Zadzwoniłam do furtki raz, potem drugi. Drzwi otworzyła kobieta, której nie znałam, ale która znała Marka — i znała go lepiej, niż znałam go ja. Marek co piątek jeździł z termiczną walizką do „staruszki” na Wiślanej. Mówił, że jest zmęczona, że nieprzyzwyczajona do obcych, że trzyma się dzielnie.
A ja mu wierzyłam, bo czemu miałabym nie wierzyć? Miałam ślub za trzy miesiące. Sukienka wisiała w pokoju. Ta kobieta zaprosiła mnie do środka.
Dom był pusty — ktoś zabrał wszystkie meble, zostały tylko ściany. Siedziałam tam, w tym pustym pokoju, i słuchałam, jak mówi, że Marek powiedział jej, że jestem zmęczona, że nieprzyzwyczajona do obcych. Powiedział jej to samo, co mówił mnie o niej. Dwa razy w tygodniu jadł z nią kolację.
Jadł z nią żurek, który dla niej gotował. Jadł z nią żurek, którego nigdy nie ugotował dla mnie. Wróciłam do domu przed nim. Kiedy wszedł, uśmiechnięty, lekki, z pustą walizką, powiedział: „Staruszka trzyma się dzielnie.
Zjadła całą kolację”. Stałam odwrócona do okna, patrzyłam na swoje odbicie w ciemnej szybie, na tę kobietę, która za trzy miesiące miała wyjść za mąż. Nie przyszło mi do głowy, żeby wstać. Powiedziałam tylko „cieszę się” i poszłam zrobić herbatę.
W środę rano zadzwoniłam do pani Heleny. Spotkałyśmy się na kawie — nie w kawiarni, w ogrodzie przy domu babci Ireny, bo zaczęła się wiosna i jabłonie kwitły. Powiedziała, że sprzedaż domu nie doszła do skutku, bo pośrednik dzwonił do niej. Podałam jej kopertę z szarego notatnika i powiedziałam: „Pani Helenie, dziękuję”.
Kiedy Marek wrócił, stał w salonie i patrzył na mnie. Widziałam, jak twarz wraca mu do normy. Zapytał, czy wszystko w porządku. „Tak” — powiedziałam.
„Tylko chciałem najpierw ogarnąć sprawę z domem” — zaczął, a ja słuchałam tonu kogoś, kto nie żałuje, kto tłumaczy, kto szuka formuły, która sprawi, że to wszystko stanie się do strawienia. Wstałam, wzięłam list babci Ireny ze stołu, złożyłam go na cztery i włożyłam do kieszeni. Poszłam do sypialni. Nie powiedziałam ani słowa o kobiecie na Wiślanej.
Nie powiedziałam ani słowa o tym, że wiem, że jego tygodniowe wyjazdy były kłamstwem. Wiedziałam tylko, że to, co teraz czuję — to siedzenie w taksówce jadącej przez nocną Warszawę — należy do mnie i tylko do mnie.
