Nie wracajmy dziś do domu. Może to były te pierwsze wieczory, kiedy odpowiadał mi jednosylabowo i wracał do telefonu. Wtedy odeszłam na palcach do kuchni i myłam naczynia, które były czyste przez całą godzinę. Tomasz wrócił do domu dwie godziny wcześniej niż zwykle.
Poszedł prosto do gabinetu. Nie podniósł głowy, nie powiedział do widzenia, nie zapytał, o której wrócimy. Nawet nie zdjął kurtki, którą dostał na urodziny i w której chodził od rana do wieczora przez pierwsze dwa tygodnie. Nie wiedziałam, czy mówię to do niego, czy do siebie.
Może do nas obojga. Jeden z policjantów wszedł do klatki schodowej, drugi rozmawiał przez krótkofalówkę przy samochodzie. Pomyślałam o tych podróżach służbowych do Wrocławia i Katowic i raz do Berlina, po których wracał milczący i rozdrażniony, jakby wyjazd go wyczerpał zamiast odciążyć. Kacper odwrócił do mnie twarz.
Poszliśmy kilkanaście kroków do przodu. Zaraz do pani wyjdę. Potem ułożyły się same i zrozumiałam. Wróciłam do Kacpra.
Tata nie wróci dziś do domu. Po chwili odwrócił się do mnie. To nic nie kosztuje, a może trafić do kogoś, kto dziś bardzo tego potrzebuje. Zostałyśmy same w korytarzu.
O tych wieczorach, kiedy wracał późno i wchodził do gabinetu bez słowa. Milczenie jest inne od tego milczenia, do którego przywykłam. Nasze osiedle miało takie same latarnie wszędzie. Poszłam do kuchni, nalałam wody, usiadłam przy stole.
Miała zmierzwione włosy i oczy do połowy otwarte, jak ktoś, kto obudził się lekko i nie do końca wie, czy jest już przytomny. Weszła do kuchni, nalała sobie wody, usiadła naprzeciwko. Nie sięgała po pocieszenie gotowe do użycia. Wróciła do stołu, usiadła.
Trochę do Basi, trochę do siebie. Siedziałyśmy do 1:00 w nocy. Wstałam i poszłam do pokoju chłopców. Zamknęłam drzwi cicho i wróciłam do kuchni.
Rozmawiałyśmy 20 minut. Podeszła do ekspresu. Wróciliśmy do mieszkania po południu. Przeszłam przez korytarz do salonu.
Kacper poszedł do swojego pokoju. Słyszałam, jak rzucił torbę i coś powiedział do siebie cicho. Może do plakatu na ścianie, może do nikogo. Wstałam, weszłam do sypialni, podeszłam do okna i ściągnęłam zasłony jednym ruchem.
Zwinęłam je w kłąb i wyniosłam do korytarza. Wróciłam do sypialni. Powiedziałam do Kacpra. Odwrócił się do mnie.
Takie historie trafiają do tych, którzy potrzebują je usłyszeć dokładnie w odpowiednim momencie.
