Rozdział 1
Telefon, którego nie powinien odebrać
Telefon Lorenza Morettiego zawibrował w chwili, gdy Miloš Dravić położył odcięty palec na stalowym stole.
W opuszczonej fabryce przy południowym nabrzeżu Chicago panował przenikliwy chłód. Śnieg wpadał przez wybite okna, topniał na zardzewiałych belkach i kapał na beton jednostajnym rytmem, przypominającym odliczanie.
Po jednej stronie stołu stało sześciu ludzi Morettiego.
Po drugiej ośmiu Serbów.
Wszyscy mieli broń.
Nikt nie miał dokąd uciec.
Odcięty palec należał do człowieka, którego Lorenzo wysłał poprzedniego wieczoru z propozycją rozejmu.
— To moja odpowiedź — powiedział Dravić.
Miał twarz pokrytą bliznami po oparzeniu i głos zdumiewająco łagodny jak na człowieka, który przyniósł część ludzkiego ciała w pudełku po kubańskich cygarach.
Lorenzo nawet nie spojrzał na palec.
Stał nieruchomo w czarnym płaszczu, z dłonią opartą o oparcie krzesła. Miał czterdzieści trzy lata, szerokie ramiona i ciemne włosy przecięte siwizną przy skroniach. Na jego twarzy nie było gniewu.
Tylko cisza.
To właśnie ciszy obawiali się ludzie najbardziej.
Telefon zawibrował ponownie.
Marco Santoro, stojący po prawej stronie Lorenza, zerknął na ekran.
— Wyłącz go.
Marco był jego doradcą, przyjacielem z dzieciństwa i jedynym człowiekiem, który mógł zwracać się do niego takim tonem bez utraty zębów.
Telefon zadrżał trzeci raz.
Na ekranie widniało nazwisko:
TERESA FERRARO.
Pokojówka nigdy do niego nie dzwoniła.
Nie dlatego, że nie znała numeru. Teresa znała numery wszystkich członków rodziny, prawników, lekarzy i dowódców ochrony. Przez sześć lat pracy w rezydencji ani razu nie użyła numeru Lorenza.
Nawet gdy w kuchni wybuchł pożar.
Nawet gdy jego córka rozcięła sobie czoło o marmurowe schody.
Teraz dzwoniła po raz czwarty.
Lorenzo odebrał.
— Mów.
Najpierw usłyszał ciężki oddech.
Potem tłumiony płacz dziecka.
Jego palce zacisnęły się na telefonie.
— Panie Moretti — wyszeptała Teresa. — Proszę natychmiast wrócić do domu.
W tle coś się rozbiło.
Kobiecy głos krzyknął:
— Gdzie to ukryłaś?
Lorenzo poczuł, jak wszystkie dźwięki w fabryce oddalają się od niego.
— Teresa, co się dzieje?
— Ona ją zniszczy.
— Kogo?
Pokojówka odpowiedziała szeptem, który przeciął go głębiej niż nóż.
— Biankę.
Połączenie zostało przerwane.
Lorenzo już ruszał w stronę wyjścia.
Marco chwycił go za ramię.
Wokół stołu uniosły się lufy.
— Nie możesz teraz odejść — powiedział. — Dravić uzna to za zniewagę.
— Właśnie położył palec mojego człowieka na stole. Myślę, że część dotyczącą uprzejmości mamy za sobą.
— To może być pułapka.
Lorenzo spojrzał na jego dłoń spoczywającą na swoim ramieniu.
Marco powoli ją cofnął.
— Jeśli opuścisz to spotkanie, wybuchnie wojna — ostrzegł.
Lorenzo odwrócił się do Dravicia.
— Spotkanie zakończone.
Serb uśmiechnął się.
— Tak po prostu?
— Wyślij mi resztę człowieka, do którego należy palec. Wtedy zdecyduję, czy zabiję cię szybko.
W fabryce zapadła martwa cisza.
Lorenzo ruszył do wyjścia.
Marco podążył za nim.
— Pozwalasz, żeby telefon pokojówki decydował o losie całego miasta.
Lorenzo zatrzymał się na sekundę.
Śnieg osiadał na ramionach jego płaszcza.
— Nie — odpowiedział. — Pozwalam, żeby płacz mojej córki zdecydował, kto przeżyje ten wieczór.
Czarny samochód przebił się przez zaspy w stronę północnych dzielnic Chicago.
Kierowca jechał sto czterdzieści kilometrów na godzinę.
Lorenzo przez całą drogę próbował dodzwonić się do domu.
Teresa nie odbierała.
Jego żona Valentina również nie.
Dowódca ochrony rezydencji wyłączył telefon.
Kamery przestały przesyłać obraz.
Ostatnia zarejestrowana klatka przedstawiała ośmioletnią Biankę wbiegającą do gabinetu ojca z czymś srebrnym w dłoni.
Dziewięć minut później system bezpieczeństwa został wyłączony od środka.
— Kto ma dostęp do głównej konsoli? — zapytał Lorenzo.
Marco siedział obok niego.
— Ty, ja, Valentina i dowódca ochrony.
— Zadzwoń do ludzi przy bramie.
— Próbowałem.
— I?
Marco spojrzał na niego.
— Nikt nie odpowiada.
Samochód skręcił w aleję prowadzącą do rezydencji. Po obu stronach drogi stały czarne drzewa, obciążone śniegiem jak postacie pochylone nad grobem.
Brama była otwarta.
Budka ochrony pusta.
Światła na parterze migotały.
Lorenzo wysiadł, zanim samochód się zatrzymał.
Wyjął pistolet.
Na marmurowych schodach zobaczył smugi krwi.
Niewiele.
Kilka kropli prowadzących do drzwi.
W holu leżała przewrócona lampa. Z sufitu zwisał kryształowy żyrandol, kołysząc się mimo braku wiatru.
Z salonu dobiegł krzyk Valentiny.
— Przestań udawać, że nie pamiętasz!
Lorenzo nie pobiegł.
Człowiek biegnący wpada do pomieszczenia bez planu.
Człowiek, który przeżył dwadzieścia lat w świecie Morettich, wchodzi tak, aby wszyscy inni zrozumieli, że nie mają już żadnego planu.
Przeszedł przez hol bezgłośnie.
Zatrzymał się w drzwiach salonu.
Jego żona stała pośrodku pokoju w jedwabnej, kremowej sukni.
Włosy, zawsze idealnie ułożone, opadały jej na twarz. W jednej dłoni trzymała skórzany pasek. Drugą zaciskała na ramieniu Bianki.
Dziewczynka klęczała na podłodze.
Miała mokre od łez policzki i czerwone ślady wokół nadgarstków.
Przed nią leżały rozbite kawałki pozytywki należącej do jej zmarłej matki.
Teresa stała przy kominku z krwią spływającą z rozciętej skroni.
Valentina szarpnęła dziecko.
— Powiedz mi, gdzie jest klucz!
Bianka zauważyła ojca.
Jej usta zadrżały.
Nie zawołała go.
Nie wyciągnęła rąk.
Tylko skuliła się, jakby nawet jego obecność mogła pogorszyć sytuację.
Ten gest powiedział Lorenzowi więcej niż wszystkie słowa, które usłyszał przez ostatnie osiem lat.
Valentina podążyła za spojrzeniem dziewczynki.
Pasek wypadł jej z dłoni.
— Lorenzo…
Nie podniósł broni.
Nie musiał.
— Odsuń się od mojej córki — powiedział.
Valentina zrobiła pół kroku w tył.
— To nie jest tak, jak wygląda.
— Odsuń się.
— Ona weszła do twojego gabinetu. Ukradła coś. Od tygodni kłamie i—
— Jeszcze jedno słowo, zanim od niej odejdziesz, a już nigdy nie będziesz mówić bez pozwolenia lekarza.
Jego głos pozostał cichy.
Valentina puściła ramię Bianki.
Dziewczynka nie ruszyła się.
Lorenzo schował broń i uklęknął przed nią. Widział siniaki. Zadrapania. Cienką linię krwi na wardze.
— Bianko.
Oczy dziecka utkwiły w jego twarzy.
— Możesz do mnie podejść?
Nie odpowiedziała.
— Nie musisz mówić. Kiwnij głową, jeśli możesz.
Ledwie zauważalnie skinęła.
Lorenzo wyciągnął dłoń.
Bianka spojrzała najpierw na Valentinę.
Dopiero potem włożyła palce w dłoń ojca.
Były lodowate.
Kiedy podniósł ją z podłogi, poczuł, że dziewczynka chowa twarz w jego szyi.
— Przepraszam — wyszeptała.
Lorenzo zastygł.
— Za co?
— Nie znalazłam tego, czego chciała.
Coś wewnątrz niego pękło.
Nie na zewnątrz. Jego twarz pozostała spokojna.
Ale Marco, stojący w drzwiach salonu, zobaczył zmianę w jego oczach i położył dłoń na broni.
— Zamknijcie wszystkie wyjścia — rozkazał Lorenzo. — Nikt nie opuszcza domu.
Valentina pobladła.
— Nie możesz mnie tu więzić.
— Nie jesteś więźniem.
Podał Biankę Teresie, a potem zwrócił się do żony.
— Więźniowie mają prawa.
Na dywanie, pomiędzy odłamkami pozytywki, leżała dziecięca kartka.
Bianka narysowała na niej wysoką kobietę w niebieskiej sukni. Za postacią znajdowały się drzwi ukryte w ścianie.
Pod rysunkiem widniało jedno zdanie:
„Mama powiedziała, że niebieski anioł otworzy grób”.
Lorenzo rozpoznał kobietę.
Portret wisiał w jego gabinecie od dnia, w którym wprowadził się do rezydencji.
Przedstawiał jego zmarłą matkę.
Nigdy nie wiedział, dlaczego namalowano ją z kluczem w dłoni.
Rozdział 2
Rzeczy, których dziecko nie mówi ojcu
Doktor Samuel Hale przyjechał dwadzieścia minut później.
Był pediatrą Bianki od dnia jej narodzin i jednym z niewielu ludzi, których Lorenzo wpuszczał do domu bez przeszukania. Miał sześćdziesiąt lat, postawę zmęczonego żołnierza i zwyczaj mówienia prawdy nawet wtedy, gdy w pokoju znajdował się człowiek mogący zakończyć jego życie jednym skinieniem głowy.
Zbadał Biankę w jej sypialni.
Lorenzo czekał za drzwiami.
Na korytarzu pachniało dziecięcym szamponem i lekarstwami. Za oknami śnieg zakrywał ogród. Na parapecie stała papierowa makieta domu, którą Bianca zrobiła w szkole.
W makiecie wszystkie okna były czarne.
Doktor wyszedł po czterdziestu minutach.
Zamknął drzwi.
— Ma stłuczone nadgarstki, siniaki na ramionach i niewielkie pęknięcie skóry na wardze. Nic nie wskazuje na złamanie.
Lorenzo patrzył na niego bez słowa.
— Nie pytasz o najważniejszą rzecz — dodał lekarz.
— Powiedz.
— To nie wydarzyło się po raz pierwszy.
Mięśnie w szczęce Lorenza napięły się.
— Skąd wiesz?
— Niektóre siniaki są starsze. Kilka dni, być może dwa tygodnie. Ale bardziej niepokoi mnie zachowanie Bianki. Przeprasza przed każdą odpowiedzią. Prosi o pozwolenie, zanim napije się wody. Kiedy podniosłem rękę, żeby poprawić lampę, zasłoniła głowę.
Lorenzo spojrzał na zamknięte drzwi.
— Dlaczego nic mi nie powiedziała?
Doktor nie spuścił wzroku.
— Dzieci nie zawsze milczą dlatego, że nie ufają rodzicom. Czasami milczą, ponieważ wiedzą, że ich rodzic jest niebezpieczny i boją się, co zrobi, gdy pozna prawdę.
— Jestem jej ojcem.
— Jesteś człowiekiem, o którym całe miasto mówi szeptem.
Słowa zawisły w korytarzu.
Jeden z ochroniarzy odwrócił wzrok.
— Wiesz, co robię ludziom, którzy krzywdzą moją rodzinę? — zapytał Lorenzo.
— Bianca również wie.
Doktor położył dłoń na klamce.
— Jeżeli chcesz, żeby kiedykolwiek znów czuła się bezpiecznie, nie możesz dziś zachowywać się jak szef rodziny Moretti. Musisz zachować się jak jej ojciec.
Lorenzo wszedł do pokoju.
Bianca leżała pod kocem. Teresa siedziała na krześle obok, trzymając w dłoni zimny kompres.
Pokojówka miała pięćdziesiąt osiem lat, włosy w kolorze popiołu i drobną postać, którą łatwo było przeoczyć w wielkim domu. Przez sześć lat poruszała się po rezydencji niemal bezszelestnie, zmieniając pościel, przynosząc herbatę i zapamiętując wszystko, o czym ludzie mówili przy służbie.
Teraz wyglądała starzej niż rano.
— Zostaw nas — powiedział Lorenzo.
Teresa podniosła się.
Bianca natychmiast złapała ją za rękę.
— Zostań.
To jedno słowo zatrzymało Lorenza mocniej niż rozkaz uzbrojonego człowieka.
Usiadł na brzegu łóżka.
— Teresa może zostać.
Bianca obserwowała go ostrożnie.
— Czy Valentina nie żyje?
— Nie.
— Zabijesz ją?
Teresa wstrzymała oddech.
Lorenzo spojrzał na małą twarz swojej córki. W jej oczach nie było nadziei.
Był strach przed odpowiedzią.
— Nie — powiedział.
Bianca ścisnęła koc.
— Ale zrobiła mi krzywdę.
— Wiem.
— Zabijasz ludzi za mniejsze rzeczy.
Lorenzo poczuł ciężar każdego kłamstwa, które kiedykolwiek próbował ukryć przed dzieckiem.
— To, co zrobi Valentina, nie będzie moją decyzją podejmowaną w gniewie.
— Dlaczego?
— Bo nie chcę, żebyś dorastała, myśląc, że miłość polega na zabijaniu każdego, kto cię zrani.
Bianca zastanawiała się nad jego słowami.
— Mama też tak mówiła.
Lorenzo zesztywniał.
Jej matka, Sofia, zginęła sześć lat wcześniej, gdy samochód zjechał z Lake Shore Drive i wpadł do zamarzniętego jeziora. Kierowca przeżył trzy minuty po wydobyciu. Sofia nie została odnaleziona aż do następnego ranka.
Bianca miała wtedy dwa lata.
Nie mogła pamiętać jej słów.
— Skąd wiesz, co mówiła mama?
Dziewczynka spojrzała na Teresę.
Pokojówka opuściła wzrok.
— Znalazłam jej głos — odpowiedziała Bianca.
— Gdzie?
— W pozytywce.
Rozbita pozytywka leżała teraz w salonie.
Była zbudowana z ciemnego drewna. Na wieku znajdowała się srebrna baletnica. Sofia dostała ją od swojej babki i słuchała melodii podczas każdej burzy.
— Pozytywka nie odtwarzała głosu — powiedział Lorenzo.
— Pod spodem była mała szufladka. Valentina powiedziała, że jeśli ją otworzę, mama wróci.
Lorenzo spojrzał na Teresę.
— Wiedziałaś?
— Wiedziałam, że pani Sofia zostawiła coś dla córki. Nie wiedziałam gdzie.
— Valentina wiedziała.
— Od kilku miesięcy szukała.
Bianca zacisnęła powieki.
— Na nagraniu mama powiedziała, że mam znaleźć niebieskiego anioła. Powiedziała, że kiedy będę wystarczająco duża, dowiem się, kim naprawdę jestem.
— Gdzie jest nagranie?
— Valentina je zabrała.
— A klucz?
Dziewczynka otworzyła oczy.
— Nie znalazłam klucza.
Zbyt szybka odpowiedź.
Lorenzo znał ten rodzaj kłamstwa. Nie dlatego, że Bianca była w nim dobra, lecz dlatego, że sam całe życie mówił prawdę w sposób, który miał ukryć najważniejszą część.
— Bianko, spójrz na mnie.
Dziewczynka niechętnie wykonała polecenie.
— Nie ukarzę cię.
— Valentina też tak powiedziała.
Lorenzo poczuł ukłucie pod żebrami.
— Ja nie jestem Valentiną.
— Ale ona powiedziała, że ty jesteś gorszy.
— Być może w wielu sprawach miała rację. Nie w tej.
Bianca wsunęła dłoń pod poduszkę.
Wyjęła mały srebrny przedmiot.
Klucz nie był większy niż jej palec. Na uchwycie wygrawerowano symbol ptaka z rozłożonymi skrzydłami.
Lorenzo widział ten znak tylko raz.
Na pierścieniu swojego ojca, Vittoria Morettiego, którego pochowano bez trumny w miejscu znanym zaledwie trzem ludziom.
Bianca podała mu klucz.
— Valentina powiedziała, że jeśli go nie oddam, Teresa zniknie tak samo jak mama.
Lorenzo uniósł wzrok na pokojówkę.
Teresa pobladła.
— Musimy porozmawiać — powiedział.
— Tak.
— W moim gabinecie.
— Nie — odpowiedziała.
Pierwszy raz przez sześć lat sprzeciwiła mu się wprost.
— Dlaczego?
Teresa spojrzała na klucz.
— Ponieważ pański gabinet od dawna nie należy tylko do pana.
Rozdział 3
Niebieski anioł
Gabinet Lorenza znajdował się w zachodniej części rezydencji.
Było to ciężkie, ciemne pomieszczenie pachnące drewnem, tytoniem i skórą oprawionych ksiąg. Większość ludzi odczuwała niepokój już po przekroczeniu progu. Na ścianach wisiały fotografie polityków, sędziów i właścicieli firm, którzy publicznie zaprzeczali, że znają Morettich.
Nad kominkiem znajdował się portret matki Lorenza.
Isabella Moretti miała na nim dwadzieścia siedem lat. Artysta przedstawił ją w niebieskiej sukni, stojącą na tle spalonego ogrodu. W prawej dłoni trzymała klucz. Lewe ramię zasłaniała koronkowym szalem.
Zmarła, gdy Lorenzo miał jedenaście lat.
Powiedziano mu, że jej serce przestało bić podczas snu.
Nigdy nie zobaczył ciała.
Teresa zamknęła drzwi.
Marco stał przy biurku.
— Powiedziałeś, że nikt nie wchodzi — zauważył Lorenzo.
— Jestem twoim consigliere. „Nikt” rzadko oznacza mnie.
Jego spojrzenie przesunęło się na srebrny klucz w dłoni Lorenza.
— Skąd go masz?
— To samo chciałem zapytać ciebie.
Marco uśmiechnął się bez ciepła.
— Nie znam wszystkich kluczy w tym domu.
— Znasz więcej niż właściciel.
— Dlatego jeszcze żyjesz.
Teresa stanęła pomiędzy nimi a portretem.
— Pan Santoro powinien wyjść.
Marco uniósł brwi.
— Pokojówka wydaje mi polecenia?
— Kobieta, która wychowała pańską córkę, ostrzega pana, że nie powinien pan słyszeć tego, co znajduje się za obrazem.
W gabinecie zapanowała cisza.
Marco przyjrzał się jej twarzy.
Przez sekundę wyglądał, jakby próbował dopasować ją do dawnego wspomnienia.
— My się znamy? — zapytał.
Teresa nie odpowiedziała.
Lorenzo otworzył szufladę biurka i wyjął pistolet.
Położył go na blacie.
— Wyjdź, Marco.
— Serbowie mobilizują ludzi. Rezydencja została zaatakowana od środka, a ty chcesz zostać sam z kobietą, której nie potrafisz nawet właściwie zidentyfikować.
— Powiedziałem: wyjdź.
Marco patrzył na niego długo.
Następnie poprawił mankiet i ruszył do drzwi.
Zatrzymał się obok Teresy.
— Każdy, kto zbyt długo udaje kogoś niewidzialnego, zaczyna wierzyć, że naprawdę nikt go nie widzi.
— A każdy, kto zbyt długo stoi obok tronu, zaczyna wierzyć, że należy do niego — odpowiedziała.
Marco wyszedł.
Lorenzo przekręcił klucz w zamku.
— Kim jesteś?
— Teresą Ferraro.
— To nazwisko kupiono od kobiety, która zmarła trzydzieści lat temu w Neapolu.
Pokojówka nie okazała zaskoczenia.
— Sprawdził mnie pan.
— Sprawdzam każdego.
— Najwyraźniej niewystarczająco dokładnie.
Lorenzo podszedł do portretu.
Na pierwszy rzut oka rama nie miała zamka. Dopiero gdy przesunął palcami po rzeźbionym drewnie, wyczuł mały otwór ukryty w źrenicy kamiennego anioła.
Klucz pasował.
Wewnątrz ściany coś kliknęło.
Portret odsunął się o kilka centymetrów.
Za nim znajdowało się metalowe, ognioodporne pudełko.
Lorenzo wyjął je i postawił na biurku.
Pokrywa otworzyła się bez oporu.
W środku leżały cztery koperty, stary magnetofon cyfrowy i księga oprawiona w ciemnozieloną skórę. Na okładce widniał ten sam ptak, który wygrawerowano na kluczu.
— Co to jest? — zapytał.
Teresa zamknęła oczy.
— Dziedzictwo, dla którego pański ojciec zabił więcej ludzi niż pan przez całe życie.
Pierwsza koperta była zaadresowana do Lorenza.
Pismo należało do Sofii.
Rozpoznał sposób, w jaki pochylała literę „L”, jakby chciała ochronić ją przed resztą słowa.
Rozerwał papier.
„Lorenzo,
jeżeli to czytasz, nie jestem już w stanie powiedzieć ci prawdy osobiście. Wiem, że twoim pierwszym odruchem będzie znalezienie człowieka odpowiedzialnego za moją śmierć. Zanim to zrobisz, zadaj sobie pytanie, dlaczego przez całe życie wszyscy wskazywali ci wrogów, ale nikt nie pozwolił ci spojrzeć na własną rodzinę.
Bianca nie jest wyłącznie dziedziczką nazwiska Moretti.
Jest ostatnim legalnym beneficjentem Funduszu Orsini.
Nie pozwól, by Marco dowiedział się, że znalazłeś dokumenty”.
Lorenzo przeczytał ostatnie zdanie ponownie.
Potem spojrzał na zamknięte drzwi.
— Dlaczego Sofia nie powiedziała mi tego wcześniej?
— Powiedziała — odparła Teresa. — Tylko nigdy jej pan nie słuchał.
— Nie mów o mojej żonie tak, jakbyś znała ją lepiej ode mnie.
— Znałam ją od dnia narodzin.
Lorenzo powoli opuścił list.
Teresa zdjęła biały czepek pokojówki. Wyjęła spinki, pozwalając siwym włosom opaść na ramiona.
Następnie rozpięła dwa guziki pod szyją.
Na jej skórze widniała cienka blizna biegnąca od obojczyka ku plecom.
W jej centrum znajdował się tatuaż ptaka z rozłożonymi skrzydłami.
— Nazywam się Teresa Orsini — powiedziała. — Byłam ciotką Sofii i prawną opiekunką funduszu, który pańska rodzina ukradła czterdzieści dwa lata temu.
Lorenzo nie sięgnął po broń.
— Dlaczego pracowałaś w moim domu?
— Żeby chronić Biankę.
— Przede mną?
— Na początku tak.
Słowa trafiły go celniej, niż się spodziewał.
— A później?
Teresa popatrzyła mu w oczy.
— Później zrozumiałam, że największym zagrożeniem dla pańskiej córki nie jest człowiek, którym pan jest.
— Tylko kto?
— Człowiek, któremu pozwolił pan stać za swoimi plecami.
Z korytarza dobiegły trzy krótkie uderzenia.
Kod ochrony oznaczający pilną wiadomość.
Lorenzo podniósł pistolet.
Do gabinetu wszedł jeden z młodszych strażników.
— Panie Moretti, straciliśmy kontakt z drugim zespołem przy wschodniej bramie.
— Dlaczego?
Strażnik przełknął ślinę.
— Znaleźliśmy ich samochód.
— A ludzi?
— W bagażniku.
— Żyją?
Strażnik spojrzał na Teresę, jakby nie chciał mówić przy służbie.
Lorenzo powtórzył pytanie.
— Żyją?
— Jeden. Powiedział, że napastnicy byli ubrani jak nasi ludzie.
Na biurku zadzwonił telefon wewnętrzny.
Lorenzo odebrał.
Przez kilka sekund słyszał tylko trzaski.
Potem odezwał się głos Valentiny.
— Jeżeli chcesz wiedzieć, kto naprawdę zabił Sofię, przyjdź do mnie bez Teresy.
Rozdział 4
Żona, która wierzyła, że jest ofiarą
Valentinę zamknięto w apartamencie gościnnym na drugim piętrze.
Zabrano jej telefon, biżuterię i wszystko, czym mogłaby zrobić krzywdę sobie lub innym. Dwóch ochroniarzy stało po obu stronach drzwi.
Kiedy Lorenzo wszedł, siedziała przy oknie.
Nadal miała na sobie kremową suknię, lecz zmyła krew Bianki z dłoni. Włosy związała na karku. Wyglądała niemal tak samo jak podczas przyjęć charytatywnych, na których obejmowała dzieci przed aparatami reporterów.
Na stole stała nietknięta szklanka wody.
— Gdzie jest nagranie Sofii? — zapytał Lorenzo.
— Najpierw powiedz, co znalazłeś w gabinecie.
— Nie jesteś w pozycji do negocjacji.
— Zawsze jestem. Dlatego mnie poślubiłeś.
Valentina miała trzydzieści sześć lat. Była córką zubożałego właściciela galerii, znała cztery języki i potrafiła sprawić, by człowiek podczas rozmowy czuł się jedyną osobą w sali.
Lorenzo sądził kiedyś, że to ciepło.
Teraz widział metodę.
— Poślubiłem cię, ponieważ wierzyłem, że kochasz Biankę.
Coś poruszyło się w jej oczach.
— Kochałam ją.
— Dziecka nie wiąże się za nadgarstki z miłości.
— Nie związałam jej.
— Więc ślady pojawiły się same?
Valentina odwróciła twarz.
— Chwyciłam ją. Mocniej, niż powinnam.
— Wielokrotnie.
— Nie chciała powiedzieć, gdzie schowała klucz.
— Jest dzieckiem.
— Jest właścicielką fortuny większej niż wszystko, co zbudowali Moretti.
Lorenzo przysunął krzesło i usiadł naprzeciwko niej.
— Skąd wiedziałaś o funduszu?
Valentina roześmiała się krótko.
— Od człowieka, któremu ufasz bardziej niż własnej żonie.
— Marco.
Nie zaprzeczyła.
— Kiedy?
— Zanim się poznaliśmy.
Lorenzo poczuł, jak chłód wypełnia mu płuca.
— Nasze spotkanie w Rzymie nie było przypadkiem.
— Nie.
— Małżeństwo też nie.
— Na początku nie.
Przyjęła cios własnych słów bez spuszczania wzroku.
— Marco znalazł mnie, kiedy miałam dwadzieścia siedem lat. Wiedział, kim była moja matka. Wiedział, dlaczego mój ojciec stracił galerię, dom i wszystko, co do niego należało.
— Kim była twoja matka?
Valentina wstała.
Podeszła do komody i odsunęła puste szuflady, jakby nadal spodziewała się znaleźć w nich papierosy.
— Elena Rinaldi. Córka Adeliny Orsini, urodzona poza małżeństwem i wymazana z rodzinnych dokumentów. Pański ojciec obiecał mojej matce część funduszu, jeśli podpisze zrzeczenie. Podpisała. Pieniędzy nigdy nie otrzymała.
— Vittorio oszukał połowę tego miasta.
— Spalił dom z moją matką w środku.
W jej głosie po raz pierwszy pojawiło się pęknięcie.
— Miałam dziesięć lat. Stałam po drugiej stronie ulicy i patrzyłam, jak wybija szyby krzesłem. Ochroniarze Morettich nie pozwolili strażakom wejść przez osiem minut. Wystarczająco długo, żeby wszystko zamieniło się w popiół.
— Nie wiedziałem.
— Wiem. Właśnie dlatego byłeś doskonały.
— Do czego?
— Żeby pokazać światu łagodniejszą twarz tej samej rodziny.
Lorenzo pochylił się.
— Możesz nienawidzić mojego ojca. Możesz nienawidzić mnie. Ale to nie wyjaśnia tego, co zrobiłaś Biance.
Valentina zacisnęła usta.
— Marco powiedział, że Sofia zostawiła dziewczynce dostęp do oryginalnego testamentu. Bez niego fundusz przejdzie pod kontrolę Morettich, gdy Bianca skończy osiemnaście lat.
— Kłamał.
— Skąd wiesz?
— Bo dokumenty mówią, że fundusz już należy do Bianki. Nie może zostać przejęty przeze mnie ani przez nikogo z rodziny.
Valentina znieruchomiała.
— Nie.
— Marco powiedział ci, że potrzebuje klucza, żeby odzyskać twoje dziedzictwo.
— To moje dziedzictwo.
— Być może część. Ale nie potrzebował cię jako spadkobierczyni. Potrzebował cię jako żony człowieka, którego chciał kontrolować.
Valentina potrząsnęła głową.
— Zmyślasz.
— Dlaczego nigdy nie pokazał ci oryginalnych dokumentów?
Milczała.
— Dlaczego kazał ci szukać klucza w domu, do którego sam ma dostęp?
— Nie ma dostępu do prywatnych pomieszczeń.
— Zna kod mojego sejfu, harmonogram ochrony i każdą trasę, którą jadę.
— Klucz mogła znaleźć tylko Bianca.
Lorenzo obserwował jej twarz.
Strach pojawił się dopiero teraz.
Nie przed nim.
Przed możliwością, że ktoś wykorzystał jej żałobę, gniew i potrzebę odzyskania nazwiska.
— Co Marco obiecał zrobić, kiedy znajdziesz testament?
— Oczyścić nazwisko mojej matki. Oddać mi należną część. Wyprowadzić Biankę z kraju, zanim ludzie Morettich spróbują ją wykorzystać.
— A ze mną?
Valentina spojrzała na niego.
— Miałeś przestać istnieć.
Nie był zaskoczony.
To go zaniepokoiło.
— Gdzie jest nagranie Sofii?
— W mojej torebce. W podszewce.
— Co na nim usłyszałaś?
Valentina odwróciła się w stronę okna.
— Sofia powiedziała, że osoba odpowiedzialna za jej śmierć mieszkała w tym domu jeszcze przed nią.
— Kogo miała na myśli?
— Nie dokończyła zdania.
— Dlaczego?
— Nagranie zostało uszkodzone.
Lorenzo podniósł się.
— Marco wie, że znalazłem dokumenty?
— Wysłałam mu wiadomość, zanim Teresa odebrała mi telefon.
— Co napisałaś?
Valentina zamknęła oczy.
— Że klucz jest w domu.
W tej samej chwili zgasło światło.
Za drzwiami rozległ się głuchy odgłos.
Jedno ciało osunęło się na podłogę.
Potem drugie.
Lorenzo wyjął pistolet.
Klamka poruszyła się powoli.
— Odsuń się od drzwi — powiedział.
Valentina zrobiła krok do tyłu.
Klamka przestała się poruszać.
Po drugiej stronie odezwał się Marco.
— Lorenzo, Dravić przyjechał dokończyć spotkanie.
Rozdział 5
Człowiek stojący obok tronu
Lorenzo nie otworzył drzwi.
— Ilu ludzi przywiózł?
— Wystarczająco wielu.
Głos Marca brzmiał spokojnie. Zbyt spokojnie jak na człowieka stojącego obok dwóch zastrzelonych strażników.
— Teresa jest z Bianką? — zapytał.
— Dlaczego cię to interesuje?
— Ponieważ próbuję utrzymać twoją rodzinę przy życiu.
Lorenzo spojrzał na Valentinę.
Powoli pokręciła głową.
— Twoi ludzie przy wschodniej bramie nie żyją — powiedział Lorenzo. — Napastnicy mieli nasze mundury.
— Dravić kupił jednego z dowódców.
— Którego?
Przerwa trwała sekundę za długo.
— Belliniego.
Bellini zginął trzy miesiące wcześniej na Sycylii.
Marco nie powinien był użyć jego nazwiska.
Lorenzo podszedł do drzwi.
— Otwórz, a wyprowadzę was bezpiecznie.
— Nigdy wcześniej nie prosiłeś mnie, żebym otworzył własne drzwi.
— Nigdy wcześniej nie pozwoliłeś, żeby kobieta rozbiła ci rodzinę.
Valentina odsunęła się od Lorenza.
— On wie, że tu jestem.
— Oczywiście, że wie.
— Nie miał wiedzieć.
Lorenzo przyłożył palec do ust.
W apartamencie znajdowało się drugie wyjście, zamaskowane jako lustro. Zbudował je po śmierci Sofii, ale nikomu o nim nie powiedział.
Przesunął ozdobną ramę.
Za lustrem ukazało się wąskie przejście.
Valentina spojrzała na niego.
— Mam iść z tobą?
— Na razie bardziej przydatna jesteś żywa.
— Wzruszające.
— Nie pomyl użyteczności z przebaczeniem.
Weszli do ciemnego tunelu.
Lorenzo zamknął panel w chwili, gdy drzwi apartamentu zostały wyważone.
Usłyszeli kroki.
— Pusto — powiedział jeden z mężczyzn.
— Znajdźcie przejście — rozkazał Marco. — Lorenzo nie buduje pokoju bez drogi ucieczki.
Tunel prowadził w dół, pomiędzy ścianami rezydencji. Powietrze pachniało wilgocią i starym tynkiem.
— Gdzie Teresa zabrała Biankę? — zapytała Valentina.
— Do pokoju bezpieczeństwa.
— Marco zna kod.
Lorenzo zatrzymał się.
— Skąd?
— To on pomógł go zaprojektować.
Przyspieszyli.
Droga do pokoju bezpieczeństwa prowadziła przez kuchnię. Kiedy dotarli na parter, zobaczyli dwóch uzbrojonych mężczyzn przy wyjściu z korytarza.
Lorenzo wychylił się zza ściany.
Jeden miał na sobie mundur jego ochrony. Drugi kurtkę Serbów.
Sojusz, który jeszcze godzinę wcześniej wydawał się niemożliwy.
— Marco nie tylko zorganizował atak — szepnęła Valentina. — To spotkanie w fabryce również było jego pomysłem.
— Chciał wyciągnąć mnie z domu.
— A potem Teresa zadzwoniła.
Lorenzo spojrzał na nią.
— Wiedziałaś, że zaatakują?
— Nie.
— Gdybym nie wrócił, co zrobiłabyś Biance?
Pytanie było cichsze niż kroki strażników.
Valentina długo nie odpowiadała.
— Zabrałabym klucz i wyjechała.
— Zostawiłabyś ją?
— Marco powiedział, że wyśle ją do bezpiecznego miejsca.
— Wierzyłaś mu?
— Chciałam wierzyć.
— To nie jest odpowiedź.
Valentina spojrzała na swoje dłonie.
— Kiedy człowiek całe życie czeka, żeby odzyskać coś ukradzionego jego rodzinie, zaczyna nazywać sprawiedliwością wszystko, co przybliża go do celu.
Lorenzo uniósł broń.
— Aż pewnego dnia patrzy na dziecko leżące na podłodze i odkrywa, że stał się tym, kogo nienawidził.
Valentina nie zaprzeczyła.
Lorenzo wychylił się zza ściany.
Oddał dwa strzały.
Pierwszy mężczyzna upadł, zanim zdołał się odwrócić. Drugi odpowiedział ogniem, rozbijając lampy nad ich głowami.
Szkło posypało się na podłogę.
Valentina chwyciła broń leżącego strażnika.
Wystrzeliła raz.
Napastnik osunął się pod ścianą.
Lorenzo spojrzał na nią.
— Umiesz strzelać.
— Marco nalegał, żebym się nauczyła.
— Oczywiście.
Dotarli do pokoju bezpieczeństwa.
Stalowe drzwi były otwarte.
W środku znajdowało się przewrócone krzesło, zerwane przewody monitoringu i kompres, którym doktor wcześniej chłodził nadgarstki Bianki.
Na ścianie ktoś napisał krwią:
„PRZYJDŹ PO DZIEDZICTWO”.
Valentina zakryła usta.
— Gdzie ją zabrał?
Lorenzo przyjrzał się kroplom wody na podłodze. Prowadziły w stronę dolnego korytarza.
Do szklarni.
Bianca kochała szklarnię Sofii. Marco o tym wiedział.
Teresa również.
Lorenzo zacisnął broń w dłoni.
— Zabrał je do jedynego miejsca, w którym może otworzyć fundusz.
— Skąd wiesz?
— Ponieważ Sofia nie zostawiła klucza do sejfu.
— Więc do czego?
— Do grobowca mojej matki.
Rozdział 6
Kobieta, której nie pochowano
Szklarnia znajdowała się za południowym skrzydłem rezydencji.
Zbudowano ją z żelaza i szkła na początku dwudziestego wieku. Zimą była pełna cytrusowych drzew, białych róż i storczyków, które Sofia sprowadzała z Włoch.
Po jej śmierci Lorenzo zamknął większą część budynku.
Bianka nadal przychodziła tam czytać.
Tego wieczoru część szyb była wybita. Śnieg wpadał do środka, topniejąc na kamiennej podłodze. Ciepłe powietrze mieszało się z mrozem, tworząc mgłę pomiędzy roślinami.
Lorenzo i Valentina weszli bocznymi drzwiami.
Z wnętrza dobiegł głos Marca.
— Wiem, że tu jesteś.
Lorenzo zatrzymał się za kamienną kolumną.
— Wypuść dziecko.
— Dziecko jest jedyną osobą w tym domu, która nie zdążyła mnie jeszcze okłamać.
— Bianca nie ma niczego, czego potrzebujesz.
— Ma krew Sofii i klucz Isabelli.
Na środku szklarni znajdowała się fontanna w kształcie anioła. Woda nie płynęła od lat.
Marco stał przed nią z pistoletem przy skroni Teresy.
Bianka siedziała na kamiennym stopniu. Jej ręce nie były związane, ale obok stało dwóch uzbrojonych ludzi.
— Tato — wyszeptała.
Lorenzo wyszedł zza kolumny.
— Jestem tutaj.
— Kazałem ci przyjść sam.
— I przyszedłem.
Valentina pozostała w ukryciu.
Marco uśmiechnął się.
— Nadal kłamiesz lepiej niż ojciec.
— Mój ojciec nie musiał kłamać. Płacił ludziom, żeby nazywali jego kłamstwa prawem.
— Przynajmniej wiedział, czym jest rodzina.
Marco miał czterdzieści osiem lat. Przez całe dorosłe życie nosił garnitury szyte u tego samego krawca co Lorenzo, pił tę samą whisky i siedział przy tym samym stole.
Jednak nigdy nie nosił nazwiska Moretti.
Teresa spojrzała na Lorenza.
— Powiedz mu — rozkazał Marco.
— Nie.
Przycisnął broń mocniej do jej skroni.
Bianca zaczęła płakać.
— Powiedz mu, kim jestem.
Teresa zamknęła oczy.
— Marco Santoro nie był synem piekarza z Little Italy.
Lorenzo znieruchomiał.
— Jest pierwszym synem Vittoria Morettiego.
W szklarni słychać było tylko syk systemu grzewczego.
Marco patrzył na Lorenza.
— Osiemnaście miesięcy przed twoim urodzeniem ojciec miał syna z Rosą Santoro, kobietą, która prowadziła jego księgi. Obiecał jej małżeństwo. Kiedy poznał Isabellę Orsini, zapomniał o obietnicy.
— Kłamiesz — powiedział Lorenzo.
— Dlaczego? Bo na rodzinnych fotografiach nie ma miejsca dla bękarta?
— Mój ojciec zabrał cię do domu, gdy miałeś dziesięć lat.
— Jako syna zabitego pracownika. Pozwalał mi siedzieć z tobą przy stole, lecz kazał mi wchodzić drzwiami dla służby.
W jego głosie nie było szaleństwa.
Był ból pielęgnowany przez cztery dekady.
— Patrzyłem, jak dostajesz nazwisko, dom, ochronę i władzę — mówił dalej. — A ja budowałem wszystko, co później nazywałeś swoim imperium. Ja negocjowałem z portem. Ja przekupywałem sędziów. Ja chowałem ciała po twoich błędach.
— Dlatego zabiłeś Sofię?
Twarz Marca stężała.
— Sofia zamierzała zniszczyć rodzinę.
— Moją rodzinę.
— Moją również!
Krzyk odbił się od szklanych ścian.
Bianca skuliła się.
Marco natychmiast ściszył głos.
— Fundusz Orsini był jedyną rzeczą, której ojciec nigdy nie zdołał przejąć całkowicie. Isabella ukryła dokumenty przed nim. Po jej śmierci wszystko miało przejść na Sofię, a potem na Biankę.
— Co zrobiła z tym moja matka?
Marco zaśmiał się.
— Nadal myślisz, że zmarła we śnie?
Teresa poruszyła się gwałtownie.
— Nie słuchaj go.
— Dlaczego? — zapytał Marco. — Przez całe życie wszyscy chronili go przed prawdą.
Zwrócił się do Lorenza.
— Isabella odkryła, że twój ojciec zlecił pożar domu Eleny Rinaldi. Chciała odejść i zabrać ciebie. Vittorio ją powstrzymał.
— Zabił ją?
— Otruł. Potem kazał nam pochować ją bez księdza, bez trumny i bez nazwiska.
Lorenzo poczuł, jak ziemia pod jego stopami traci twardość.
— „Nam”?
Marco nie odpowiedział.
Teresa zrobiła to za niego.
— Miał piętnaście lat. Vittorio zmusił go, by pomógł przenieść ciało.
Marco zacisnął szczękę.
— Powiedział, że jeśli jestem jego synem, muszę nauczyć się chronić rodzinę.
Przez chwilę Lorenzo widział nie mężczyznę z pistoletem, lecz chłopca stojącego nad ciałem kobiety, która traktowała go jak członka rodziny.
— Potem przez całe życie próbowałeś udowodnić mu, że zasługiwałeś na nazwisko — powiedział.
— Zasługiwałem bardziej niż ty.
— Być może.
Marco zamrugał.
Nie spodziewał się tej odpowiedzi.
— Ale nazwisko, które tak bardzo chciałeś odziedziczyć, należało do człowieka mordującego kobiety i dzieci. Nie rozumiem, dlaczego wciąż uważasz je za nagrodę.
— Ponieważ bez nazwiska człowiek jest nikim.
— Teresa przez sześć lat nosiła nazwisko martwej kobiety i nadal zrobiła dla mojej córki więcej niż cała rodzina Morettich.
Marco przesunął broń w stronę Bianki.
— Otwórz grobowiec.
Lorenzo spojrzał na fontannę.
Srebrny klucz pasował do otworu ukrytego w dłoni kamiennego anioła.
— Co jest w środku?
— Oryginał testamentu, konta funduszu oraz dowody wszystkich zbrodni Vittoria. Wystarczy, żeby przejąć legalne imperium i zniszczyć nielegalne.
— Nie możesz sam przejąć funduszu.
— Nie sam.
Jego wzrok przesunął się w stronę kolumn.
— Możesz już wyjść, Valentino.
Valentina pojawiła się w świetle.
Trzymała broń, lecz Marco nawet nie drgnął.
— Wiedziałeś, że jestem z nim — powiedziała.
— Wiedziałem, że kiedy zrozumiesz, jak bardzo cię okłamał, sama go tu przyprowadzisz.
— To ty mnie okłamywałeś.
— Dałem ci cel.
— Zrobiłeś ze mnie potwora.
Marco pokręcił głową.
— Nie. Pokazałem ci drzwi. Sama przez nie przeszłaś.
Valentina spojrzała na Biankę.
Dziewczynka odwróciła twarz.
W tej jednej chwili zniknęła cała elegancja Valentiny. Stała w podartej sukni, z rozmazanym makijażem i bronią w dłoni, której nie potrafiła już utrzymać nieruchomo.
— Wypuść ją — powiedziała.
— Najpierw otworzymy grobowiec.
— A potem?
— Ty podpiszesz roszczenie jako potomkini Eleny. Lorenzo zrzeknie się kontroli. Dziewczynka zostanie pod twoją opieką.
— Nigdy więcej mnie nie dotknie — wyszeptała Bianca.
Valentina zamknęła oczy.
Marco kontynuował:
— Gdy wszystko będzie nasze, wyjedziemy.
— „Nasze”? — zapytała. — Ile naprawdę zamierzałeś mi dać?
Milczał.
Valentina roześmiała się przez łzy.
— Ani centa.
— Dam ci życie, którego zawsze chciałaś.
— Nie wiesz, czego chciałam.
— Chciałaś zemsty.
— Chciałam, żeby śmierć mojej matki coś znaczyła.
— Znaczyła. Nauczyła cię, że Moretti nie zostawiają świadków.
Podniósł broń w stronę Lorenza.
— Otwórz grobowiec.
Lorenzo włożył klucz w kamienną dłoń anioła.
Przekręcił.
Fontanna zadrżała.
Kamienna podstawa przesunęła się, odsłaniając schody prowadzące pod ziemię.
Z ciemności wydobył się zapach wosku, kurzu i czegoś słodkiego, niemal kwiatowego.
Perfum jego matki.
Marco uśmiechnął się.
— Wreszcie wracamy do domu.
Rozdział 7
Grobowiec bez nazwiska
Schody prowadziły do kamiennej komnaty.
Na ścianach paliły się małe lampy awaryjne, uruchomione przez mechanizm drzwi. Ich żółte światło oświetlało prosty sarkofag pozbawiony inskrypcji.
Na wieku leżał bukiet zasuszonych niebieskich irysów.
Ktoś musiał je wymieniać przez lata.
Lorenzo spojrzał na Teresę.
— Ty?
— Sofia przychodziła tutaj w każdą rocznicę śmierci Isabelli.
— Nigdy mi nie powiedziała.
— Próbowała. Za każdym razem Marco organizował kryzys wymagający pańskiej obecności.
Marco popchnął Teresę do przodu.
— Dosyć wspomnień.
Przy sarkofagu znajdował się sejf z trzema zamkami. Jeden na srebrny klucz. Drugi wymagał odcisku palca potomka Isabelli. Trzeci był mechaniczną tarczą z literami.
— Hasło — powiedział Marco.
— Nie znam — odpowiedział Lorenzo.
— Bianca zna.
Wszyscy spojrzeli na dziewczynkę.
Bianca siedziała na stopniu, obejmując kolana.
— Mama powiedziała ci je na nagraniu — stwierdził Marco.
— Nie powiem.
Jeden z jego ludzi zrobił krok w jej stronę.
Lorenzo uniósł dłoń.
— Dotknij jej, a umrzesz, zanim zrobisz drugi krok.
Mężczyzna zawahał się.
Marco uśmiechnął się lekko.
— Wciąż wydajesz rozkazy ludziom, którzy już do ciebie nie należą.
— Sprawdź.
Mężczyzna nie ruszył dalej.
Lorenzo uklęknął przed Bianką.
— Skarbie, spójrz na mnie.
— Chce zabrać rzeczy mamy.
— Wiem.
— Jeśli mu powiem, skrzywdzi nas.
— Jeśli nie powiesz, również spróbuje.
— Co mam zrobić?
Lorenzo słyszał za sobą oddech Marca.
Przez całe życie uczono go, że przywódca musi znać odpowiedź. Nawet fałszywą. Zwątpienie miało pozostać ukryte.
Teraz córka patrzyła na niego, czekając nie na rozkaz, lecz na prawdę.
— Nie wiem — powiedział.
Bianca zmarszczyła brwi.
— Ty zawsze wiesz.
— Udawałem.
— Dlaczego?
— Ponieważ bałem się, że jeśli ludzie zobaczą moje wątpliwości, przestaną się mnie bać.
— Ja się ciebie bałam.
Słowa były ciche.
Nikt w komnacie się nie poruszył.
Lorenzo poczuł je jak nóż przesuwający się pomiędzy żebrami.
— Wiem — odpowiedział. — I tego żałuję bardziej niż wszystkiego, co dziś straciłem.
Bianca spojrzała na sejf.
— Hasło brzmi: „Dom nie jest nazwiskiem”.
Marco parsknął śmiechem.
— Isabella zawsze lubiła melodramat.
Ustawił litery.
Lorenzo przyłożył palec do czytnika.
Urządzenie zaświeciło na czerwono.
— Nie rozpoznaje cię — powiedział Marco.
Teresa pobladła.
Lorenzo spróbował ponownie.
Czerwone światło.
— Co to znaczy? — zapytała Valentina.
Marco patrzył na Lorenza z rosnącym uśmiechem.
— To znaczy, że wielki dziedzic Morettich nie jest potomkiem Isabelli.
— Kłamstwo — wyszeptała Teresa.
— Otworzyłaś sejf wcześniej? — zapytał Marco.
— Nie.
— Sofia otwierała go własnym odciskiem. Dlatego nikt nie musiał sprawdzać Lorenza.
Lorenzo patrzył na czerwone światło.
Wspomnienie wróciło bez ostrzeżenia.
Ojciec mówiący, że odziedziczył oczy po człowieku, którego Isabella nienawidziła.
Matka ściskająca go zbyt mocno, gdy Vittorio nazywał go swoim synem.
Brak zdjęć Isabelli w ciąży.
Marco wyciągnął dłoń.
— Pozwól.
Przyłożył palec do czytnika.
Zielone światło.
Drugi zamek otworzył się.
Twarz Marca straciła triumfalny wyraz.
— To niemożliwe.
Teresa oparła się o sarkofag.
— Vittorio nie był twoim ojcem.
Marco odwrócił się gwałtownie.
— Powiedział, że nim jest.
— Ponieważ chciał, żebyś w to wierzył. Chciał, żebyś dla niego pracował, walczył z Lorenzem i całe życie próbował zasłużyć na coś, czego nigdy nie zamierzał ci dać.
— Czyim jestem synem?
Teresa zamknęła oczy.
— Isabelli.
W komnacie rozległ się głuchy oddech.
Marco patrzył na nią, nie rozumiejąc.
— Isabella urodziła cię, gdy miała siedemnaście lat — mówiła Teresa. — Ojcem był młody prawnik, którego jej rodzina nie akceptowała. Dziecko oddano Rosie Santoro. Vittorio odkrył prawdę wiele lat później. Wykorzystał ją, żeby przywiązać cię do siebie.
— A Lorenzo?
Teresa spojrzała na niego.
— Lorenzo był synem Vittoria i Eleny Rinaldi.
Valentina upuściła broń na podłogę.
— Mojej matki?
Lorenzo nie poczuł zaskoczenia.
Najpierw przyszła pustka.
Potem obrazy.
Pożar domu Eleny.
Vittorio powstrzymujący strażaków.
Isabella chcąca zabrać Lorenza i odejść.
Marco zmuszony pomagać przy jej pochówku.
— Elena przeżyła pożar? — zapytał.
— Nie — odpowiedziała Teresa. — Urodziła cię wiele lat wcześniej. Vittorio zabrał dziecko i przekonał Isabellę, żeby wychowała je jako własne. Isabella zgodziła się, bo po odebraniu Marca nie mogła mieć kolejnych dzieci.
Valentina patrzyła na Lorenza.
— Jesteś moim bratem.
— Przyrodnim — powiedział Marco, jakby to słowo miało uratować resztki jego świata.
Lorenzo zrozumiał ostatni element.
— Dlatego Vittorio zabił Elenę. Bał się, że powie prawdę.
Teresa skinęła głową.
— A Isabella chciała zabrać pana, zanim spotka ją to samo.
Marco cofnął się o krok.
Przez całe życie zazdrościł Lorenzowi krwi Vittoria.
Teraz odkrył, że to on był jedynym biologicznym spadkobiercą kobiety, której śmierć pomógł ukryć.
— Otwórz sejf — powiedział Lorenzo.
Marco patrzył na niego nieprzytomnie.
— Co?
— Masz odcisk Isabelli. Otwórz go.
— Fundusz należy do mnie.
— Otwórz.
Marco przyłożył palec ponownie.
Lorenzo użył srebrnego klucza.
Bianca podała hasło.
Drzwi sejfu odsunęły się.
W środku nie było złota ani pieniędzy.
Leżały tam dokumenty, magnetofon i niewielka kamera.
Na samym wierzchu znajdowała się koperta:
„Dla moich dwóch synów”.
Rozdział 8
Głos kobiety, którą obaj stracili
Marco wyrwał kopertę.
W środku znajdowała się karta pamięci i dwa listy.
Jeden zaadresowany do Lorenza.
Drugi do Marca.
— Włącz nagranie — powiedziała Teresa.
Marco zawahał się.
Lorenzo wyjął kamerę z sejfu i umieścił kartę w czytniku.
Na małym ekranie pojawiła się Isabella.
Była starsza niż na portrecie, lecz młodsza niż w ostatnim wspomnieniu Lorenza. Siedziała w szklarni. Za nią kwitły białe róże.
„Jeśli to oglądacie, Vittorio nie pozwolił mi odejść”.
Marco zacisnął dłonie.
Głos Isabelli był spokojny.
„Marco, byłeś moim pierwszym synem. Oddano cię Rosie, zanim zdążyłam nauczyć się twojego zapachu. Przez lata obserwowałam cię z daleka. Kiedy Vittorio sprowadził cię do domu, nie pozwolił mi powiedzieć prawdy. Groził, że zabije Rosę i ciebie”.
Marco opuścił broń.
„Lorenzo, nie urodziłam cię, ale od dnia, gdy położono cię w moich ramionach, byłeś moim dzieckiem. Twoja matka Elena była dobrą kobietą. Vittorio wykorzystał ją i odebrał jej syna. Próbowałam naprawić krzywdę, ale nie miałam odwagi przeciwstawić mu się wystarczająco wcześnie”.
Valentina odwróciła twarz.
„Fundusz Orsini nie należy do jednej osoby. Nigdy nie miał służyć rodzinnej dumie. Powstał, by chronić pracowników portu, ich rodziny i kobiety, którym mężczyźni naszego nazwiska odbierali domy, dzieci oraz głos”.
Na ekranie Isabella otworzyła księgę.
„Bianca jest główną beneficjentką, ponieważ Sofia zaufała jej przyszłości bardziej niż naszej przeszłości. Jednak Elena Rinaldi była prawowitą potomkinią Orsinich. Jej dzieci również mają udział”.
Valentina spojrzała na Lorenza.
— Ty.
— I ty — powiedziała Teresa.
„Marco, jako mój biologiczny syn, jesteś ostatnim powiernikiem linii Isabelli. Ale żadne z was nie może przejąć funduszu samodzielnie. Potrzebne są trzy głosy: potomka Eleny, potomka Isabelli oraz Bianki, kiedy osiągnie pełnoletność. Do tego czasu ochronę sprawuje Teresa”.
Marco roześmiał się cicho.
Nie było w tym radości.
— Całe życie zabijałem za coś, czego i tak nie mogłem dostać.
Nagranie trwało dalej.
„Jeżeli Vittorio zmusił was do walki przeciwko sobie, zrobił dokładnie to, czego chciał. Nie pozwólcie, żeby nawet po śmierci nadal był ojcem waszych decyzji”.
Ekran zgasł.
Przez kilka sekund nikt się nie poruszył.
Lorenzo spojrzał na Marca.
— To koniec.
— Dla ciebie może.
— Masz udział w funduszu.
— Udział?
Marco podniósł głowę.
— Spędziłem trzydzieści osiem lat, budując imperium, które ty odziedziczyłeś. Nosiłem nazwisko człowieka wynajętego do wychowania mnie. Sprzątałem po Vittoriu. Sprzątałem po tobie. A teraz martwa kobieta daje mi jeden głos przy stole?
— Daje ci wybór.
— Jaki?
— Możesz przestać być synem Vittoria, którym nigdy nie byłeś.
Twarz Marca stwardniała.
— Łatwo ci mówić. To ty nosiłeś jego nazwisko.
— I właśnie dowiedziałem się, że zabił moją matkę.
— Elena była również moją matką — wyszeptała Valentina.
Marco spojrzał na nią.
— Dałem ci szansę pomścić ją.
— Nie. Dałeś mi dziecko, na którym mogłam wyładować twoją nienawiść.
Bianca wstała powoli.
— Czy możemy już wrócić do domu?
Te słowa zmieniły coś w pomieszczeniu.
Nie „czy on umrze”.
Nie „kto dostanie pieniądze”.
Tylko prośba dziecka, które chciało opuścić grobowiec zbudowany przez dorosłych.
Lorenzo wyciągnął do niej dłoń.
Jeden z ludzi Marca uniósł broń.
Valentina zobaczyła to pierwsza.
Rzuciła się przed Biankę.
Strzał odbił się echem od kamiennych ścian.
Valentina upadła.
Krew natychmiast rozlała się na jej kremowej sukni.
Bianca krzyknęła.
Lorenzo wystrzelił dwa razy. Napastnik osunął się przy schodach.
Drugi mężczyzna rzucił broń.
Teresa podbiegła do Valentiny.
Kula trafiła ją w bok.
— Dlaczego? — zapytała Bianca.
Valentina próbowała zaczerpnąć powietrza.
— Bo powinnam była zrobić to wcześniej.
Marco podniósł pistolet.
Lorenzo wymierzył w niego własną broń.
Stali naprzeciwko siebie nad ciałem kobiety, którą obaj wykorzystali do walki z cudzą przeszłością.
— Zastrzel mnie — powiedział Marco. — Właśnie tego nauczył cię ojciec.
Lorenzo trzymał palec na spuście.
Widział Sofię w zatopionym samochodzie.
Isabellę w bezimiennym grobowcu.
Elenę za oknem płonącego domu.
Biankę na podłodze salonu.
Każda śmierć w tej rodzinie była uzasadniana ochroną następnej osoby.
Bianca chwyciła go za rękaw.
— Tato.
Jedno słowo.
Lorenzo opuścił broń.
— Nie dam Vittoriowi kolejnego syna.
Marco patrzył na niego z niedowierzaniem.
Potem jego twarz wykrzywił grymas.
Uniósł pistolet w stronę Bianki.
Strzał padł, zanim zdążył nacisnąć spust.
Marco zachwiał się.
Na jego koszuli pojawiła się ciemna plama.
Teresa stała za nim z bronią zabrana martwemu napastnikowi.
Marco osunął się na kolana.
Spojrzał na Lorenza.
— Zawsze… wszystko dostawałeś.
Lorenzo uklęknął przy nim.
— Nie. Po prostu zbyt długo nie wiedziałem, co mi odebrano.
Marco upadł na kamienną podłogę.
Jego oczy zatrzymały się na ekranie, na którym pozostał ostatni nieruchomy obraz Isabelli.
Matki, której szukał przez całe życie w uznaniu niewłaściwego człowieka.
Rozdział 9
Decyzja szefa mafii
Valentina przeżyła.
Kula przeszła przez bok, nie uszkadzając kręgosłupa ani najważniejszych organów. Operowano ją przez cztery godziny w prywatnej klinice, podczas gdy przed wejściem stali agenci federalni, policjanci i ludzie Lorenza.
Nie mogli już udawać, że wydarzenia w rezydencji były wewnętrzną sprawą rodziny.
Marco pozostawił po sobie dokumenty.
Konta.
Nagrania rozmów.
Listę sędziów, policjantów i polityków opłacanych przez Morettich przez trzy dekady.
W gabinecie odnaleziono też dowody, że to on zlecił uszkodzenie samochodu Sofii. Nie planował, by zginęła natychmiast. Chciał ją przestraszyć i odzyskać dokumenty.
Mechanik przeciął przewód hamulcowy zbyt głęboko.
Marco ukrył błąd, wywołując wojnę z rodziną Dravicia, której przypisano śmierć Sofii.
Lorenzo przez sześć lat zabijał ludzi za zbrodnię, której nie popełnili.
Miloš Dravić zadzwonił następnego ranka.
— Słyszałem, że Santoro nie żyje.
Lorenzo stał przy oknie szpitalnego korytarza.
Po drugiej stronie szyby Bianca spała na krześle obok Teresy. W dłoni trzymała niebieski irys zabrany z grobowca Isabelli.
— Słyszałeś prawdę.
— Wojna nadal trwa.
— Nie.
— Opuściłeś spotkanie. Upokorzyłeś mnie przed moimi ludźmi.
— Człowiek, którego palec przyniosłeś, żyje?
Dravić milczał.
— Odesłałeś resztę ciała? — zapytał Lorenzo.
— Wciąż oddycha.
— Przywieź go do szpitala. Potem porozmawiamy.
— O rozejmie?
Lorenzo popatrzył na Biankę.
— O końcu.
Dravić roześmiał się.
— Ludzie tacy jak my nie odchodzą.
— W takim razie po raz pierwszy ktoś musi spróbować.
Rozłączył się.
Tego samego dnia poprosił o spotkanie z federalnym prokuratorem.
Jego prawnicy próbowali go powstrzymać. Kapitanowie ostrzegali, że bez Morettiego miasto pogrąży się w wojnie. Politycy prosili o kilka dni na „uporządkowanie sytuacji”.
Lorenzo odmówił wszystkim.
Przekazał dokumenty Sofii, księgi Vittoria i nagrania Marca.
W zamian za ochronę Bianki, Teresy oraz pracowników funduszu zgodził się zeznawać przeciwko ludziom, z którymi przez dwadzieścia lat budował swoje imperium.
— Pójdziesz do więzienia — powiedział jego prawnik.
— Być może.
— Stracisz wszystko.
Lorenzo spojrzał na szklaną ścianę sali, za którą siedziała jego córka.
— Nie wszystko.
Valentina odzyskała przytomność po dwóch dniach.
Lorenzo wszedł do jej pokoju sam.
Miała bladą twarz i rurkę z tlenem pod nosem. Na nadgarstku znajdowała się plastikowa opaska pacjentki, a do ramy łóżka przykuto kajdankami jej lewą dłoń.
Agenci czekali za drzwiami.
— Bianca? — zapytała.
— Jest bezpieczna.
Valentina zamknęła oczy z ulgą.
— Nie pytam, czy mi wybaczy.
— Dobrze.
— Chciałabym ją zobaczyć.
— Nie.
Otworzyła oczy.
— Uratowałam ją.
— Po miesiącach krzywdzenia.
— Wiem.
— Jedna dobra decyzja nie usuwa pozostałych.
Valentina odwróciła twarz w stronę okna.
— Co ze mną zrobisz?
— Nic.
— To brzmi gorzej niż groźba.
— Złożysz zeznania. Odpowiesz za napaść, spisek i pomoc Marcowi. Twój udział w Funduszu Orsini zostanie prawnie potwierdzony, ale nie będziesz mogła nim zarządzać do czasu zakończenia postępowania.
Valentina spojrzała na niego.
— Oddasz mi pieniądze?
— Nie są moje.
— Mimo tego, co zrobiłam?
— Dziedzictwo nie jest nagrodą za dobre zachowanie. Ale nie pozwolę ci użyć go przeciwko Biance.
W jej oczach pojawiły się łzy.
— Dlaczego nie każesz mnie zabić?
— Ponieważ Bianca zapytała, czy cię zabiję.
Valentina czekała.
— I co jej powiedziałeś?
— Że nie.
— Zawsze dotrzymujesz obietnic?
Lorenzo spojrzał na kajdanki.
— Dopiero się uczę.
Ruszył do drzwi.
— Lorenzo.
Zatrzymał się.
— Gdy pojawiłam się w salonie, nie zamierzałam jej uderzyć paskiem.
Odwrócił głowę.
— Chcesz, żebym uznał to za okoliczność łagodzącą?
— Nie. Chcę, żebyś wiedział, że kiedy zobaczyłam ten pasek w swojej dłoni, przypomniałam sobie człowieka pilnującego drzwi płonącego domu mojej matki. Miał taki sam.
— I mimo tego nie odłożyłaś go.
Valentina zamknęła oczy.
— Właśnie dlatego nie proszę o przebaczenie.
Rozdział 10
Dom bez nazwiska
Jedenaście miesięcy później rezydencja Morettich została sprzedana.
Nie kupił jej inny mafijny boss ani zagraniczny milioner.
Fundusz Orsini przekazał budynek organizacji tworzącej bezpieczne mieszkania dla kobiet i dzieci uciekających przed przemocą domową.
W gabinecie Lorenza nie było już broni, tajnych ksiąg ani fotografii skorumpowanych polityków. Portret Isabelli przeniesiono do niewielkiego muzeum przy porcie, gdzie opisano prawdziwą historię rodziny Orsini.
Pod obrazem umieszczono zdanie z jej testamentu:
„Dom nie jest nazwiskiem. Dom jest miejscem, w którym człowiek nie musi zasługiwać na bezpieczeństwo”.
Bianca zamieszkała z Teresą w domu nad jeziorem w Wisconsin.
Jej nadgarstki zagoiły się szybko.
To, czego nie było widać, potrzebowało więcej czasu.
Przez pierwsze tygodnie budziła się w nocy i sprawdzała, czy drzwi są zamknięte. Chowała jedzenie pod łóżkiem. Przepraszała, gdy przypadkiem przewróciła szklankę.
Teresa nigdy nie mówiła: „Nie bój się”.
Zamiast tego każdego wieczoru pokazywała jej, gdzie leżą klucze.
Bianca zaczęła spotykać się z terapeutką. Najpierw nie odzywała się podczas sesji. Rysowała tylko domy bez drzwi.
Pewnego dnia narysowała jeden z szeroko otwartymi oknami.
Lorenzo przebywał w federalnym areszcie, oczekując na wyrok.
Jego zeznania doprowadziły do aresztowania trzydziestu dwóch osób. Zlikwidowano siatkę przemytu, zamknięto nielegalne magazyny i wszczęto postępowania przeciwko dwóm sędziom oraz komendantowi policji.
Dawni przyjaciele nazywali go zdrajcą.
Gazety pisały, że szef mafii nagle odnalazł sumienie.
Lorenzo wiedział, że to nieprawda.
Sumienie miał zawsze.
Przez lata po prostu zagłuszał je słowem „rodzina”.
Wyrok wyniósł dziewięć lat.
Prokurator domagał się piętnastu. Sąd uwzględnił współpracę, przekazane dowody i fakt, że Lorenzo dobrowolnie zrzekł się wszystkich nielegalnych aktywów.
Bianca przyszła na ogłoszenie wyroku.
Siedziała obok Teresy w pierwszym rzędzie. Miała dziewięć lat, granatową sukienkę i włosy związane srebrną spinką należącą kiedyś do Sofii.
Kiedy sędzia zakończył, Lorenzo odwrócił się do córki.
Nie płakała.
Podniosła dłoń i pokazała mu trzy palce.
Ich nowy kod.
Trzy słowa:
„Wróć do mnie”.
Lorenzo odpowiedział tym samym gestem.
Valentina została skazana na cztery lata więzienia oraz obowiązkową terapię. Jej udział w Funduszu Orsini umieszczono pod nadzorem sądu. Zgodnie z jej własną prośbą dochód przeznaczono na odbudowę spalonej niegdyś dzielnicy, w której zginęła Elena Rinaldi.
Bianca nie chciała jej odwiedzać.
Lorenzo nigdy jej do tego nie namawiał.
Dwa lata po procesie Teresa otrzymała list.
Był zaadresowany do Bianki.
Nie pochodził od Valentiny.
Nadawcą była Sofia Moretti.
Teresa przez kilka minut siedziała przy kuchennym stole, wpatrując się w pismo zmarłej kobiety.
Data nadania przypadała na trzy dni wcześniej.
List wysłano z małego miasteczka na północy Włoch.
W środku znajdowała się fotografia.
Przed kamiennym domem stała kobieta o ciemnych włosach. Jej twarz częściowo zasłaniał kapelusz, lecz na szyi miała naszyjnik Sofii.
Obok widniała dziewczynka starsza od Bianki o kilka lat.
Na odwrocie napisano:
„Samochód w jeziorze nie był moim grobem. Był jedyną drogą ucieczki.
Nie wróciłam, ponieważ Marco obserwował Biankę.
Teraz, kiedy nie żyje, musisz poznać ostatnią część prawdy.
Bianca nie jest moim jedynym dzieckiem”.
Teresa natychmiast zadzwoniła do federalnego zakładu karnego.
Lorenzo odebrał po trzecim sygnale.
— Teresa?
Przez dwa lata nigdy nie dzwoniła o tej porze.
— Panie Moretti — powiedziała.
Stary zwrot zabrzmiał dziwnie po wszystkim, co przeszli.
— Proszę natychmiast wrócić do domu.
Po drugiej stronie zapadła cisza.
— Co się stało z Bianką?
Teresa spojrzała na fotografię kobiety, którą wszyscy uważali za martwą.
— Nic. Bianca jest bezpieczna.
— Więc dlaczego dzwonisz?
Pokojówka odwróciła zdjęcie i przeczytała ostatnie zdanie jeszcze raz.
— Ponieważ tym razem to nie wróg wrócił do pańskiego domu.
Przełknęła ślinę.
— Wróciła pana żona.
