Następnego dnia naprawdę zniknąłem z jego życia, zostawiając list, w którym były tylko trzy słowa: „Przemyśl to sobie”. To było pięć lat temu. Dziś wracam do tej historii, bo wciąż nie rozumiem, jak mogłem być tak ślepy. Wtedy dałem Mariuszowi 45 000 zł na wkład własny do mieszkania przy Wolskiej.
Mieliśmy razem wejść w interes, on miał pilnować formalności, a ja miałem dorabiać do emerytury. Przez dwa lata wszystko wyglądało dobrze. Potem zaczął się wiercić, unikać rozmów, a ja udawałem, że tego nie widzę. Aż do tamtego wtorku.
Spotkaliśmy się w Karczmisku na Żoliborzu. Mariusz klepał mnie po ramieniu, nachylał się do ucha i szeptał, jak to świetnie się składa, że mam trochę oszczędności. Powiedział, że bank zażądał dodatkowego zabezpieczenia kredytu na lokal przy Grochowskiej, który kupiliśmy razem. Zaproponował, żebym ja podpisał poręczenie.
Zapytałem, o jaką kwotę chodzi. Uśmiechnął się i powiedział: „No, 45 000 zł, ale to taka formalność”. Wyszedłem do łazienki, zanim zaczął mówić dalej. Wiedziałem, że to nie jest zwykła formalność.
Przez dwa lata płaciłem raty za ten lokal, a Mariusz tylko obiecywał, że sprzeda i podzielimy się zyskiem. Kiedy wróciłem do stołu, on już zamawiał kolejne piwo. Udawał, że nic się nie stało. Następnego dnia rano zadzwoniłem do Karczmiska, żeby potwierdzić, że spotkanie było.
Kelnerka powiedziała, że Mariusz wychodził stamtąd z jakąś kobietą, ale nie chciała mówić, kto to był. Pomyślałem, że to może jego żona, ale przecież znam jego żonę. Wtedy coś we mnie pękło. Zadzwoniłem do Mariusza.
Był w drodze do pracy, więc mówił szybko i nerwowo. Zapytałem wprost, o co chodzi z tym poręczeniem. Zaśmiał się i powiedział, że przesadzam, że to tylko podpis, że bank mu ufa, ale potrzebuje dodatkowego zabezpieczenia na papierze. Zapytałem, czy mam przynieść gotówkę.
Milczał przez chwilę. Potem powiedział: „480 000 zł za lokal. Mój udział to 60%, czyli 288 000. Twój udział to 192 000.
Ale potrzebuję, żebyś mi pomógł z tym kredytem, bo inaczej stracę wszystko”. Nie odpowiedziałem. Odłożyłem telefon i przez godzinę siedziałem w kuchni, patrząc na ścianę. Potem zadzwoniłem do Pietraka, mojego dawnego wspólnika z czasów lombardu.
Pietrak zawsze umiał załatwiać sprawy. Powiedziałem mu o Mariuszu i o tym, że potrzebuję informacji o jego finansach. Pietrak obiecał, że sprawdzi. W czwartek rano dostałem od Pietraka wiadomość: Mariusz ma długi w trzech bankach, a jego żona właśnie złożyła pozew o rozwód.
Wiedziałem, że muszę działać. Kupiłem bilet na pociąg do Krakowa. Przed wyjazdem napisałem do Mariusza wiadomość: „Mam kilka spraw do załatwienia poza Warszawą. Porozmawiamy w środę”.
Wsiadłem do pociągu Intercity o 7:15. Pociąg był prawie pusty. Przez okno patrzyłem na mijane osiedla, ale myślami byłem przy Mariuszu i jego planach. W Krakowie przesiadłem się do busa do Zakopanego.
Po drodze zadzwoniłem do notariusz Kowalskiej, którą znałem od lat. Umówiłem się na popołudnie. Notariusz Kowalska przyjęła mnie w swoim gabinecie przy ulicy Krupówki. Poprosiła o dokumenty, które przywiozłem.
Przez chwilę czytała w milczeniu, potem podniosła wzrok. „Mariusz Pietrzak ma 50% udziałów w tym lokalu, a pan ma 50%. To znaczy, że bez jego zgody nie może pan sam sprzedać”. Kiwnąłem głową.
„Wiem. Ale mogę sprzedać swoją część”. Kowalska spojrzała na mnie uważnie. „To skomplikowane.
Jeśli pan sprzeda swoją część osobie trzeciej, Mariusz będzie musiał się zgodzić na zmianę umowy najmu. A jeśli nie, będzie musiał kupić pana udziały albo sprzedać lokal”. Uśmiechnąłem się pierwszy raz od kilku dni. Zapłaciłem notariusz za przygotowanie umowy przedwstępnej i wróciłem do Warszawy.
Piątek był szary. Wysiadłem na Dworcu Centralnym i od razu zadzwoniłem do Mariusza. Nie odbierał. Wysłałem mu SMS: „Mam coś do przekazania.
Jutro w Karczmisku, 17:00”. W sobotę przyszedłem do Karczmiska o 16:45. Mariusz już siedział przy stoliku, z drinkiem w ręku. Wyglądał na zestresowanego, ale próbował udawać luz.
Podszedłem do niego i położyłem przed sobą plik dokumentów. Powiedziałem: „Mam ofertę, ale nie od ciebie. Od firmy, która chce kupić lokal przy Grochowskiej”. Mariusz pobladł.
„Co ty kombinujesz? ”. Powiedziałem, że nie kombinuję, że znalazłem kupca, który oferuje 480 000 zł za lokal z wyposażeniem. Mariusz wstał.
„Ty nie możesz tego zrobić! To nasza wspólna własność! ”. „Mogę.
Mam prawo sprzedać swoją część. A ty masz prawo pierwokupu. Jeśli chcesz, możesz kupić moją część za 192 000 zł. Masz 30 dni na decyzję”.
Mariusz zaczął się śmiać histerycznie. „Skąd ci przyszło do głowy, że mam takie pieniądze? ”. Spojrzałem na niego spokojnie.
„A skąd ci przyszło do głowy, że ja mam ci pożyczać 45 000 na twój dług? ”. Odwróciłem się i wyszedłem. Za sobą usłyszałem, jak rzuca szklanką o ziemię.
Tydzień później dostałem raport od rzeczoznawcy: 510 000 zł za lokal według aktualnych cen rynkowych na Pradze Południe, potwierdzony pieczęcią i podpisem. To była moja broń. Mariusz próbował negocjować, ale nie miał argumentów. W końcu przyszedł do mojego biura z propozycją: „Oddam ci 45 000, ale w ratach.
I podpiszę, że nie mam pretensji do reszty”. Spojrzałem na niego. „Za późno. Przedział umowy przedwstępnej już podpisany”.
Mariusz spuścił głowę. „To dla ciebie wszystko? ”. Zapytałem, czy on nie rozumie, że to on zaczął.
Nie odpowiedział. W środę wieczorem zadzwonił mój telefon. To był Mariusz. „Mam dla ciebie propozycję.
Spotkajmy się sami, bez świadków”. Zgodziłem się. Umówiliśmy się w jego mieszkaniu przy Wolskiej. Przyszedłem tam o 19:00.
Mariusz otworzył drzwi, wpuścił mnie do salonu. Na stole leżała koperta. “To jest 45 000 zł. W gotówce.
Oddaję ci wszystko, co mi pożyczyłeś. Tylko podpisz to” — powiedział, kładąc przede mną dokument. Podszedłem i przeczytałem. To było zrzeczenie się wszelkich roszczeń.
“Czyli chcesz, żebym zapomniał o wszystkim, co zrobiłeś? ” — zapytałem. Mariusz wzruszył ramionami. “Byliśmy wspólnikami.
Co ci szkodzi? ”
Wziąłem kopertę, schowałem do kieszeni. Potem wyjąłem telefon i pokazałem mu zdjęcie raportu rzeczoznawcy. “Masz rację.
Byliśmy wspólnikami. I dlatego oddaję ci połowę tego, co dostałem za lokal. 240 000 zł. To więcej niż ty mi dajesz.
Ale podpiszę to tylko wtedy, gdy podpiszesz, że spłacasz swoje długi i nie masz do mnie żadnych roszczeń. ”
Mariusz patrzył na mnie, jakby widział mnie po raz pierwszy. “Skąd masz te pieniądze? ”
“To nie twoja sprawa.
Decyduj. ”
Milczał przez długą chwilę. W końcu podszedł do biurka, wyciągnął długopis i podpisał dokument. “Jesteś teraz zadowolony?
” — zapytał cicho. “Nie” — odpowiedziałem. “Ale mam spokój. ”
Wyszedłem z mieszkania.
Na korytarzu zatrzymałem się przy oknie. Widziałem przez szybę ulicę Wolską, ludzie spieszyli się do domów. Poczułem ciężar koperty w kieszeni. Wiedziałem, że to nie koniec, ale dla mnie ta część historii się skończyła.
Pojechałem pociągiem do Krakowa w następnym tygodniu. Notariusz Kowalska podpisała akt sprzedaży moich udziałów. Nowy nabywca zapłacił 240 000 zł na moje konto. Przelew przyszedł w ciągu 48 godzin.
Przez pierwsze trzy dni nie spałem, myśląc, że to sen. Potem zadzwoniłem do Pietraka. Powiedziałem mu, że mam dla niego 100 000 zł za pomoc. Odmówił.
Powiedział, że robi to, bo kiedyś mu pomogłem w trudnej sytuacji. “A co z Mariuszem? ” — zapytał. “Nie wiem” — odpowiedziałem.
“Ale przestanie mnie obchodzić. ”
Kilka tygodni później dowiedziałem się, że Mariusz sprzedał swoją część lokalu firmie deweloperskiej i wyprowadził się z Warszawy. Żona nie wróciła do niego. Czasem mijam lokal przy Grochowskiej, widzę nową kawiarnię, która tam powstała.
Nie czuję już gniewu. Ale pamiętam tamten wieczór, kiedy Mariusz siedział naprzeciw mnie w Karczmisku i udawał, że wszystko gra. Gdybym wtedy wychodził do łazienki i nie wracał, może oszczędziłbym sobie wielu tygodni stresu. Ale wtedy nie wiedziałby, że nie uda mu się mnie oszukać.
Teraz on wie, że przede mną się nie da. I to mi wystarczy. Dziś mam spokojne życie, bez wiecznych telefonów o raty i bez nocnych myśli o tym, kto mnie oszukuje. Nauczyłem się jednego: przyjaźń w biznesie wymaga papieru.
Bo nawet najlepszy przyjaciel potrafi zostawić cię z długami. Wystarczy, że pomyśli, że jest lepszy od ciebie.
