Wczesna jesień w Warszawie przywitała Bogumiłę słońcem, ale ona nie miała czasu go podziwiać. Jako kelnerka w eleganckiej restauracji Pod Fontanną na Starym Mieście zaczynała właśnie swoją zmianę. Miała na sobie czarny uniform, a kasztanowe włosy wciąż wymykały się spod upięcia. Po pięciu latach pracy znała ten lokal na wylot, ale tego dnia czekało ją spotkanie, które miało wywrócić jej życie do góry nogami.
„Bogusia, masz stolik numer sześć” – szepnęła Dorota, kierowniczka zmiany. „To chyba jakiś ważniak, właśnie przyjechał limuzyną. ”
Bogumiła skinęła głową i ruszyła w stronę stolika, przy którym siedział mężczyzna w granatowym garniturze. Miał około trzydziestu pięciu lat, ciemne włosy i tatuaż wystający znad kołnierzyka koszuli.
Przywitała go profesjonalnie i położyła przed nim menu. „Poproszę najlepsze czerwone wino, jakie macie. Zdaję się na pani rekomendację” – powiedział głębokim głosem, patrząc na nią z zaciekawieniem. Bogumiła poleciła Chateau Margot z 2010 roku, a mężczyzna przyjął jej wybór z uznaniem.
Gdy zamawiał stek z polędwicy z truflami, czuła na sobie jego badawczy wzrok. Po chwili Dorota zdradziła jej, kim jest gość: Marcelin Olszewski, deweloper wart kilkaset milionów. Podczas obsługi Bogumiła kilkakrotnie przyłapała go na tym, że jej się przygląda. Gdy nachyliła się, by zapytać, czy wszystko smakuje, jego koszula przesunęła się, odsłaniając tatuaż z japońskimi znakami kanji.
Bogumiła, która przez trzy lata studiowała orientalistykę, odczytała je automatycznie i zmarszczyła brwi, zanim zdążyła się powstrzymać. „Coś nie tak? ” – zapytał Marcelin. „Przepraszam, znam trochę japoński i zauważyłam pański tatuaż” – przyznała, rumieniąc się.
Marcelin odchylił kołnierzyk, pokazując pełny napis. „To moja życiowa dewiza. Podobno oznacza siłę i honor. Zrobiłem go w Tokio dwa lata temu.
”
Bogumiła zawahała się. Wiedziała, że znaki oznaczają coś zupełnie innego. Przez moment zastanawiała się, czy powinna mu powiedzieć, ale on sam zapytał wprost: „Więc co naprawdę oznacza mój tatuaż? ”
„Te znaki nie oznaczają siły i honoru” – powiedziała cicho.
„W rzeczywistości jest tam napisane: głupiec płaci podwójnie. ”
Spodziewała się gniewu, ale Marcelin wybuchnął szczerym śmiechem. „Ten drań z salonu w Tokio mnie wykiwał. Zapłaciłem mu fortunę za ten tatuaż.
”
Bogumiła nie mogła powstrzymać uśmiechu. „Przepraszam, że musiałam być posłańcem złych wieści. ”
„Nie przepraszaj! Właśnie uratowałaś mnie przed dalszym robieniem z siebie idioty.
Wyobraź sobie, ile razy chwaliłem się tym tatuażem przed japońskimi partnerami biznesowymi. ”
Rozmowa zeszła na jej studia i życie. Bogumiła wyjaśniła, że musiała przerwać orientalistykę z powodów finansowych, gdy zachorował jej ojciec. Marcelin słuchał ze zrozumieniem, a gdy przyszedł czas zapłaty, wręczył jej wizytówkę.
„Jeśli kiedykiedykolwiek będziesz szukać pracy, która pozwoli ci wykorzystać znajomość japońskiego, zadzwoń do mnie” – powiedział. „Prowadzę interesy z japońskimi firmami. ”
Bogumiła schowała wizytówkę do kieszeni, ale nie zamierzała z niej korzystać. Wieczorem opowiedziała ojcu o całym zajściu.
Tadeusz, emerytowany nauczyciel zmagający się z chorobą Parkinsona, uśmiechnął się mądrze. „Dał ci wizytówkę i śmiał się zamiast się wściec. To coś o nim mówi. ”
Bogumiła wzruszyła ramionami, ale w nocy długo nie mogła zasnąć, myśląc o niebieskich oczach Marcelina.
Wizytówka spoczęła w szufladzie nocnego stolika, a życie wróciło do normy. Tydzień później, w piątek, do restauracji weszła elegancka kobieta w szarym kostiumie. Poprosiła o rozmowę z Bogumiłą. Przedstawiła się jako Elżbieta Nowak, asystentka Marcelina Olszewskiego, i wręczyła jej kopertę z zaproszeniem na otwarcie apartamentów Sakura, nowego projektu inspirowanego japońską estetyką.
„Pan Olszewski uznał, że pani wiedza o kulturze japońskiej mogłaby być cenna podczas spotkania z inwestorami z Tokio” – wyjaśniła Elżbieta. W kopercie Bogumiła znalazła zaproszenie na następny dzień, czek na dwa tysiące złotych i odręczną notatkę od Marcelina, w której proponował jej pracę jako konsultantki na wieczór. Na końcu dopisał: „Nadal zastanawiam się, czy powinienem usunąć ten nieszczęsny tatuaż. ”
Bogumiła była oszołomiona.
Dwa tysiące złotych to była jej tygodniowa wypłata. Ojciec poradził jej, żeby poszła. „Może chłopak po prostu cię polubił” – powiedział z uśmiechem. Następnego dnia Bogumiła włożyła czarną sukienkę koktajlową kupioną na wyprzedaży i srebrne kolczyki po matce.
Punktualnie o 17:30 pod kamienicą zatrzymał się czarny Mercedes. Kierowca zawiózł ją pod imponujący budynek Sakura, gdzie na czerwonym dywanie czekał już Marcelin. Wyglądał jeszcze bardziej elegancko niż w restauracji. „Cieszę się, że zdecydowałaś się przyjść” – powiedział, podając jej ramię.
„Wszyscy są podekscytowani, że będą mieli okazję cię poznać. Zwłaszcza ja. ”
Na przyjęciu Bogumiła poznała japońską delegację z firmy Takeda Properties. Jej płynny japoński zrobił ogromne wrażenie na prezesie Kenjim Nakamurze.
Przez godzinę tłumaczyła rozmowy między Marcelinem a inwestorami, a atmosfera wyraźnie się poprawiła. Marcelin nie odstępował jej na krok, a jego spojrzenia były coraz cieplejsze. Gdy oficjalna część dobiegła końca, Marcelin zaprosił ją do prywatnego penthouse’u na najwyższym piętrze. Apartament był urządzony w minimalistycznym japońskim stylu, z panoramicznym widokiem na Warszawę.
Siedzieli przy tradycyjnej ławie, pijąc sake, i rozmawiali o tatuażu, życiu i marzeniach. „Dlaczego właściwie przerwałaś studia? ” – zapytał Marcelin. „Mój ojciec zachorował na Parkinsona trzy lata temu.
Musiałam zacząć pracować na pełny etat” – wyjaśniła Bogumiła. Marcelin skinął głową ze zrozumieniem. Po chwili zaproponował jej pracę na pół etatu jako konsultantka do spraw japońskich, z wynagrodzeniem dwunastu tysięcy złotych miesięcznie. Bogumiła nie mogła uwierzyć.
To była czterokrotność jej zarobków w restauracji. „Dlaczego ja? ” – zapytała. „Na pewno są profesjonalni tłumacze.
”
„Bo jesteś autentyczna” – odpowiedział. „I powiedziałaś mi prawdę o moim tatuażu, mimo że byłem klientem. To mówi wiele o twoim charakterze. ”
Bogumiła poczuła, że coś między nimi iskrzy, ale nie chciała podejmować pochopnych decyzji.
Obiecała, że się zastanowi. Gdy wychodziła, Marcelin pocałował ją w policzek i powiedział: „Zadzwonię do ciebie. ”
W domu Bogumiła opowiedziała ojcu o propozycji. Tadeusz był zdumiony, ale też ostrożny.
„Czego się obawiasz? ” – zapytał. „Nie jestem pewna, czego ode mnie oczekuje. To wszystko dzieje się tak szybko” – przyznała.
Następnego dnia Marcelin zadzwonił i zaprosił ją na lunch, żeby omówić szczegóły. Bogumiła zgodziła się, ale postawiła warunek: chciała usłyszeć szczerą odpowiedź, dlaczego właśnie ona. Marcelin obiecał, że odpowie. Spotkali się w restauracji U Kucharzy na Starym Mieście.
Marcelin wyjaśnił, że jego życie jest starannie zaplanowane, a ona wniosła do niego coś nieprzewidywalnego. „Zaintrygowałaś mnie nie tylko zawodowo, ale i osobiście” – przyznał. „Ta propozycja pracy to szansa, żeby spędzić z tobą więcej czasu. ”
Bogumiła doceniła jego szczerość, ale zanim zdążyła odpowiedzieć, do restauracji weszła wysoka blondynka.
Podeszła do ich stolika i powiedziała z francuskim akcentem: „Więc to tutaj się ukrywasz, Marcelin! ”
Przedstawiła się jako Sofi, narzeczona Marcelina. Bogumiła poczuła, jakby ktoś uderzył ją w brzuch. Wstała, żeby wyjść, ale Marcelin zatrzymał ją.
„Byłaś moją narzeczoną, Sofi. Zerwaliśmy zaręczyny trzy miesiące temu, po tym jak przyłapałem cię z Richardem” – powiedział lodowato. Sofi machnęła ręką. „To był błąd, kochanie.
Oboje wiemy, że do siebie wrócimy. ”
Bogumiła wybiegła z restauracji, czując gniew i upokorzenie. Marcelin dogonił ją na ulicy i błagał, żeby go wysłuchała. „Sofi kłamie.
Nie ma żadnej Japonki. Ona próbuje sabotować każdą moją relację. ”
Bogumiła nie była pewna, czy mu wierzyć, ale zgodziła się porozmawiać w parku. Marcelin opowiedział jej o swoim związku z Sofi, o tym, jak ją przyłapał z byłym wspólnikiem, i o tym, że Sofi od tamtej pory nie daje mu spokoju.
„A potem spotkałem ciebie, kogoś, kto nie bał się powiedzieć mi prawdy” – dodał. Bogumiła wzięła głęboki oddech. Zdecydowała się przyjąć pracę, ale postawiła jasne granice: zaczynają tylko jako współpracownicy, a jeśli coś więcej ma się wydarzyć, to naturalnie. Marcelin zgodził się bez wahania.
Trzy miesiące później Bogumiła pracowała jako konsultantka w biurze Olszewski Investments. Wróciła na studia, a jej ojciec miał lepszą opiekę. Relacja z Marcelinem rozwijała się powoli – od wspólnych lunchów, przez kolacje, aż po pierwszy pocałunek po udanych negocjacjach z japońskimi inwestorami. Gdy szła korytarzem do sali konferencyjnej, uśmiechnęła się do swojego odbicia w szklanej ścianie.
Czasem największe zmiany w życiu zaczynają się od najdziwniejszych przypadków – albo od źle zrobionego tatuażu.
