„Tato, do szpitala. Najbliższy jest niecałe 20 km stąd” – rzucił Przemek, a ja wbiłem wzrok w deskę rozdzielczą. Justyna siedziała z tyłu, blada, z ręką przyciśniętą do brzucha, a ja wciąż nie mogłem przestać myśleć o Teresie, która została na tamtym postoju. „Do szpitala z psem nas nie wpuszczą” – odpowiedziałem cicho, ale Przemek już otwierał drzwi.
Teresa wycierała podłogę na każdym przystanku, trzepała poduszki, składała koce do plastikowych worków – a teraz została sama, bez telefonu, bez pieniędzy, bez paszportu. Wszystko zaczęło się trzy dni wcześniej, kiedy to powiedziała, że spotkała polską parę wracającą do kraju i że z nimi już siedziała. Nie pasowało mi to do Teresy, która sprawdzała portfel trzy razy przed wyjściem do sklepu. „Naprawdę trafiłam do szpitala, a ty traktujesz mnie jak oszustkę” – powiedziała, gdy wróciłem na stację i znalazłem ją w kawiarni, z Figą przy nodze.
Mały biały samochód, taki do spania, stał dokładnie tam, gdzie go zostawiłem. Czech w kratę mówił trochę po polsku – powiedział, że Teresa przez cały dzień podchodziła do drogi, wypatrując kampera. „Kupiłem im bilety do Polski” – powiedziałem do Przemka, gdy wracaliśmy z Justyną ze szpitala. Ale on nie schował ich do kieszeni – zostawił na siedzeniu, a ja znalazłem je dopiero wieczorem, kiedy Teresa już dawno opuściła kawiarnię i pojechała z obcymi ludźmi w nieznanym kierunku.
„Nie jedźcie do Polski, ale nie chcieli zostawić kobiety z psem na zamykanej stacji” – powiedział mi ktoś na kempingu. Przemek rzucił wtedy: „No właśnie, rzucił się do niej”, a Teresa odwróciła się do zlewu, jakby to ona została obrażona. Dzwoniłem do małych kempingów, pytałem na stacjach, pokazywałem zdjęcie Teresy i Figi. W trakcie jazdy wracały do mnie wcześniejsze sytuacje – jak Przemek zapytał, czy Teresa zaczyna urządzać mieszkanie pod siebie, gdy kupiła nowy stół.
Jak powiedział, że ojciec ma teraz nową rodzinę, kiedy pojechaliśmy na święta do jej siostry. Jak przez tydzień się do mnie nie odzywał, gdy wspomniałem o przepisaniu jej do mojego abonamentu medycznego. „Czyli planowaliście ją do tego zmusić? ” – zapytała Justyna, a Przemek odpowiedział, że Teresa pojawiła się zbyt późno, by mieć do czegokolwiek prawo.
Znalazłem ją wieczorem, na małym kempingu kilkanaście kilometrów od granicy z Austrią. Figa wyrwała się do mnie i zaczęła skakać po nogach, ale Teresa stała nieruchomo, z torbą w ręku. „Jeśli chcesz wrócić do Polski, odwiozę cię” – powiedziałem, ale ona schowała dokumenty i odpowiedziała: „Nie wrócę teraz do kampera. Nie wiem, czy jeszcze kiedykolwiek”.
Dopiero wieczorem podeszła do drzwi i zapytała: „Ile stąd jeszcze do Adriatyku? ”. Potem dodała cicho: „W pewnym momencie chciałam wrócić do Polski. Bo wtedy Przemek odebrałby mi nie tylko zaufanie do ciebie, ale też morze”.
Siedzieliśmy do późna w ciszy. Ja wróciłem do kampera i nastawiłem wodę na kawę, a Teresa została na zewnątrz, z Figą u stóp. Przemek już nic nie mówił o pieniądzach ani o testamentach. Patrzyłem na nią przez okno i myślałem o tym, że do tej pory szukałem jej, żeby przeprosić, a teraz nie wiem, czy kiedykolwiek zdołam naprawić to, co on zrobił.
Może prawdziwa miłość do ojca polega właśnie na tym, by uszanować jego prawo do szczęścia – ale może Teresa już nigdy nie uwierzy, że potrafię stanąć po jej stronie. Rano zapakowałem jej torbę do bagażnika, a Figa wskoczyła na siedzenie pasażera. Teresa spojrzała na mnie przez szybę i powiedziała tylko: „Jedziemy nad morze”.
I wtedy zrozumiałem, że nie chodzi o to, gdzie teraz będziemy, tylko o to, że między nami wciąż jest coś, czego Przemek nigdy nie zrozumie – a ja muszę zdecydować, czy w końcu potrafię być dla niej kimś więcej niż tylko ojcem, który zawsze ustępuje.
