Warszawa, jesień 1995 roku. Stadion Dziesięciolecia, największe dzikie targowisko Europy, wrzało od handlarzy, towarów i przekleństw. Radzimir, ogromny drwal z Suwalszczyzny, niósł na plecach wiązkę czterech toreb, które zwykle dźwigało trzech mężczyzn. Szedł po betonowych schodach, a ludzie mimowolnie się rozstępowali.
Nie przyjechał tu po łatwy zarobek, tylko po to, by uczciwą pracą zarobić na remont domu po zmarłym przyjacielu, starym leśniku Tomaszu. Obiecał sobie żyć cicho, nie wtrącać się, nie podnosić ręki na człowieka. Ale miasto miało wobec niego inne plany. Na targowisku poznał Lidię, drobną sprzedawczynię kurtek, która walczyła o przetrwanie, by opłacić leki dla chorej matki.
Pewnego dnia do jej straganu podszedł Jakub, syn Wacława, lokalnego gangstera. Zatrzymał się, zapalił papierosa i powiedział z uśmiechem: „Ładne kurtki i sprzedawczyni się stara. Wpadnę jutro, wybierzesz mi coś? ”.
Lidia zamarła. Radzimir widział w jej oczach strach. Wiedział, że Jakub nie odpuści. Wieczorem Lidia poprosiła go, by poszedł z nią do klubu.
„Z tobą się nie boję” – powiedziała cicho. Radzimir zgodził się, choć nie rozumiał tego świata. W klubie, wśród dudniącej muzyki i stroboskopów, Jakub znów się pojawił. Podszedł do Lidii, zaczął ją osaczać, dotykać.
Radzimir nie wahał się ani chwili. Stanął między nimi, a gdy ochroniarze Jakuba rzucili się na niego, jednym ruchem położył obu na ziemi. Jakubowi złamał rękę. Potem wziął Lidię za rękę i wyprowadził ją z klubu.
Następnego dnia na targowisku Radzimir znalazł przewrócony stragan Lidii. Sąsiedni handlarz powiedział mu, że ludzie Wacława porwali ją i kazali przekazać wiadomość: jeśli do północy Radzimir nie przyjedzie do willi w Konstancinie, dziewczyna zniknie bez śladu. W ręku ściskał plastikowy grzebień Lidii, na którym zaschła krew. Radzimir nie poszedł na policję.
Wiedział, że Wacław kupił połowę komendy. Przygotował się po swojemu: domowej roboty świece dymne, linka, kuty klucz. Komisarz Ryszard, zmęczony latami bezsilności, postanowił mu pomóc. Obiecał odciągnąć ochronę willi, udając policyjną interwencję przy głównej bramie.
O jedenastej w nocy Radzimir wszedł na teren willi, wspinając się po starej sośnie. Wykorzystał zamieszanie wokół syreny, obezwładnił patrolujących ochroniarzy i przedostał się do środka. W salonie rzucił świece dymne, które wypełniły pomieszczenie gryzącym dymem. Kolejnych ochroniarzy obezwładniał po cichu, jeden po drugim.
Wyłączył prąd, oślepiając kamery. Na pierwszym piętrze znalazł Jakuba, który ze strachu wskazał mu, gdzie jest Lidia. „Trzecie piętro. Ojciec tam jest, ma opancerzone drzwi, ma ludzi.
Nie przejdziesz” – wyjąkał. Na schodach Radzimir rozprawił się z dwoma ostatnimi ochroniarzami, choć jeden z nich zdążył go postrzelić w bok. Krew spływała po żebrach, ale drwal nie zwalniał. Stanął przed stalowymi drzwiami.
Wybił klawiaturę zamka, a drzwi otworzyły się z jękiem. W środku, w gabinecie-bunkrze, stał Wacław. Przyciskał rewolwer do skroni Lidii. „Jeden krok, a rozwalę jej głowę” – syknął.
Radzimir nie drgnął. Wacław zaczął proponować pieniądze, układy, byle tylko drwal odszedł. Ale w chwili, gdy na moment odwrócił lufę od Lidii, Radzimir rzucił ciężkim świecznikiem. Trafił w nadgarstek gangstera, wytrącając mu broń.
Wacław runął na podłogę, a Radzimir skrępował go linką. Do pokoju wpadł komisarz Ryszard. Spojrzał na skrępowanego Wacława, potem na Radzimira. „Zrobiłeś to, na co nam, tchórzom w mundurach, brakowało odwagi” – powiedział.
Kazał im uciekać, zanim przyjadą ludzie Wacława. Radzimir wziął Lidię za rękę i wyprowadził ją z willi. Razem wrócili do Warszawy, zabrali jej matkę i wsiedli w pociąg na Suwalszczyznę. Dwa lata później, w mroźny styczniowy poranek, Radzimir rąbał drewno przed odnowionym domem nad jeziorem.
Lidia wyszła na ganek, niosąc koszyk ze świeżym chlebem. „Chodź do domu, Radku. Mama upiekła chleb i zaparzyła herbatę z dziką różą” – powiedziała spokojnie. Radzimir wbił siekierę w pieniek, objął ją i razem weszli do środka.
Za nimi spał wielki las, surowy i sprawiedliwy, który dawał schronienie tym, którzy przychodzili do niego z czystym sercem.
