Poszedłem prosto do ślusarza na rogu, wymieniłem zamek, schowałem nowy klucz do kieszeni i wróciłem do domu. Te same okna, które wybrałem, gdy budowaliśmy ten dom trzydzieści lat temu. Z kuchni dochodził mnie zapach kawy, którą zaparzyłem o trzeciej nad ranem. Daniela mieszka dwadzieścia minut stąd i pracuje w klinice dentystycznej.
Obie dzwonią do mnie bez wyjątku w każdą niedzielę. Wszedłem do jadalni, potem poszedłem do pokoju, żeby się przebrać. Zapach z kuchni przeniósł mnie wprost do dzieciństwa, do rąk mojej mamy przy płycie do pieczenia, do niedziel, kiedy byłem dzieckiem, gdy czas płynął powoli, a dom pachniał wszystkim, co dobre, a czego człowiek nie doceniał. Ale do tego jeszcze wrócę.
Koperta zawsze leżała w tej samej szufladzie w kuchni, pod zielonym obrusem, którym przykrywam deskę do krojenia. Prosty, dyskretny system, jeden z tych, które działają, nie zwracając na siebie uwagi, bo właśnie nikt nie powinien zauważać. Ten zeszyt był pierwszą rzeczą, którą włożyłem do beżowej koperty. Kiedy wszedłem do domu dziesięć minut później, poszedłem prosto do szuflady w kuchni.
To bardziej niż cokolwiek innego było tej nocy najtrudniejsze do przełknięcia. Ale do tego dojdę. W niedzielę jedenastego października pojechaliśmy na obiad do Róży. „Tak, nawet nie zauważyłam, wujku Piotrze” – usłyszałem, gdy Weronika wróciła do telefonu.
Oprócz bransoletki mojej mamy brakowało dwóch srebrnych kolczyków i złotego wisiorka, który Robert dał mi na naszą dwudziestą rocznicę. I nadszedł wtorek, trzynastego października, godzina dwudziesta czterdzieści siedem. Była osiemnasta dwadzieścia trzy, gdy zadzwonił dzwonek do drzwi. Położyłem ją na oparciu kanapy i powoli ruszyłem do drzwi.
„Wujku Piotrze, myślę, że doszło do nieporozumienia” – usłyszałem. Zastanawiałem się, do kogo dzwoni. To nie była złość, lecz coś trudniejszego do zniesienia niż złość. Renata zadzwoniła do Weroniki po kolacji, mówiąc cicho, z pokoju.
„Wiem dokładnie, do czego to służy” – powiedziała. Renata wróciła do domu z kluczem w dłoni. Wstałem, poszedłem do kuchni, włączyłem kuchenkę zwykłym ruchem, postawiłem kawę w garnku do podgrzania. Te same kafelki, ta sama ściereczka wisząca na piekarniku, ten sam zegar ścienny, odliczający czas swoim monotonnym i wiernym tykaniem.
Wstałem powoli, założyłem szlafrok, poszedłem do kuchni i włączyłem kuchenkę. Robert napisał do Weroniki o dziewiątej jedenaście rano. „Słuchaj, Piotr poszedł na wizytę do lekarza”. W niedzielę osiemnastego października zadzwoniłem do Danieli.
Zadzwoniła do mnie dwie godziny później, a jej głos brzmiał inaczej. „Chciałbym poczuć, że te słowa dotarły aż do ciebie” – powiedziałem. Miałem udokumentowany wzorzec wejść do domu z podaniem dnia i godziny. Ostrożnie schowałem dokumenty do beżowej koperty.
A do tego dnia pozostało dziewięć dni. Daniela zadzwoniła do mnie, kiedy składałem ubrania w sypialni. Odłożyłem telefon i poszedłem do szafy w przedpokoju. W poniedziałek dwudziestego szóstego października o dziewiątej rano zadzwoniłem do Danieli.
Czułem dokładny ciężar tego, ile kosztowało dotarcie do tego punktu. Zgasiłem świece, schowałem kopertę do torby i poszedłem spać. O siódmej wieczorem wyruszyliśmy do domu Róży. Nie wiedział, do czego to wszystko zmierza.
„Ponieważ od miesięcy wchodzisz do mojego domu, zabierasz to, co nie należy do ciebie, a ja od trzydziestu pięciu lat dokumentuję dokładnie tego typu sytuacje” – powiedziałem. Weronika odwróciła się do swojej mamy z pilną potrzebą w oczach. „Naprawisz to wszystko co do ostatniego grosza” – dodałem. „Przyszedłem tu, żeby prawda znalazła się na stole, przy tym samym stole, przy którym zasiadałem przez dwadzieścia lat”.
Wsiedliśmy do samochodu. I tak dotarliśmy do domu. Kiedy wszedłem, najpierw poszedłem do kuchni i włączyłem kuchenkę. Postawiłem do podgrzania kawę, którą przygotowałem przed wyjściem.
Weronika wyprowadziła się do innego miasta w grudniu. I dopiero wtedy, trzy tygodnie po tamtej listopadowej nocy, kiedy Róża zadzwoniła do mnie we wtorek po południu, poznałem całą prawdę.
