Nie było to do niego podobne, a jednak tam siedział. Alicja, dwudziestoośmioletnia nauczycielka, nie miała zwyczaju przesiadywać samotnie w tak eleganckich restauracjach, ale tego wieczoru zrobiła wyjątek. Spojrzała w stronę mężczyzny, który studiował kartę win z uwagą prawdziwego znawcy, od czasu do czasu rzucając w jej kierunku dyskretne spojrzenia. Serce podeszło jej do gardła, gdy na wyświetlaczu telefonu zobaczyła imię Marka.
Odebrała, a każda wypowiedziana przez niego sylaba była chłodna i oficjalna, jakby mówił do obcej osoby. Łzy napłynęły jej do oczu, ale powstrzymała je z całych sił. Rozłączyła się, a w jej głowie wciąż dźwięczały słowa mężczyzny po drugiej stronie. Może jedna z tych idealnych korpolalek z jego biura, z nienagannym makijażem i designerskimi torebkami, właśnie wstała od stołu, by pójść do toalety i ochłonąć, podczas gdy kelner podał Markowi rachunek.
Alicja wiedziała, że to nie może być prawda. Nie pasowało to do tonu jego wiadomości, do całkowitego braku szacunku, jaki jej okazał. Nagle mężczyzna z sąsiedniego stolika, słysząc jej rozmowę, wstał i podszedł. Mówił z egzotycznym akcentem, którego Alicja, nauczycielka języków, nie potrafiła rozpoznać.
Uprzejmie zapytał, czy wszystko w porządku. Alicja, zaskoczona, schowała pudełko z biżuterią do torebki i wymieniła z nim kilka zdań. Gdy wychodzili z restauracji, zaproponował, że odprowadzi ją do taksówki. Dopiero na postoju, zanim zamknęły się drzwi samochodu, przedstawił się.
„Do widzenia, panie Furlanić! ” – powiedziała, wsiadając do taksówki. „Do zobaczenia, pani Alicjo” – odpowiedział, a jego wzrok mówił coś więcej niż słowa. Dwanaście lat to długi okres, by przyzwyczaić się do czyjejś obecności, do dźwięków, zapachów i drobnych rytuałów, które stają się niewidzialną strukturą codzienności.
Alicja wracała myślami do tamtych chwil, każda z nich przypominała jej o czasie, który teraz wydawał się nierealny, jakby należał do życia kogoś innego. „Dlaczego on to zrobił? ” – powiedziała do siebie, wylewając jedną kawę do zlewu, zbyt gorzką, by ją wypić. Następnego dnia, ubrana w granatową marynarkę ze srebrnymi guzikami i dopasowaną spódnicę do kolan, weszła do pokoju nauczycielskiego, starając się emanować spokojem i pewnością siebie.
Dzień ciągnął się jak guma do żucia. „Dzień dobry, pani Alicjo” – usłyszała za sobą. Odwróciła się i zobaczyła Domira, nauczyciela historii, z którym wcześniej rozmawiała w restauracji. „Znalazłem coś, co chyba należy do pani” – powiedział, podając jej małe, eleganckie pudełko.
Alicja spojrzała na nie zaskoczona, niepewna, czego się spodziewać. Uczniowie zaczęli wlewać się do klas, a ona wiedziała, że musi kończyć rozmowę. „Do zobaczenia jutro” – rzuciła szybko. Dopiero gdy wróciła do swojego mieszkania, rzeczywistość uderzyła ją z całą mocą.
Otworzyła pudełko i zobaczyła naszyjnik z brylantem, który Mark podarował jej na piątą rocznicę ślubu. „Dlaczego on to zrobił? ” – powtórzyła, czując, jak łzy napływają jej do oczu. Ale to nie był czas na rozpacz.
Marek nie lubił podróżować, więc ich wspólne wyjazdy ograniczały się do Chorwacji i pobliskich krajów, ale teraz przed nią otwierała się nowa droga. Domir, który okazał się być właścicielem jednej z największych firm architektonicznych w regionie, zaproponował jej wspólny wyjazd do Wiednia na weekend. Alicja wahała się, czując, że wkracza w świat, do którego nigdy nie miała dostępu. Jej myśli ciągle wracały do jego propozycji i wszystkich komplikacji, jakie mogła przynieść.
Uśmiechnęła się z wdzięcznością do przyjaciółki, która przekonywała ją, by spróbowała czegoś nowego. „Do diabła z tym” – szepnęła do siebie, pakując walizkę. Zanim zdążyła się zastanowić, na peron wjechał elegancki pociąg Pendolino do Wiednia. Domir wziął jej walizkę i poprowadził ją do wagonu pierwszej klasy.
Z dworca pojechali taksówką do hotelu Scher, położonego w samym sercu miasta, naprzeciwko Opery Wiedeńskiej. Portier zapytał, czy bagaże mają zostać dostarczone do pokoi, a Domir skinął głową, po czym zwrócił się do Alicji. Zgodziła się, podążając za młodym portierem do windy, czując, jak serce bije jej szybciej z każdym piętrem. Punktualnie o dziewiętnastej zeszła do hotelowej restauracji, gdzie Domir już na nią czekał.
„Studiowałem zarządzanie biznesem na tutejszym uniwersytecie, zanim wróciłem do Chorwacji, by przejąć firmę ojca” – opowiadał, a Alicja słuchała zafascynowana. Wieczorem poszli do Opery Wiedeńskiej na przedstawienie Don Giovanniego Mozarta, a ona czuła się, jakby przeniosła się do innego świata. Domir wspominał o planach podróży do Paryża, Rzymu i Japonii, a Alicja słuchała, zastanawiając się, gdzie ona się w tym wszystkim znajduje. „Za dwa tygodnie jadę do Paryża na konferencję architektoniczną, potem do Rzymu, by obejrzeć zabytkowe kamienice, które moja firma będzie renowować, a latem planuję wyjazd do Japonii, by studiować tamtejsze techniki łączenia tradycyjnej architektury z nowoczesnością” – mówił z pasją.
Alicja poczuła ukłucie zazdrości, ale też ciekawości. „Obiecałam moim uczniom, że będę przy nich do końca roku szkolnego” – odpowiedziała cicho. Domir uśmiechnął się. „Możemy nawet zorganizować dla nich wycieczkę do Wiednia jako nagrodę za dobre wyniki” – zaproponował, a Alicja poczuła, że coś w niej drgnęło.
Wracając do hotelu, szła obok niego, czując, jakby każdy krok oddalał ją od przeszłości. „Czasem najgorsze chwile naszego życia prowadzą nas do najlepszych momentów” – powiedział Domir, jakby czytając w jej myślach. Alicja zatrzymała się na chwilę, patrząc na oświetlone okna opery. Wiedziała, że to dopiero początek, ale po raz pierwszy od dawna czuła, że chce iść naprzód.
I gdy Domir wyciągnął rękę, by ująć jej dłoń, nie cofnęła się.
