„No i bardzo dobrze wyglądasz” – powiedziała Danuta, wchodząc do środka. Dotknęła klapy marynarki i zmarszczyła brwi. „No właśnie, Roman, przecież ty wyglądasz jak porządny człowiek”. Dałem jej nitkę, zabrała płaszcz i poszła do siebie.
Ta myśl naprawdę przyszła mi do głowy. Jeszcze kilka dni wcześniej nie przyszłoby mi do głowy oglądać się w ten sposób. Jednym zdaniem wsadził mi do głowy robaka, który teraz wiercił bez przerwy. Gotowałem, choć pierwsze zupy nadawały się chyba tylko do wylania.
Mruknąłem do siebie: „No synu, właśnie o tobie myślałem”. „No już Paweł, co się stało? ” – zapytałem. „No w tym granatowym, tym który masz od lat”.
Potem wziąłem marynarkę do ręki. Następnego dnia pojechałem do centrum z zamiarem kupienia czegoś nowego. Tak sobie to tłumaczyłem, kiedy wchodziłem do pierwszego sklepu. Po niecałej godzinie wróciłem do domu.
Do wesela zostało tylko kilka dni. „No dobrze” – powiedziałem pod nosem. Przeniosłem marynarkę do pracowni. Wtedy ktoś zapukał do drzwi.
Do miejsca wesela zostało jeszcze kilkanaście minut pieszo. Ja nagle poczułem się człowiekiem, który wszedł do teatru w połowie przedstawienia. Podszedłem do stołu z planem miejsc. Przy wejściu do ogrodu minęła mnie elegancka kobieta w jasnym kostiumie.
Stał przy miejscu przygotowanym do ceremonii, rozmawiając z kimś z obsługi. Uśmiechał się jeszcze do mijanych gości, ale gdy stanął przede mną, uśmiech zniknął. Paweł poprowadził mnie bocznym korytarzem dalej od sali i ludzi ustawiających się do składania życzeń. „No wiesz, wiedziałem już dokąd to zmierza, ale pozwoliłem mu mówić i pomyślałem, że może ty nie musisz tam cały czas stać”.
„No różne”. Do tej pory próbowałem sobie tłumaczyć, że może chodzi tylko o zdjęcia, o elegancję, o stres przed weselem. Wróciłem do sali tylko po płaszcz. Wyszedłem bocznymi drzwiami do ogrodu.
Henryk uśmiechnął się pod nosem, ale nie do mnie. Zwyczajny lokal, dwa pomieszczenia, lada przy wejściu i stół do krojenia, zajmujący prawie pół pokoju. Przy drzwiach prowadzących do ogrodu stał Paweł. Później przynosił spodnie do skrócenia, marynarki do poprawienia, czasem koszulę z urwanym guzikiem.
Ewa wyszła do ogrodu i podeszła do nas z lekkim niepokojem. Mówił zwyczajnie o człowieku, który całymi dniami siedział nad materiałem, a wieczorem wracał do domu z nitkami przyczepionymi do swetra. Te same dłonie, które przez lata uważał za coś zwyczajnego i wtedy chyba po raz pierwszy tego dnia przestał się wstydzić mnie. Mimo wszystko nadal uważałem, że najlepiej będzie wrócić do domu.
Nie chciałem go przyciskać do ściany. „Czasem jadłeś kolację przy stole, na którym godzinę wcześniej leżał materiał do krojenia”. Myślałem, że jeśli chcę iść do przodu, to muszę zostawić wszystko za sobą. Do przodu można iść bez udawania, że wcześniej nie było drogi.
Potem wyciągnął do mnie rękę. Wracaliśmy do budynku powoli obok siebie. Paweł nie próbował już niczego tłumaczyć, a ja nie chciałem wracać do rozmowy sprzed chwili. Przy wejściu do sali minęła nas Ewa.
Kilka osób odwróciło głowy w naszą stronę, ale zaraz wróciło do rozmów. Paweł poszedł do Ewy, bo ktoś już ich wołał. Zaczął zbierać rodzinę do wspólnego zdjęcia w ogrodzie. Paweł spojrzał na mnie i nagle wyciągnął rękę do mojego kołnierza.
Po zdjęciach wróciliśmy do środka. Ktoś wyciągnął Ewę do tańca. Paweł zaczął jednak zaglądać do mnie częściej. Znowu mogłem czasem zacząć od kawałka materiału, a nie od cudzego błędu do poprawienia.
Czyż, jedzenie, prąd, materiał do zamówień. Musiałem wiedzieć, czy starczy do końca miesiąca. Oddać do piątku, nie brać następnego przed egzaminem Pawła. To też do niczego nie prowadziło.
Pewnego dnia Paweł przyszedł do mnie z dużą papierową torbą. Przez kilka następnych tygodni Paweł zaglądał do mnie na przymiarki. Podczas ostatniej przymiarki zostało już niewiele do zrobienia. „Nie mam do tego ręki” – powiedziałem.
No i zapytałem.
