„Przykleiłaś bombę pod stołem” – szepnęła siedmioletnia Lily do Markusa Wulowa, szefa mafii, który siedział sam przy centralnym stole w galerii, plecami do ściany, twarzą do wejścia. Małe czarne pudełko było przymocowane do spodu drewna, a Lily widziała to wszystko przez szczelinę między drzwiami a framugą. Jej stopy wydawały się przyklejone do betonowej podłogi, ale zrobiła krok do przodu, potem następny – była przerażona na śmierć, a jednak weszła do tego pokoju. W każdą sobotę przychodziła tu z matką, a dziś mama wsiadła do jego samochodu, podekscytowana ich wycieczką do zoo, zanim Markus zniknął w interesach.
Markus, mężczyzna o srebrnych włosach zaczesanych do tyłu drogą pomadą, wychował się w półświatku i przewrócił do góry nogami połowę Los Angeles, gdy Lily zaginęła. „Szkody uboczne, niefortunne, ale do przyjęcia” – powiedział cicho Wiktor, jego człowiek, gdy omawiali straty. Markus poszedłby do samego piekła za szansę, by ją pomścić – mała trumna, którą niósł do grobu, wciąż paliła go żywcem. Lily patrzyła, jak obcy mężczyzna przyczepia urządzenie do spodu stołu, i wiedziała, że jeśli ktoś je znajdzie, zadzwonią do mamy – albo co gorsza, zrobią jej krzywdę.
Gdy zegar wybił 21:20, Markus zakończył rozmowę i wsunął telefon do kieszeni. W restauracji VIP Tony pochylił się do przodu, zauważając, że „nie to nie był człowiek wychodzący do toalety”. Zostało 20 minut, a Markus odliczał w głowie, tuląc Lili do piersi w małej wnęce na skrzyżowaniu korytarzy. „Zespół wchodzi do galerii” – wyszeptała Lily, przypominając sobie, jak pan Jenkins przełączał przełączniki podczas testów systemu.
Ostrożnie włożyła coś do kieszeni obok pana Guzika, swojego pluszaka, i pobiegła do wózka, wciskając się do dolnej komory na trzy sekundy przed tym, zanim ktoś ją zobaczył. Marko pociągnął ją do tyłu, obracając twarzą do siebie, ale Markus podszedł powoli, celowo, jak drapieżnik zbliżający się do rannej ofiary. Przycisnął pistolet do czoła tamtego i syknął: „Trzy minuty do twojej pozycji”. Potem odwrócił się do Mary i Lily, mówiąc: „Upewnię się, że bezpiecznie dotrzecie do domu.
Zawieź ich do domu! ” – a Wiktor wstał, zmuszając głos do spokoju, podczas gdy Markus myślał o prywatnym odrzutowcu do Meksyku i ostatnim uścisku przed wyjściem do pracy, gdy obiecał Lily zabrać ją do zoo. Lily wstała z łóżka boso, weszła do małej kuchni i zapytała: „Mamo, czy muszę dziś iść do szkoły? ” Mary podeszła do wejścia i spojrzała przez wizjer, gdy Markus wszedł do ciasnego mieszkania.
„Odeszła do miejsca, do którego nie mogę za nią pójść” – powiedział, patrząc na panoramę Los Angeles przez okno, a Lily zeszła z huśtawki i objęła go mocno w pasie. Gdy oderwała papier do pakowania i westchnęła, odwróciła się do niego, a Markus wiedział, że nawet w najciemniejszej nocy można znaleźć drogę powrotną do światła, jeśli ktoś w nich uwierzy.
