„Nie rób problemu, wszystko już jest opłacone” – powiedziała moja matka, kiedy dowiedziała się, że moja siostra chce urządzić sobie wesele za pieniądze przeznaczone na mój ślub. Pozwoliłam im myśleć, że wszystko pójdzie zgodnie z planem. Ale to był dopiero początek. Siedziałam naprzeciwko mojej matki, Urszuli, w jej kuchni.
Ona spokojnie mieszała herbatę, a łyżeczka raz po raz uderzała o porcelanową filiżankę. „Lucyna, no przecież trzeba podejść do tego po ludzku” – powiedziała. „Pieniądze już poszły. Restauracja zamówiona”.
Słuchałam jej, czując, jak coś we mnie pęka. „No przecież nie mówię, że to łatwe” – ciągnęła. „No nie, no, po prostu tak wyszło. Trzeba przepisać nazwiska na winietkach, zaproszenia, co tam trzeba”.
Mój narzeczony, Bartek, zdradzał mnie z moją własną siostrą, Patrycją. A teraz mieli wziąć ślub za moje pieniądze. Prawie 60 000 złotych wydanych na przygotowania: dekoracje, tort, prowadzący, kwiaty. Wszystko to miało teraz posłużyć komuś innemu.
„Do domu” – powiedziałam tylko i wstałam od stołu. Wsiadłam do zatłoczonego tramwaju. Przygotowania trwały ponad rok. Myślałam o tych wszystkich miesiącach planowania, o marzeniach, które właśnie legły w gruzach.
Kiedy weszłam do swojego mieszkania, nie zapaliłam światła w salonie. Zdjęłam buty i poszłam prosto do kuchni. Otworzyłam dolną szufladę i wyjęłam umowę z restauracją. Następnego ranka zadzwoniłam do pracy i wzięłam dzień wolnego.
Schowałam kopię dokumentów do teczki i wyszłam z domu. Najpierw poszłam do restauracji. „Okej, mamy jeszcze odpowiedni termin do rezygnacji” – powiedziałam do menedżera. Potem zadzwoniłam do zespołu muzycznego.
Wieczorem wróciłam do mieszkania, czując dziwny spokój. Przez kolejne dni żyłam normalnie. Praca, kawa, raporty, telefony, zakupy po drodze do domu. Nie dzwoniłam do Patrycji, nie kontaktowałam się z Bartkiem, nie wysyłałam im listy tego, co anulowałam.
Nie uważałam, żeby byli mi winni jakiekolwiek wyjaśnienia. To oni złamali wszystko, co między nami było. A potem nadszedł ten dzień. Patrycja i Bartek stali przed restauracją, gotowi na swój wielki dzień.
Bartek miał mokre włosy przyklejone do czoła, nerwowo spoglądał na gości. Patrycja zrobiła krok do przodu, a jej oczy ciskały gromy. „No i zadowolona jesteś? ” – syknęła.
„No co? ” – odpowiedziałam spokojnie. „Bartek zdradzał mnie z tobą, z moją własną siostrą, a ty teraz dzwonisz do mnie i wymagasz, żebym jeszcze urządziła wam wesele? Nie.
”
Odłożyłam telefon, zanim zdążyła odpowiedzieć. Moja matka próbowała mnie przekonać przez cały tydzień. „No właśnie” – przytakiwała, kiedy opowiadałam jej o anulowanych rezerwacjach. Ale ja już podjęłam decyzję.
Pierwsze samochody skręciły w alejkę prowadzącą do restauracji. Na trawniku stała maszyna do waty cukrowej, dzieci biegały z pomalowanymi twarzami, a animator w kolorowej koszuli próbował zebrać je do wspólnej zabawy. Goście weselni zaczęli wysiadać z aut, przynosząc koperty z pieniędzmi. „No dobrze, ale gdzie jest nasze wejście?
” – zapytał ktoś z tłumu. „No właśnie” – powtarzali inni. Bartek zrobił krok do przodu i zbladł. Patrycja gwałtownie odwróciła się do Klaudii, swojej przyjaciółki, która miała być świadkową.
Goście stali przed namiotem z kwiatami i kopertami, nie wiedząc, czy mają zostać, czy wracać do samochodów. Na parkingu Patrycja dopadła Bartka, zanim zdążył włożyć ostatnią torbę do bagażnika. Nie wiem, co mu powiedziała. Ale widziałam, jak odłożyła marker, który trzymała w dłoni, i rozejrzała się wokół.
Wiedziałam, że myślała o tych wszystkich miesiącach, o pieniądzach, które wydała na sukienkę, na zaproszenia, na obrączki. „Do tego przez pół roku odkładałam część pensji” – powiedziała kiedyś, ale wtedy jeszcze nie wiedziałam, że mówi o funduszu na swój przyszły ślub z moim narzeczonym. Kilka tygodni później rozległo się pukanie do moich drzwi. Moja siostrzenica, Elwira, stała w progu z dwiema walizkami.
„Ciociu, jadę pociągiem do Gdańska, a nie na Syberię” – zaśmiała się, widząc moją minę. Weszła do środka i spojrzała na kartony. „No proszę, naprawdę to robisz? ”
„Naprawdę” – odpowiedziałam.
Razem poszliśmy do urzędu stanu cywilnego. Załatwiliśmy formalności. Elwira czasem dokłada do rachunków, ale nie ma z tym problemu. Patrycja wciąż mówi, że Bartek powinien więcej zarabiać, bo wesele kosztowało ich fortunę.
Ale to już nie moja sprawa. Pociąg PKP Intercity do Gdańska wjechał punktualnie. Siedziałam przy oknie, patrząc na krajobraz przesuwający się za szybą. Przede mną była nowa praca, nowe miasto, kredyt, szukanie mieszkania.
Mnóstwo rzeczy do załatwienia. I żadna z nich mnie nie przerażała. Uśmiechnęłam się do siebie.
***
