Stanąłem przy oknie i zobaczyłem auto, którego nie znałem. Nie pobiegłem do bramy, nie rzuciłem się nikomu na szyję. Może gdyby to był ktoś inny, nogi same poniosłyby mnie przez podwórze. Ale wiedziałem, kto wysiada z tego samochodu.
Paweł stał przy schodach, stary, chwiejny, z głową opuszczoną. Bruno podszedł do niego i przycisnął pysk do jego dłoni. Pies go poznał, chociaż minęło tyle lat. A ja stałem w drzwiach i patrzyłem na syna, którego nie widziałem od czasu, gdy zostawił mi psa i wyjechał.
Kasia machnęła ręką, jakby mówiła do dziecka. Miała na sobie jasną bluzkę, włosy spięte, twarz przygotowaną do uśmiechu. Powiedziała coś o papierach, o kątach, o pełnomocnictwie. Łyżeczką mieszała kawę, choć cukru do niej nie wsypała.
A ja myślałem o tym, jak przez lata ktoś pukał do drzwi i pytał, czy przyjmuję do pracy. Jak młody chłopak, Bartek, cichy i pracowity, przyszedł pierwszy. Jak jeździłem do sklepów w Gdańsku, do Sopotu, do małych restauracji. Jak siadałem w kuchni, nalewałem mocnej herbaty i patrzyłem na swoje ręce.
Potem Kasia zaczęła zaglądać do zakładu. Stała w płaszczu przy wejściu i mówiła do pracowników „Dzień dobry”. Powiedziałem jej wtedy, że etykiety zostają. Ona tylko się uśmiechnęła.
Dzieci, Natalia i Kacper, coraz częściej przychodziły do mnie do kuchni. A Paweł? Paweł nie wrócił. Nie do ojca, nie do dziadka, nie do człowieka.
Pojechałem do notariusza i podpisałem. Wróciłem do domu z tą samą torbą. Wytarłem ręce w ścierkę i podszedłem do okna. Oni nie wrócili.
A Bruno? Bruno już nie biegał do bramy jak dawniej. Był bardzo stary. No i co, stary?
– powiedziałem cicho do pustej kuchni. Bo nie wszystko stare jest do wyrzucenia. Z drewnianej szopy do znanej marki. Schowałem egzemplarz do szuflady obok zdjęć Pawła.
Którejś soboty podeszła do mnie Halina, sąsiadka z ulicy obok. Powiedziała coś o sanepidzie, o wędzeniu, o urzędzie gminy. To ona poszła ze mną załatwiać papiery. Bałem się, choć głupio się do tego przyznać.
Aż pewnego piątku podszedł do mnie mężczyzna w granatowej kurtce. Wysłuchał, pokiwał głową. Potem przyszedł Bartek. Jeździłem nim do sklepów, do pensjonatów.
Czasem wołałem go trzy razy, a on dopiero za czwartym podnosił głowę, jakby mówił: „No czego krzyczysz? ”. Wodziłem go do weterynarza w Gdańsku. Każdego ranka, kiedy wypuszczałem go na podwórze, szedł najpierw do furtki.
Potem Kasia powiedziała: „Jeśli chcesz zostać blisko, możesz przyjść do zakładu jako pracownik”. Pochyliła się do przodu. Nie ma tu przestrzeni do dyskusji o majątku. A ja myślałem: zawsze mogą tu przyjeżdżać do mnie, nie do majątku, nie do firmy, do dziadka.
Paweł przeszedł do okna. Potem odwrócił się do mnie. Dzieci zostaną do obiadu, jeśli chcą. No stary – powiedziałem cicho.
I tyle.
