę. Następnego wieczoru Nikola przyjechała na umówione spotkanie. Miała ciemne włosy, zielone oczy i delikatny uśmiech. Julian zaprosił ją do środka, a oni wspólnie wypracowali szczegóły umowy.
Nikola pracowała w Muzeum Narodowym, była po studiach konserwatorskich i potrzebowała dodatkowych środków na specjalistyczne szkolenie. Julian zaproponował hojne wynagrodzenie za dziesięć dni towarzyszenia mu. Przed jej wyjściem ustalili, że będą się spotykać codziennie na kolacjach i spacerach, aby poznać się przed ślubem. Nikola zgodziła się, a Julian czuł, że to będzie dobrze.
Pierwszą próbą była kolacja w eleganckiej restauracji. Nikola przyszła w prostej, ale eleganckiej sukience. Julian był pod wrażeniem jej naturalnej klasy. Rozmowa z nią była najłatwiejszą rozmową, jaką odbył z kobietą od lat.
Mówiła o sztuce z pasją, ale pytała też o jego firmę ze szczerą ciekawością. Gdy wracali samochodem, Julian powiedział jej komplement. Nikola uśmiechnęła się lekko, a na jej policzkach pojawił się rumieniec. Podała mu ramię, gdy szli na spacer po starym mieście.
Wiosna wreszcie zawitała do Warszawy. Drzewa pokryły się świeżą zielenią, a powietrze wypełniał zapach kwiatów. Julian i Nikola szli ramię w ramię, rozmawiając swobodnie. Ku zaskoczeniu Juliana rozmowa płynęła naturalnie.
Odkrywali wspólne zainteresowania nie tylko w sztuce, ale także w literaturze i muzyce klasycznej. Wernisaż w Zachęcie zgromadził warszawską śmietankę towarzyską. Nikola wyglądała na zdenerwowaną obserwowana przez wszystkich. Julian delikatnie położył dłoń na jej plecach w uspokajającym geście.
Ona zapytała, czy to dobra próba przed weselem. Odpowiedział, że doskonała. Przez następne dwie godziny spacerowali po galerii. Julian był pod wrażeniem wiedzy Nikoli, a ona wydawała się zaskoczona jego szczerym zainteresowaniem.
Gdy natknęli się na znajomych, przedstawił ją jako swoją dziewczynę. Nikola z łatwością weszła w rolę. Julian obserwował ją z rosnącym podziwem, czując dziwne ciepło w piersi. Pod koniec wieczoru zauważył, że trzyma ją za rękę.
Zapytał, czy dobrze się bawiła. Odpowiedziała, że bardzo. Gdy zatrzymał się, by coś powiedzieć, zawahał się, ale ostatecznie podziękował jej za zgodę na układ. Nikola odpowiedziała, że również cieszy się, że go poznała.
Przez moment stali w ciszy, zanim ruszyli dalej. Nadszedł dzień ślubu. Julian odebrał Nikolę o 13:00. Gdy otworzyła drzwi, odebrało mu dech.
Miała na sobie szmaragdową sukienkę, idealnie komponującą się z jej oczami. Ceremonia odbywała się w kościele Świętej Anny, a przyjęcie w pałacu Sobańskich. Gdy dotarli, Julian zauważył matkę siedzącą w pierwszym rzędzie, która od razu ich zauważyła. Nikola uścisnęła jego rękę i zapewniła, że jest gotowa.
Ceremonia była piękna, a Julian czuł obecność Nikoli obok siebie, jej zapach i ciepło ramienia. Po uroczystości Julian przedstawił Nikolę swojej matce. Danuta zmierzyła ją uważnym spojrzeniem, ale Nikola spotkała jej wzrok z łagodnym uśmiechem. Danuta zapytała, czemu Julian nie wspomniał o Nikoli wcześniej.
Nikola odpowiedziała spokojnie, że oboje chcieli być pewni, zanim podzielą się relacją. Danuta zapytała o pracę Nikoli. Gdy ta wspomniała o obrazie Józefa Branta, Danuta okazała zainteresowanie, sama będąc kolekcjonerką sztuki. Julian obserwował z zaskoczeniem, jak jego matka stopniowo się rozluźnia.
Danuta w końcu uścisnęła ramię Nikoli i obiecała kontynuować rozmowę na przyjęciu. Gdy Danuta odeszła, Julian spojrzał na Nikolę z niedowierzaniem. Powiedział, że właśnie oczarowała jego matkę. Nikola odpowiedziała, że po prostu była sobą.
Na przyjęciu Julian i Nikola grali swoją rolę perfekcyjnie. Ale Julian zdał sobie sprawę, że te gesty przestały być udawane, a każdy dotyk wywoływał w nim realne uczucia. Podczas pierwszego tańca młodej pary Nikola zauważyła, że wyglądają, jakby byli dla siebie stworzeni. Julian opowiedział im historię, a Nikola westchnęła z melancholią.
Julian zaprosił ją do tańca. Ich ciała dopasowały się idealnie, a on czuł jej oddech na swojej skórze. Gdy tańczyli, granica między udawaniem a rzeczywistością zacierała się. Julian zaczął wyznanie, ale zostali przerwani przez Agatę, która przyszła ich przywitać.
Agata przytuliła Nikolę serdecznie, ciesząc się, że Julian w końcu kogoś znalazł. Po rozmowie Agata zauważyła, że matka ich woła. Julian przeprosił za siostrę, ale Nikola zapewniła, że Agata jest urocza. Przez resztę wieczoru nie mieli okazji wrócić do przerwanej rozmowy.
Gdy było grubo po północy, Julian zauważył, że Nikola jest zmęczona i zaproponował powrót. Noc była ciepła i rozgwieżdżona. Gdy stanęli przy samochodzie, Julian podziękował jej za wieczór. Nikola uśmiechnęła się, a Julian w końcu dokończył wyznanie.
Nikola przyznała, że też przestała udawać. Julian ujął jej twarz w dłonie i zapytał, co teraz. Odpowiedziała, że powinni przedyskutować warunki nowej umowy, bez terminu ważności. Julian uśmiechnął się i pocałował ją.
To był pocałunek prawdziwy, pełen uczucia, które niespodziewanie wyrosło między nimi. Sześć miesięcy później Julian stał w tym samym kościele, tym razem na otwarciu wystawy Muzeum Narodowego. Centralnym punktem był odnowiony obraz, nad którym pracowała Nikola. Patrzył z dumą, jak jego partnerka oprowadza gości, wyjaśniając proces konserwacji z pasją.
Przełożyła projekt wyjazdu do Florencji, odkrywszy coś ważniejszego niż techniki konserwacji. Gdy ich oczy spotkały się przez salę, Julian uśmiechnął się do niej, a ona odwzajemniła uśmiech. Patrząc na pierścionek z szmaragdem ukryty w kieszeni, pomyślał, że czasami najpiękniejsze historie miłosne zaczynają się od najbardziej nieoczekiwanych początków.
A to, co zaczyna się jako udawanie, może przerodzić się w coś absolutnie prawdziwego.
