Westchnęła głęboko i weszła do środka. Musieli wpisać się do Księgi gości. „Przepraszam na chwilę” – powiedziała do barmana. Marika skierowała się do wyjścia.
Wrócili do sali balowej. Patrycja zmierzyła Marikę lodowatym spojrzeniem od stóp do głów. Patrycja wyraźnie nie przywykła do odmowy. „Pozwól, że odprowadzę cię do wyjścia” – powiedziała.
Marika wsiadła do taksówki i patrzyła, jak Warszawa przesuwa się za oknem. Wbiegła do klatki schodowej. Za oknem Praga budziła się do życia. Ubrała się w swoją standardową garderobę do pracy.
Koleżanki z pracy plotkowały przy ekspresie do kawy o weekendowych planach. Marika próbowała się skupić, ale jej myśli wciąż wracały do poprzedniego wieczoru, do szarych oczu Stanisława, do sposobu, w jaki patrzył na nią, jakby naprawdę ją widział, a nie tylko kolejną twarz w tłumie. „Dobrze, do zobaczenia” – powiedziała. O 17:00 Marika wyszła z biura i wsiadła do metra.
Nie ma za wiele do opowiadania. Przyjechałam do Warszawy 10 lat temu, żeby studiować ekonomię. Potem wróciłam do Warszawy. Założyłam swoją firmę 20 lat temu z pożyczką od banku i wieloma bezsennymi nocami.
Dzieci spokoju męża, który wraca do domu o 17:00. Czasami, zwłaszcza w nocy, gdy wracam do pustego domu w Konstancinie. Odwrócił się do niej, ale wystarczy o mnie. Nie tylko czekał na swoją kolej do mówienia.
„Mogę cię odwieźć do domu? ” – zapytał. Stanisław odwrócił się do niej. Warszawa przygotowywała się do świąt.
Następnego dnia w sobotni ranek do mieszkania Mariki zadzwonił domofon. O 19:30 Stanisław zapukał do drzwi. Odwróciła się do Patrycji i spojrzała jej prosto w oczy. „Myślę, że Marika powiedziała wszystko, co było do powiedzenia” – powiedziała.
„Prędzej czy później musiało do tego dojść. ” Temperatura spadła do -5 stopni, ale powietrze było świeże, czyściące. „Stanisławie” – Marika poczuła łzy napływające do oczu. Nie do eleganckiej restauracji, nie do miejsca, gdzie muszę udawać.
Pojechali na Pragę do małej restauracji przy ulicy Ząbkowskiej. Zaproponowała panu Kowalczykowi nowy system organizacji dokumentów, który zaoszczędziłby firmie czas i pieniądze. Stanisław musiał polecieć do Londynu na tygodniową konferencję biznesową. Znałam go 20 lat.
Stanisław przyciągnął ją do siebie. Pojechali do Poznania w zimny lutowy weekend. Przerwała mu Marika, delikatnie odwróciła się do Heleny. W drodze powrotnej do Warszawy Stanisław był wyraźnie zadowolony.
Zaparkował i odwrócił się do niej. Sięgnął do kieszeni i wyjął małe aksamitne pudełeczko. „Wiem, że ludzie powiedzą, że to szaleństwo po zaledwie czterech miesiącach, ale Mariko, w tych czterech miesiącach czułem więcej niż w poprzednich 20 latach. ” Łzy napłynęły do oczu Mariki.
Stanisław podszedł do niej od tyłu, obejmując ją w talii. Te same szare oczy, które zobaczyła tamtego wieczoru w hotelu.
