Część 1
Pięć dni po operacji oczu leżałam w sypialni z opaską na twarzy, kiedy usłyszałam, jak mój mąż całuje inną kobietę w naszym przedpokoju. Rozpoznałam jej śmiech natychmiast. Należał do Pauliny, mojej przyjaciółki i świadkowej ze ślubu. Oboje byli pewni, że śpię i że nawet po zdjęciu bandaży nadal niczego nie zobaczę. Nie wiedzieli, że od rana rozróżniałam już światło, kolory i twarze. Wtedy postanowiłam, że jeszcze przez chwilę pozostanę niewidoma.
Nazywam się Alicja Sadowska, mam trzydzieści siedem lat i przez dekadę projektowałam wnętrza krakowskich hoteli. Jeśli chcecie usłyszeć, jak człowiek może odzyskać wzrok, a jednocześnie stracić wszystkie złudzenia, zostańcie do końca. Najważniejsze rzeczy zobaczyłam właśnie wtedy, gdy wszyscy byli przekonani, że żyję w ciemności.
Trzy miesiące wcześniej obudziłam się i nie potrafiłam odczytać godziny na telefonie. Po chwili zniknął zarys szafy, okno i twarz mojego męża. Krwotok do ciała szklistego oraz uszkodzenie siatkówki odebrały mi widzenie niemal z dnia na dzień. Lekarze dawali nadzieję, ale nie obietnicę.
Marek początkowo zachowywał się jak idealny opiekun. Woził mnie na wizyty, prowadził po schodach i ustawiał leki w opisanych pudełkach. Gotował rosół, choć wcześniej twierdził, że kuchnia jest moim królestwem. Znajomi powtarzali, że mam szczęście. Tylko ja słyszałam ciężkie westchnienia, kiedy prosiłam go o szklankę wody. Pamiętam szczególnie jeden wieczór, gdy przewróciłam w łazience szklany flakon. Stałam boso pośród odłamków i bałam się wykonać krok. Marek wszedł, zrobił mi zdjęcie telefonem, a dopiero potem podał kapcie. Powiedział, że wysłał fotografię Danucie, żeby wiedziała, z czym musi się codziennie mierzyć. Wtedy uznałam to za zmęczenie. Później zrozumiałam, że już budował publiczną wersję naszej historii: on był cierpliwym bohaterem, ja ciężarem, który z każdym dniem stawał się mniej ludzki.
Jego matka, Danuta, nie udawała tak dobrze. Podczas niedzielnego obiadu powiedziała, że zdrowy mężczyzna nie powinien rezygnować z życia przez „kaleką żonę”. Marek zaprotestował cicho, bardziej dla zachowania pozorów niż w mojej obronie. Siedziałam z dłońmi na kolanach i udawałam, że słowa nie rozcinają mnie od środka.
Nie miałam rodziców ani rodzeństwa. Ojciec zmarł, gdy studiowałam, matka kilka lat później. Marek stał się moją najbliższą rodziną, a Paulina osobą, której ufałam jak siostrze. To ona przychodziła, przynosiła jedzenie i zapewniała, że zawsze mogę na nią liczyć. Jej perfumy długo pozostawały w mieszkaniu po każdej wizycie. Znała kod do domofonu, datę śmierci mojej matki i miejsce, w którym trzymałam zapasowy klucz. Podczas leczenia czytała mi książki, ale omijała wiadomości od dawnych klientów, jakby chciała, żebym zapomniała, że poza chorobą istnieje jeszcze jakaś Alicja.
Operację przeprowadziła doktor Elżbieta Krawiec, specjalistka z kliniki w Katowicach. Uprzedziła, że poprawa może przyjść stopniowo. Pierwszego dnia widziałam tylko jasność. Trzeciego rozpoznawałam kształty. Piątego rano, patrząc przez szczelinę w opasce, zobaczyłam czerwoną filiżankę na stoliku.
Nie powiedziałam Markowi. Chciałam najpierw usłyszeć ocenę lekarki. Tego samego wieczoru wrócił z Pauliną. Myśleli, że tabletka przeciwbólowa mnie uśpiła. Z sypialni słyszałam szepty, brzęk kieliszków i rozmowę o życiu, które rozpoczną, gdy „sprawa z Alicją” zostanie rozwiązana.
Paulina zapytała, kiedy powie mi prawdę. Marek odpowiedział, że nie może zostawić niewidomej kobiety natychmiast po operacji, bo ludzie uznaliby go za potwora. Planował zaczekać kilka tygodni, znaleźć ośrodek rehabilitacyjny, a potem przedstawić rozstanie jako decyzję dla mojego dobra. Najbardziej martwiła go opinia znajomych, nie moja przyszłość.
Następnego dnia doktor Krawiec zdjęła opatrunki. Litery na tablicy były zamglone, ale czytelne. Zobaczyłam jej okulary, zielony fartuch pielęgniarki i Marka stojącego przy drzwiach. Na jego twarzy pojawiło się napięcie. Kiedy zapytał, czy widzę, odpowiedziałam, że wciąż panuje ciemność.
Lekarka spojrzała na mnie uważnie. Zrozumiała, że kłamię, lecz nie zaprzeczyła. Poprosiła Marka, żeby wyszedł, bo musi przeprowadzić dodatkowe badanie. Gdy drzwi się zamknęły, powiedziałam jej szeptem, że nie jestem bezpieczna z prawdą. Nie znała szczegółów, ale wpisała do dokumentacji jedynie konieczność dalszej obserwacji.
W samochodzie Marek trzymał mnie za rękę i mówił, że spróbujemy wszystkiego. Widziałam jednak ulgę w jego oczach. Wynik, który dla mnie oznaczałby tragedię, jemu dawał czas na uporządkowanie romansu i wspólnego majątku. Wtedy postanowiłam, że nie skonfrontuję go bez planu.
Przez kolejne dni ćwiczyłam niewidzące spojrzenie. Nauczyłam się kierować twarz obok rozmówcy i poruszać po mieszkaniu według zapamiętanych tras. Kiedy Marek wychodził, czytałam wiadomości pojawiające się na pozostawionym tablecie. Fotografowałam je własnym telefonem i zapisywałam w zaszyfrowanej chmurze.
Paulina odwiedzała mnie dwa razy w tygodniu. Siadała blisko, głaskała mnie po dłoni i nazywała dzielną. Widziałam kolczyki, które kilka dni wcześniej Marek zamówił z naszego wspólnego konta. Gdy zapytałam, czy kogoś spotyka, skłamała bez mrugnięcia, że nie ma teraz miejsca na miłość.
Nie chodziło tylko o romans. Na biurku Marka znalazłam projekt pełnomocnictwa. Dokument pozwalał mu zarządzać moimi rachunkami, udziałem w odziedziczonym mieszkaniu oraz wynagrodzeniem z praw autorskich. Przygotowano go na wypadek „trwałej niezdolności do samodzielnego działania”. Mój podpis miał zostać poświadczony podczas wizyty notariusza w domu.
Danuta naciskała, żebym podpisała. Twierdziła, że niewidoma kobieta może łatwo paść ofiarą oszustów, więc własny mąż jest najlepszym zabezpieczeniem. Widziałam, jak wymienia z synem znaczące spojrzenie. Udawałam zagubioną i poprosiłam o kilka dni do namysłu.
Potrzebowałam człowieka po swojej stronie. Zadzwoniłam do Joanny Bień, dawnej współpracowniczki, z którą przed chorobą prowadziłam duży projekt. Spotkałyśmy się w kawiarni podczas rzekomej wizyty rehabilitacyjnej. Kiedy weszłam bez laski i przeczytałam nazwę lokalu, Joanna rozpłakała się z ulgi.
Opowiedziałam jej o romansie i pełnomocnictwie. Nie namawiała mnie do natychmiastowej awantury. Znalazła prawniczkę specjalizującą się w przemocy ekonomicznej i zaoferowała pokój w swoim pustym mieszkaniu na Podgórzu. Po raz pierwszy od miesięcy ktoś zapytał nie o to, co powinien zrobić Marek, lecz czego potrzebuję ja.
Mecenas Iga Wrona zabezpieczyła kopie dokumentów i sprawdziła księgi wieczyste. Mieszkanie należało do mnie, ponieważ odziedziczyłam je po matce przed ślubem. Marek nie mógł nim rozporządzać bez mojego podpisu. Mógł jednak próbować dowodzić, że ze względu na stan zdrowia nie rozumiem czynności prawnych.
Prawniczka poleciła uzyskać niezależne zaświadczenie medyczne i nagrać rozmowę z notariuszem. Doktor Krawiec potwierdziła, że odzyskałam funkcjonalne widzenie i pełną zdolność orientacji. Dokument złożyłyśmy w kancelarii, zanim Marek dowiedział się o poprawie. Dzięki temu późniejsze twierdzenia o mojej bezradności miały być łatwe do obalenia.
Równocześnie wróciłam do pracy. Joanna przesyłała mi małe zlecenia: projekt kawiarni, wizualizację gabinetu i identyfikację kolorystyczną pensjonatu. Pracowałam przy zasłoniętych oknach, kiedy Marek był w biurze. Moje oczy szybko się męczyły, ale każdy ukończony projekt był kawałkiem niezależności. Pierwszą wizualizację kończyłam przez sześć godzin, powiększając każdy detal i robiąc przerwy co kilkanaście minut. Kiedy klient napisał, że projekt ma w sobie niezwykłe światło, płakałam z twarzą opartą o biurko. Nie dlatego, że mnie pochwalił. Po raz pierwszy od utraty wzroku ktoś ocenił to, co stworzyłam, a nie to, czego rzekomo nie mogłam już zrobić.
Wieczorami znów stawałam się niewidoma. Marek opowiadał, jak bardzo poświęca się dla mnie, a potem pisał do Pauliny pod stołem. Widziałam jej imię na ekranie. Czasem czytałam zdania o wspólnych wakacjach i nowych meblach do mieszkania, które formalnie należało do mnie.
Najgorszy był obiad u Danuty. Pochwaliła syna za cierpliwość i zapytała, czy pamiętam o jego „męskich potrzebach”. Potem oznajmiła, że zna doskonały prywatny ośrodek pod Wieliczką. Mogłabym tam mieszkać, a Marek zacząłby wreszcie normalnie pracować. Odpowiedziałam, że rozważę propozycję.
Ulga na ich twarzach potwierdziła, że rozmowa była przygotowana. Marek natychmiast zaczął opisywać ogród, terapię i całodobową opiekę. Nie wspomniał, że miesięczny koszt miał być opłacany z mojego rachunku. Nie powiedział też, że pełnomocnictwo pozwoliłoby mu wynająć moje mieszkanie po moim wyjeździe.
W następny czwartek pojechał rzekomo na szkolenie. Lokalizacja wspólnego samochodu wskazywała hotel w Niepołomicach. Nie śledziłam go. Nie potrzebowałam kolejnego obrazu zdrady. Zamiast tego podpisałam umowę o stałej współpracy z pracownią projektową i wpłaciłam kaucję za nowe mieszkanie.
Joanna pomogła mi przewozić rzeczy po kilka pudeł dziennie. Zabrałam dokumenty, ubrania, fotografie rodziców i stare szkicowniki. Zostawiłam wspólne meble. Nie chciałam wynosić życia, które już do mnie nie należało. Chciałam tylko odzyskać to, co było moje.
Marek zauważył pustą półkę w szafie. Powiedziałam, że oddałam ubrania fundacji dla niewidomych. Pochwalił moją wielkoduszność. Tego samego wieczoru napisał Paulinie, że przygotowania idą szybciej, niż oczekiwał. Za dwa tygodnie mieli zacząć „bez oglądania się wstecz”.
Na tydzień przed Wielkanocą przyprowadził notariusza. Mężczyzna rozłożył pełnomocnictwo na stole i zaczął czytać. Udawałam, że nie rozumiem jednego z paragrafów, po czym zapytałam, czy dokument pozwala sprzedać moje mieszkanie. Marek odpowiedział za niego, że to tylko formalność dotycząca rachunków.
Notariusz przerwał. Wyjaśnił, że zakres jest znacznie szerszy i odmówi poświadczenia, jeśli nie porozmawia ze mną sam. Marek wpadł w złość. Wtedy Danuta wyjęła z torebki kopertę z kliniki i oznajmiła, że lekarze potwierdzili trwałą ślepotę. Rozpoznałam pieczątkę doktor Krawiec, ale pismo było sfałszowane.
Notariusz zabrał dokumenty i wyszedł. Marek oskarżył mnie o upokorzenie go przed prawnikiem. Danuta powiedziała, że jeśli nie podpiszę dobrowolnie, wystąpią do sądu o kuratora. Po raz pierwszy wiedziałam, że zdrada ma nie tylko twarz Pauliny. Ktoś przygotował fałszywe zaświadczenie, by odebrać mi kontrolę nad życiem.
Tej nocy zrobiłam zdjęcie koperty. Numer przesyłki wskazywał, że odebrała ją Danuta, nie Marek. Zadzwoniłam do doktor Krawiec. Lekarka potwierdziła, że wysłała list z zaproszeniem na kontrolę i ostrożną informacją o poprawie rokowań. Treść została podmieniona. Kiedy rano spojrzałam na teściową, zrozumiałam, że to ona zbudowała najciemniejszą część planu — a w Wielkanoc zamierzałam zmusić ją, by sama otworzyła właściwą kopertę…
Część 2
W Wielką Sobotę Marek poszedł ze święconką do kościoła. Gdy drzwi się zamknęły, Joanna podjechała pod kamienicę. Zabrałyśmy ostatnią walizkę i przeniosłyśmy ją do mieszkania nad Wisłą. Została tylko niebieska sukienka po mojej matce. Chciałam ją założyć następnego dnia, nie jako porzucona żona, lecz jako kobieta wracająca do własnego życia.
Mecenas Wrona przygotowała zawiadomienie dotyczące podrobionego dokumentu i próbę uzyskania pełnomocnictwa. Nie składałyśmy go od razu. Najpierw należało ustalić, kto zmienił treść zaświadczenia i czy Marek znał plan matki. Nagranie wielkanocnej rozmowy miało być ostatnim dowodem.
W niedzielę rano stół wyglądał jak co roku: biały obrus, pisanki, żurek i mazurek Danuty. Dzwony rozbrzmiewały nad Krakowem. Marek poruszał się nerwowo. Paulina miała przyjechać później pod pozorem odwiedzin, lecz poprosiłam Joannę, by zjawiła się pierwsza.
Danuta rozpoczęła śniadanie od pytania o ośrodek. Oznajmiła, że miejsce jest zarezerwowane tylko do wtorku. Marek dodał, że przeprowadzka nastąpi za dwa tygodnie, a on będzie mnie regularnie odwiedzał. Mówił o moim życiu w czasie przyszłym, jakby należało już do niego.
Poprosiłam o dokument z kliniki. Danuta wyjęła kopertę, ale nie chciała oddać jej do ręki. Twierdziła, że treść jest dla mnie zbyt bolesna. Wtedy rozległ się dzwonek. Joanna weszła z mecenas Wroną oraz notariuszem, który tydzień wcześniej odmówił poświadczenia pełnomocnictwa.
Marek zerwał się od stołu. Zażądał wyjaśnień. Zdjęłam ciemne okulary i spojrzałam prosto na niego. Nie obok twarzy, nie w pustą przestrzeń, lecz dokładnie w jego oczy. Upuścił łyżeczkę. Metal uderzył o porcelanę i ten drobny dźwięk przeciął osiem lat małżeństwa.
— Widzę cię — powiedziałam. — Od dnia zdjęcia opatrunków widziałam znacznie więcej, niż chciałeś.
Marek pobladł. Danuta chwyciła kopertę. Opowiedziałam o hotelu, wiadomościach, Paulinie i planie ośrodka. Nie krzyczałam. Każdy fakt wypowiadałam spokojnie, podając datę i miejsce. Im ciszej mówiłam, tym bardziej rozpadała się ich wersja o bezradnej, emocjonalnej kobiecie.
Mąż próbował tłumaczyć, że romans zaczął się podczas mojej choroby, bo był samotny i przerażony. Przypomniałam mu pierwszą wiadomość do Pauliny sprzed utraty wzroku. Ich relacja trwała co najmniej rok. Choroba nie stworzyła zdrady. Dała im jedynie okazję, by przestać ją ukrywać.
Danuta nazwała mnie oszustką, ponieważ udawałam ślepotę. Notariusz odpowiedział, że symulowanie objawu wobec rodziny nie daje nikomu prawa do podrobienia dokumentu ani przejęcia majątku. Mecenas Wrona położyła na stole właściwe zaświadczenie doktor Krawiec i zapis odbioru przesyłki przez Danutę.
Koperta, którą trzymała teściowa, została otwarta przy wszystkich. W środku znajdowała się kartka z przerobioną treścią oraz oryginalna pierwsza strona listu. Danuta przyznała, że przepisała dalszą część na komputerze. Twierdziła, że zrobiła to dla syna, bo Marek nie miał odwagi zakończyć małżeństwa. — Wiedziałeś? — zapytałam go.
Marek długo milczał. W końcu powiedział, że matka zapewniła go, iż lekarze nie widzą szans na poprawę. Nie pytał o szczegóły, ponieważ ten wynik był mu wygodny. Nie zlecił fałszerstwa, ale wykorzystał je do nacisku na podpis. Jego niewiedza była świadomie pielęgnowana.
Wtedy zadzwoniła Paulina. Marek nie odebrał. Ja wybrałam jej numer ze swojego telefonu i włączyłam głośnik. Gdy usłyszała mój głos, zapadła cisza. Powiedziałam tylko, że widziałam kolczyki, hotelowe rachunki i każdą wiadomość. Nie groziłam jej. Zapytałam, czy naprawdę chce budować przyszłość z człowiekiem, który próbował pozbawić chorą żonę domu.
Rozłączyła się. Później dowiedziałam się, że tego samego dnia spakowała rzeczy Marka pozostawione u niej i wysłała je kurierem. Nie zrobiła tego z lojalności wobec mnie, lecz ze strachu, że pewnego dnia potraktuje ją podobnie. Nie szukałam satysfakcji w ich rozpadzie. Najważniejsze było, że ja już wychodziłam.
Powiedziałam Markowi o nowym mieszkaniu i pracy. Moje rzeczy były przeniesione, konto zabezpieczone, a pozew rozwodowy gotowy. Zapytał, kiedy to zrobiłam. Odpowiedziałam: w godzinach, gdy on przekonywał wszystkich, że nie potrafię samodzielnie nalać herbaty.
Nie uwierzył, dopóki Joanna nie pokazała zdjęć nowej pracowni. Na stole stały próbki tkanin, komputer i projekty podpisane moim nazwiskiem. Choroba ograniczyła mnie na kilka miesięcy, lecz Marek wykorzystał ją, by opowiedzieć światu historię o mojej trwałej bezużyteczności. Ja w tym czasie odzyskiwałam zawód.
Danuta próbowała przejąć rozmowę. Stwierdziła, że jako żona powinnam wybaczyć chwilową słabość, a fałszywy list nie wyrządził szkody, bo niczego nie podpisałam. Mecenas Wrona wyjaśniła, że usiłowanie także ma konsekwencje. Teściowa po raz pierwszy przestała mówić.
Zabrałam niebieski płaszcz i stanęłam przy drzwiach. Marek zapytał, czy kiedykolwiek go kochałam, skoro potrafiłam tak długo udawać. Powiedziałam, że właśnie dlatego zwlekałam. Musiałam opłakać człowieka, którego kochałam, i zaakceptować, że istniał głównie w moich wyobrażeniach. — Czy jest szansa? — zapytał. — Na uczciwe zakończenie, tak. Na powrót do kłamstwa, nie.
Wyszłam razem z Joanną. Wielkanocne słońce odbijało się od szyb kamienic tak mocno, że musiałam zmrużyć oczy. Jeszcze kilka tygodni wcześniej światło bolało. Teraz przypominało, że widzenie nie zawsze jest łagodne. Czasem pierwszą rzeczą, którą odsłania, jest koniec.
Pierwsze noce w nowym mieszkaniu były trudne. Budziłam się i przez chwilę nie wiedziałam, gdzie jestem. Joanna spała na kanapie przez trzy dni. Potem wróciła do siebie, ale dzwoniła rano i wieczorem. Uczyłam się samotności, która nie była porzuceniem, lecz przestrzenią.
Najbardziej brakowało mi nie Marka, tylko zwyczajów: dwóch kubków przy ekspresie, czyjegoś klucza obracającego się w zamku, pytania, co zjemy na kolację. Serce potrafi tęsknić za rytuałem nawet wtedy, gdy rozum już wie, że człowiek, który go tworzył, nie powinien wrócić. Zostawiałam więc wieczorem jedną lampkę w korytarzu. Jej ciepły krąg nie chronił mnie przed ciemnością. Przypominał, że teraz to ja decyduję, gdzie zaczyna się światło.
Dołączyłam do grupy kobiet po doświadczeniu przemocy emocjonalnej i ekonomicznej. Ich historie różniły się od mojej, ale łączyło je jedno: przez lata słyszały, że są ciężarem albo nie poradzą sobie same. Spotkania nie zamieniły bólu w siłę natychmiast. Dały mu język, dzięki któremu przestał być wstydem.
Praca rosła szybciej, niż oczekiwałam. Zaprojektowałam wnętrze małego pensjonatu, potem gabinet fundacji wspierającej osoby z niepełnosprawnościami. Zależało mi, żeby przestrzenie były piękne i dostępne bez protekcjonalności. Wykorzystywałam doświadczenie utraty wzroku jako wiedzę, nie jako etykietę.
Postępowanie w sprawie dokumentu zakończyło się ugodą i zobowiązaniem Danuty do naprawienia szkody oraz zakazem kontaktowania się ze mną poza kancelarią. Marek przyznał w sprawie rozwodowej, że naciskał na pełnomocnictwo i utrzymywał romans. Dzięki temu uniknęliśmy wieloletniej wojny. Nie stracił wszystkiego. Stracił prawo do ukrywania prawdy. W dniu podpisania ugody Danuta nie spojrzała na mnie ani razu. Dopiero przy wyjściu wyszeptała, że chciała uratować syna przed nieszczęśliwym życiem. Odpowiedziałam, że nie ratowała go przed nieszczęściem, tylko przed odpowiedzialnością. To była ostatnia rozmowa, jaką odbyłyśmy bez pośrednictwa prawniczki.
Mieszkanie po matce pozostało moje. Wspólne oszczędności podzielono zgodnie z prawem. Nie potrzebowałam, żeby sąd uczynił Marka nędzarzem. Potrzebowałam bezpieczeństwa i potwierdzenia, że opieka nie może być ceną za przejęcie cudzej autonomii.
Trzy miesiące później zorganizowałam małą wystawę wizualizacji zatytułowaną „Poświata”. Pokazywała przestrzenie tworzone w czasie, gdy udawałam, że nic nie widzę. Na jednym obrazie znajdowały się drzwi bez klamki od środka. Na drugim okno otwarte nad Wisłą. Nie musiałam tłumaczyć symboli.
Doktor Krawiec przyszła z pielęgniarką. Joanna przyniosła białe tulipany. Kobiety z grupy wsparcia upiekły ciasto. Stałam wśród ludzi, którzy znali prawdę i nie żądali, żebym była słaba, by zasługiwać na pomoc. Sprzedałam trzy projekty, a agencja zaproponowała mi prowadzenie własnego zespołu.
Pod koniec wieczoru zobaczyłam Marka po drugiej stronie ulicy. Nie wszedł. Przez chwilę patrzył przez szybę, potem odszedł. Dawniej wybiegłabym za nim, by ratować rozmowę. Tym razem zostałam przy ludziach, którzy przyszli świętować moje życie, nie oceniać jego wybory.
Największy twist nie polegał na tym, że odzyskałam wzrok i ich przechytrzyłam. Prawdziwa zmiana nastąpiła wcześniej: przestałam wierzyć, że muszę ujawnić swoją siłę, zanim będę bezpieczna. Cisza nie była zemstą. Była czasem potrzebnym, by zbudować wyjście z relacji, w której prawda mogła zostać użyta przeciwko mnie.
Dziś widzę dobrze, choć wieczorami oczy nadal szybko się męczą. Nie traktuję tego jak porażki. Zwalniam, zapalam łagodniejsze światło i proszę o pomoc, kiedy jej potrzebuję. Niezależność nie oznacza, że nigdy nie można na nikim polegać. Oznacza, że pomoc nie odbiera prawa do decyzji.
Jeśli historia Alicji została z wami, zostańcie też przy kolejnych opowieściach naszego kanału. Napiszcie w komentarzu, kiedy naprawdę odzyskała wzrok: na sali pooperacyjnej, przy fałszywej kopercie czy dopiero w chwili, gdy wyszła z mieszkania. Czasem ciemność nie kończy się wtedy, gdy znów rozpoznajemy twarze. Kończy się wtedy, gdy przestajemy odwracać wzrok od tego, kim ci ludzie naprawdę są.
