Ewa nigdy nie przypuszczała, że poniedziałkowy poranek zacznie od kłótni o kolor kuchennych frontów. Stała przy dużym stole w swoim gabinecie, z telefonem przy uchu, wpatrując się w zdjęcia przesłane prosto z hali produkcyjnej. Na ekranie lakierowane fronty wyglądały zupełnie inaczej, niż zamówiła klientka. Zgaszona, elegancka zieleń zamieniła się w coś, co przypominało wyposażenie przedszkolnej szatni.
– Paweł, naprawdę nie wiem, jak mam ci to jeszcze powiedzieć – odezwała się, starając się nie podnosić głosu. – Klientka wybrała konkretny kolor. Spokojny, wyrafinowany. A to, co widzę na zdjęciu, jest jaskrawe, wręcz krzykliwe.
Po drugiej stronie zapadła chwila ciszy. – Ewa, ale numer koloru się zgadza – usłyszała w odpowiedzi. – Numer może się zgadzać, tylko efekt się nie zgadza. Przecież przy tym świetle ten lakier jest prawie jaskrawy.
Wyobrażasz sobie całą kuchnię za prawie pięćdziesiąt tysięcy w takim kolorze? – To co robimy? Ewa westchnęła i odsunęła od siebie próbnik. Wiedziała, że decyzja musi zapaść szybko, bo każda godzina opóźnienia kosztuje, a klientka czeka na gotową kuchnię.
– Wstrzymujemy lakierowanie – powiedziała stanowczo. – Zamówcie nową próbkę i nie puszczajcie reszty frontów, dopóki sama tego nie zobaczę. Wolę stracić dwa dni niż klientkę. Zadzwoń do mnie, zanim cokolwiek pójdzie dalej.
Odłożyła telefon i pokręciła głową. Dopiero ósma trzydzieści rano, a ona już miała dość. Przez uchylone drzwi dobiegł ją śmiech Alicji, która rozmawiała z kimś w recepcji. Ewa też się uśmiechnęła.
Tak właśnie wyglądała większość jej dni – między telefonami, projektami, decyzjami i ciągłym poczuciem, że wszystko trzeba zdążyć. Ale siedem lat wcześniej wszystko wyglądało zupełnie inaczej. Wtedy razem z rodzicami wynajęła niewielki warsztat na obrzeżach Wrocławia. Mieli dwie używane maszyny, starego dostawczaka i więcej odwagi niż pieniędzy.
Roman, jej ojciec, od początku zajmował się techniczną stroną firmy. Potrafił godzinami stać przy pile albo frezarce, poprawiając coś, czego inni nawet by nie zauważyli. Teresa, jej matka, pilnowała dokumentów, umów, zamówień i rachunków. A Ewa robiła właściwie wszystko.
Rozmawiała z klientami, projektowała pierwsze kuchnie, szukała dostawców, odbierała telefony, a kiedy trzeba było, jechała razem z ekipą na montaż. Z czasem przyszły większe zamówienia. Najpierw jedna kuchnia w nowym domu pod Wrocławiem, potem garderoba, później wyposażenie kilku mieszkań w jednej inwestycji. Zaczęli zatrudniać projektantów, monterów i stolarzy.
Kupili własną halę produkcyjną, lepsze maszyny, samochody dla ekip. Teraz ich firma robiła kuchnie, szafy i całe zabudowy na wymiar dla klientów z całego Dolnego Śląska. Ewa była z tego dumna. Nie dlatego, że dobrze zarabiali, choć na pieniądze rzeczywiście nie mogli narzekać.
Najważniejsze było to, że stworzyli coś własnego, od zera, własnymi rękami i uporem. Kilka minut przed dziewiątą zadzwonił telefon. Na ekranie pojawiło się imię Leny. – Cześć, córeczko.
– Mamo, nie przeszkadzam? – Jeszcze nie. Za pół godziny mam spotkanie. Co się stało?
– Nic. Tak tylko dzwonię. Chciałam zapytać, jak się czujesz. Ewa od razu wyczuła ten ton.
Lena zawsze tak zaczynała, kiedy chciała o czymś porozmawiać, ale nie wiedziała, jak się do tego zabrać. – Lena. No co? Mów.
Dziewczyna westchnęła. – Damian wrócił wczoraj późno. Ewa spojrzała przez okno. Na zewnątrz zapadał szary, listopadowy poranek.
– Nie wrócił. Wyjechał służbowo do Poznania – powiedziała po chwili. Po drugiej stronie zapadła znacząca cisza. – Aha.
Służbowo. – Lena. – Nic nie mówię. – Właśnie słyszę.
– Mamo, ja po prostu mu nie ufam. Ewa zacisnęła usta. Ten temat wracał między nimi coraz częściej, zwłaszcza odkąd Lena zaczęła studiować dziennikarstwo i wszędzie dopatrywała się sensacji. – Studiujesz dziennikarstwo dopiero od kilku miesięcy – powiedziała ostrożnie – a już wszędzie węszysz sensacje.
– To nie ma nic wspólnego ze studiami. Damian ma dużo pracy. – Jakiej pracy, mamo? – Lena.
– Dobrze, dobrze, już przestaję. Ewa przetarła dłonią czoło. Wiedziała, że ta rozmowa nie ma sensu, zwłaszcza rano. – Pogadamy wieczorem.
– Jasne. Tylko nie złość się na mnie. – Nie złoszczę się. Kocham cię.
– Ja ciebie też. Rozłączyła się i jeszcze przez chwilę trzymała telefon w dłoni. Prawda była taka, że słowa córki coraz częściej trafiały w miejsce, którego Ewa sama nie chciała dotykać. Damian rzeczywiście się zmienił.
Kiedyś wracał o stałych porach, dzwonił, jeśli miał się spóźnić. Potrafił przyjechać po nią do firmy tylko po to, żeby razem zjeść kolację gdzieś na mieście. Od kilku miesięcy niemal ciągle coś wypadało. Spotkanie, klient, wyjazd, kolacja służbowa.
Do tego telefon, który coraz częściej kładł ekranem do dołu. Ewa widziała to wszystko, tylko nie chciała wyciągać pochopnych wniosków. Byli małżeństwem od trzech lat. Kiedy się poznali, ona miała trzydzieści pięć lat, Damian dwadzieścia osiem.
Rodzice od początku patrzyli na ten związek z dystansem. „Jesteście na różnych etapach życia” – mawiała Teresa. „Ty już wiesz, czego chcesz, a on jeszcze będzie chciał coś wszystkim udowadniać”. Ewa wtedy tylko się śmiała.
Po rozwodzie z pierwszym mężem przez kilka lat nikogo do siebie nie dopuszczała. Damian był pierwszym mężczyzną, przy którym znowu poczuła się naprawdę ważna. Był czuły, uważny, zabawny. Umiał powiedzieć dokładnie to, czego potrzebowała, i potrafił wysłuchać, gdy miała gorszy dzień.
Z czasem jednak zaczął coraz częściej wspominać, że w ich wspólnym życiu nic tak naprawdę nie należy do niego. Dom na przedmieściach kupili kiedyś rodzice Ewy. Samochód, którym najczęściej jeździł Damian, też należał do niej. Firma była rodzinna, a on nie miał w niej żadnych formalnych udziałów.
„Czasami czuję się tu jak gość” – powiedział jej kiedyś wieczorem, patrząc w telewizor. Ewa próbowała wtedy obrócić to w żart. – Jaki gość? Przecież jesteś moim mężem.
Ale on się nie roześmiał. Nie odpowiedział wtedy w ogóle. Teraz, po latach, coraz częściej zastanawiała się, czy nie zlekceważyła czegoś ważnego. Może jednak powinna była wtedy usiąść i porozmawiać z nim poważniej.
Może to nie było tylko narzekanie, ale wołanie o pomoc, którego ona nie chciała usłyszeć. Kilka minut po dziewiątej do firmy przyjechali rodzice. Roman jak zwykle nawet nie zdjął porządnie kurtki, tylko od razu poszedł na halę sprawdzić nowe prowadnice do szuflad. Teresa weszła do gabinetu Ewy z plikiem dokumentów.
– Widziałam te zielone fronty. Ewa spojrzała na nią z udawaną rozpaczą. – Dziękuję. Wreszcie ktoś po mojej stronie.
– Jak tylko ktoś to zamontuje klientce, sama pojadę i zdejmę z powrotem. Ewa parsknęła śmiechem. Praca szybko pochłonęła ją bez reszty. Telefon od Leny, Damian, jego wyjazd do Poznania – wszystko zeszło gdzieś na dalszy plan.
Dopiero przed południem Alicja ostrożnie zajrzała do gabinetu. – Ewa? – Tak. – Przyszła do ciebie młoda kobieta.
– Była umówiona? – Nie. Powiedziała tylko, że w sprawie osobistej i że naprawdę musi z tobą porozmawiać. Podała nazwisko, nie tylko imię.
Ewa oderwała wzrok od projektu. Do kolejnego spotkania miała jeszcze prawie czterdzieści minut. – Jak ma na imię? – Natalia.
– Dobrze, niech wejdzie. Alicja skinęła głową i zniknęła za drzwiami. Po chwili klamka poruszyła się ponownie. Do gabinetu weszła młoda, elegancka kobieta.
Natalia mogła mieć najwyżej dwadzieścia cztery lata. Była wysoka, szczupła, starannie ubrana. Jasny płaszcz, delikatny makijaż, zadbane włosy. Wszystko wyglądało na przemyślane, tylko dłonie ją zdradzały.
Zaciskała palce na pasku niewielkiej torebki tak mocno, że aż pobielały jej knykcie. – Dzień dobry – powiedziała cicho. – Dziękuję, że zgodziła się pani mnie przyjąć. Ewa wskazała krzesło po drugiej stronie biurka.
– Proszę usiąść. Natalia usiadła na samym brzegu, jakby gotowa w każdej chwili zerwać się i wybiec. – Napije się pani wody? – Nie, dziękuję.
Ewa czekała. Przez kilka sekund dziewczyna patrzyła gdzieś w bok, jakby układała sobie w głowie pierwsze zdanie. Potem otworzyła usta, ale nic nie powiedziała. – Alicja mówiła, że chodzi o sprawę osobistą – odezwała się w końcu Ewa.
Natalia skinęła głową. – Tak. Znów cisza. Ewa nie poganiała jej.
W pracy nauczyła się, że człowiek czasami potrzebuje chwili, żeby powiedzieć coś naprawdę trudnego. Natalia wzięła głęboki oddech. – Czy pani jest zamężna? Ewa lekko zmarszczyła brwi.
To pytanie zaskoczyło ją bardziej, niż mogłaby się spodziewać. – Jestem z Damianem. Teraz coś w środku Ewy drgnęło. Nie strach jeszcze, raczej ostrzeżenie, cichy sygnał, że ta rozmowa nie będzie zwykłą wizytą.
– Tak – odpowiedziała spokojnie. – Jestem z Damianem. Dlaczego pani pyta? Natalia spuściła wzrok.
– Bo ja się z nim spotykam. Ewa przez chwilę była pewna, że źle usłyszała. Słowa nie chciały się złożyć w całość. – Słucham?
Dziewczyna przełknęła ślinę. – Spotykam się z Damianem od prawie ośmiu miesięcy. W gabinecie zrobiło się tak cicho, że Ewa słyszała tykanie zegara stojącego na półce. Osiem miesięcy.
Telefon kładziony ekranem do dołu. Wieczorne spotkania. Wyjazdy. Poznań.
Nagle wszystkie drobne rzeczy, które przez ostatnie miesiące starała się tłumaczyć pracą albo zmęczeniem, zaczęły układać się w jedną bardzo prostą całość. Mimo to jej głos pozostał spokojny. – I po co mi pani o tym mówi? Natalia podniosła oczy.
– Bo Damian powiedział, że chce się z panią rozwieść. Ewa oparła się wygodniej o fotel. – Rozumiem. – Mówił, że od dawna mówi o rozwodzie.
Że między wami właściwie już nic nie ma. Że mieszkacie razem tylko z przyzwyczajenia. Ewa poczuła niemal absurdalną ochotę, żeby się roześmiać. Klasyka.
Nawet nie wysilił się na coś oryginalnego. A mimo to rozwodu wciąż nie ma. – Zauważyła Natalia. – I to panią tu sprowadziło?
– zapytała Ewa. – Chciałam przyspieszyć sprawę – przyznała dziewczyna. – Nie chcę, żeby to zabrzmiało źle, ale…
– A jak miało zabrzmieć? Natalia wyprostowała się odrobinę.
– Kocham go naprawdę. I myślałam, że skoro on nie potrafi zrobić tego kroku, to może ja zrobię to za niego. – I przyszła pani do żony, żeby poprosić o zgodę na rozwód? – Tak.
Ewa pokiwała głową. To wszystko brzmiało tak surrealistycznie, aż trudno było uwierzyć, że dzieje się naprawdę. – Jak troskliwie z jego strony – powiedziała gorzko. Natalia najwyraźniej wyczuła ironię.
– On mówił, że nie chce pani zranić. Że jest pani do niego bardzo przywiązana i że ciężko by pani przeżyła rozstanie. – Naprawdę? – Tak.
Ewa położyła dłonie na blacie biurka. – Co jeszcze pani powiedział? Natalia zawahała się. – Że pracuje pani tutaj właściwie dzięki rodzicom.
– Tutaj, czyli gdzie? – No, w firmie. Ewa przez sekundę nic nie powiedziała. Potem odparła spokojnie:
– To jest moja firma.
– Damian mówił, że to firma rodzinna, ale że tak naprawdę on wszystkim zarządza. Że pani rodzice formalnie nadal są właścicielami, ale powoli się wycofują, a on przejął najważniejsze sprawy: klientów, kontrakty, ludzi. Ewa musiała zacisnąć usta, żeby nie parsknąć śmiechem. A więc Damian nie był już tylko niewiernym mężem.
W swojej drugiej wersji życia awansował na właściciela przedsiębiorstwa. – A jaką rolę ja mam w tej historii? – zapytała. – Mówił, że zajmuje się pani projektami i klientami.
Ale że nie chce pani wyrzucać z firmy po rozwodzie. – Czyli jest jeszcze szlachetny. – Proszę tak nie mówić. – A jak mam mówić?
Natalia zarumieniła się. – Ja nie przyszłam się z panią kłócić. – Na razie się nie kłócimy. To chyba zabrzmiało groźniej, niż Ewa zamierzała, bo dziewczyna zamilkła.
Po chwili Ewa zapytała:
– Gdzie się poznaliście? – W restauracji na starym mieście. – Kiedy? – Latem.
– I co tam robił? Natalia lekko się uśmiechnęła, jakby na moment wróciła myślami do tamtego wieczoru. – Świętował duży kontrakt. Był z dwoma znajomymi.
Wydawał się bardzo pewny siebie. Taki konkretny. – Jaki kontrakt? – Na wyposażenie kilku luksusowych apartamentów.
Ewa poczuła chłód w żołądku. Taki kontrakt rzeczywiście wtedy mieli. Tylko że Damian nie miał z nim nic wspólnego. To ona go zdobyła, rozmawiając z klientem przez trzy tygodnie.
– Powiedział pani, że firma jest jego? – Tak. Natalia natychmiast dodała:
– Ale ja nie jestem z nim dla pieniędzy. – Nie pytałam o to.
– Wiem. Po prostu chcę, żeby pani wiedziała. Ewa przyjrzała jej się uważniej. Dziewczyna naprawdę wyglądała na przejętą.
Nie było w niej arogancji ani cienia wyższości. Raczej zmęczenie i napięcie. – Gdzie pani pracuje? – Na recepcji w salonie kosmetycznym we Wrocławiu.
Zarabiam normalnie, bez żadnych cudów. Naprawdę nie interesowało mnie, ile Damian ma pieniędzy. – A jednak wiedziała pani sporo o jego majątku. Natalia speszyła się.
– Sam o tym mówił. – O czym dokładnie? – O domu, o samochodzie, o firmie, o klientach. Pokazywał zdjęcia realizacji.
Opowiadał o projektantach, o produkcji, o problemach z ekipami montażowymi. Ewa prawie nie mogła uwierzyć. Damian musiał przez miesiące uważnie słuchać jej opowieści z pracy, zapamiętywać szczegóły, a potem przedstawiać je jako własne życie. Każda kolacja, każda rozmowa przy winie, każde opowiadanie o trudnym kliencie czy reklamacji – wszystko to stało się materiałem do jego wymyślonej historii.
– Widziała pani nasz dom? – zapytała Ewa. – Tak. – Była pani tam?
– Nie. Przejeżdżaliśmy kiedyś obok. Pokazał mi go. – A samochód?
– Oczywiście. Często nim po mnie przyjeżdżał. Ewa przez chwilę patrzyła w blat biurka. Samochód, który kupiła dwa lata wcześniej, którym bez najmniejszego zastanowienia pozwalała mężowi jeździć na co dzień.
Natalia mówiła dalej, coraz szybciej, jakby chciała już wyrzucić z siebie wszystko. – Damian opowiadał też o waszym małżeństwie. – Tego akurat jestem bardzo ciekawa. – Mówił, że pani żyje właściwie tylko firmą.
Że kiedyś było między wami dobrze, ale potem zaczęła pani coraz więcej pracować i przestała interesować się tym, co dzieje się między wami. Ewa milczała. – Mówił, że śpicie osobno. Że prawie ze sobą nie rozmawiacie.
– Nie. Natalia pobladła. – Powiedział też, że pani córka go nienawidzi. – To akurat nie jest całkowicie zmyślone.
Dziewczyna spojrzała na nią zaskoczona. – I że pani mama ciągle daje mu odczuć, że jest gorszy. Że w tym domu nigdy nie czuł się u siebie. To już Ewa znała.
Tyle że Damian z własnych kompleksów zrobił przed Natalią historię o prześladowanym mężu, ofierze swojej rodziny. – I dlatego zostaje ze mną? – zapytała. – Mówił, że czuje odpowiedzialność.
Że nie chce pani zostawić nagle samej, zwłaszcza że całe pani życie jest związane z firmą. Ewa aż odchyliła głowę. – No nie wierzę. Natalia wstała.
– Wiem, że to dla pani trudne. Ale ja też dłużej tak nie mogę. Osiem miesięcy. Słyszę, że jeszcze chwila, że musi znaleźć odpowiedni moment, że wszystko załatwi.
Ewa patrzyła na nią spokojnie. – I czego pani ode mnie oczekuje? Natalia zacisnęła dłonie. – Chcę, żeby zgodziła się pani na rozwód.
Tym razem Ewa nie odpowiedziała od razu. Przez kilka sekund przyglądała się młodej kobiecie stojącej przed jej biurkiem. Potem wstała. – Dobrze.
Natalia zamrugała. – Co? – Zgadzam się. Na twarzy dziewczyny pojawiła się ulga.
– Naprawdę? – Tak. Ale zanim zacznie się pani cieszyć, jest jedna rzecz. – Jaka?
Ewa obeszła biurko i zatrzymała się naprzeciwko niej. – Skoro przyszła pani tutaj po prawdę, to powinna pani dostać ją w całości. Natalia patrzyła na nią coraz bardziej niepewnie. – Proszę usiąść – powiedziała Ewa.
– Najpierw dowie się pani, kim Damian jest naprawdę. Odwróciła laptop w stronę Natalii. – Proszę spojrzeć. Dziewczyna pochyliła się nad ekranem.
Na stronie firmy widniało krótkie przedstawienie historii rodzinnej pracowni. Zdjęcie hali, kilka realizacji, zespół projektantów, informacje o właścicielach. Ewa przewinęła stronę niżej. – Firma powstała siedem lat temu.
Założyliśmy ją we troje. Ja, moja mama i mój ojciec. – Ale Damian mówił… – zaczęła Natalia. – Wiem, co mówił.
Tutaj ma pani dane rejestrowe. Wszystko oficjalnie. Damian nie jest właścicielem, wspólnikiem ani członkiem zarządu. Nigdy nie zarządzał tą firmą.
Natalia wyprostowała się powoli. – To niemożliwe. – Niestety, możliwe. – Przecież on zna wszystkie szczegóły.
Opowiadał mi o zamówieniach, o klientach, o problemach z produkcją…
– Bo słyszał o nich ode mnie – dokończyła Ewa. Zamknęła na chwilę oczy. Teraz dopiero docierało do niej, ile razy sama dostarczała mu materiału do tej wymyślonej historii. Wracała wieczorem i opowiadała o trudnym kliencie, o reklamacji, o nowej inwestycji, o tym, że projektant pomylił wymiary albo że trzeba było przesunąć montaż.
Damian słuchał, czasem zadawał pytania. Ewa brała to za zainteresowanie. A on po prostu kolekcjonował szczegóły. – Czyli on po prostu brał pani życie i opowiadał je jako swoje?
– Natalia powiedziała to tak cicho, że prawie szeptała. – Na to wygląda. – Nie, nie wierzę. Ewa nie poczuła złości.
Jeszcze godzinę wcześniej pewnie wyobrażałaby sobie, że gdyby kiedykolwiek spotkała kochankę własnego męża, wyrzuci ją za drzwi albo powie coś, czego później będzie żałować. Teraz patrzyła na Natalię i widziała po prostu oszukaną dziewczynę. Młodą, naiwną, ale niezłośliwą. – Samochód też nie jest jego – powiedziała spokojnie.
Natalia zamarła. – Ten, którym jeździ mój mąż. Ale kupiłam go dwa lata temu. Damian korzysta z niego na co dzień, bo ja częściej jeżdżę służbowym autem firmy.
Twarz Natalii zrobiła się jeszcze bledsza. – A dom należy do mojej rodziny. – Powiedział, że sam go kupił. Tego nawet nie wiedziałam… Boże.
Natalia zasłoniła usta dłonią. Ewa odsunęła laptop. – Ile według pani Damian zarabia? Natalia zawahała się.
– Nie wiem dokładnie. Nigdy nie pytałam. Ale mówił o dużych pieniądzach. O kontraktach na sto pięćdziesiąt, dwieście tysięcy.
Czasem żartował, że jeden dobry miesiąc wystarczy mu na nowy samochód. Ewa zaśmiała się krótko, bez cienia wesołości. – Damian zarabia około sześciu tysięcy złotych miesięcznie. Natalia spojrzała na nią tak, jakby nie zrozumiała.
– Sześciu? – Tak. – Ale przecież… restauracje, wyjazdy… Większość rzeczy, z których korzysta, nie należy do niego. Dziewczyna usiadła ciężej na krześle.
– Ja naprawdę nie byłam z nim dla pieniędzy. – Wierzę pani. Natalia uniosła gwałtownie głowę. Najwyraźniej spodziewała się drwiny.
Ewa jednak mówiła całkiem serio. – Gdyby chodziło pani tylko o pieniądze, pewnie nie przyszłaby pani tutaj sama. Poza tym on zrobił wszystko, żeby pani uwierzyła, że jest kimś innym. Natalia otarła kącik oka.
– Czuję się jak idiotka. – Proszę tak o sobie nie mówić. – Jak mam mówić? Osiem miesięcy słuchałam tych historii i wierzyłam w każde słowo.
Ewa westchnęła. – Ja jestem jego żoną od trzech lat i też wielu rzeczy nie widziałam. To zdanie zawisło między nimi. Pierwszy raz od wejścia Natalii Ewa poczuła, że nie siedzą już naprzeciwko siebie jak dwie rywalki.
Były dwiema osobami, którym ten sam człowiek opowiadał dwie różne wersje rzeczywistości. Natalia spojrzała na nią. – A jeśli pani to wszystko mówi tylko po to, żebym od niego odeszła? – Ma pani prawo tak pomyśleć – przyznała Ewa.
– Dlatego nie musi pani wierzyć mi na słowo. – Co pani ma na myśli? – Chodźmy. Obok gabinetu znajdowała się niewielka sala spotkań oddzielona szklaną ścianą.
Zwykle rozmawiali tam z klientami, gdy trzeba było spokojnie omówić projekt albo umowę. Ewa otworzyła drzwi. – Proszę usiąść tutaj. Natalia stanęła w progu.
– Po co? – Stąd dobrze słychać rozmowę w moim gabinecie. Dziewczyna szeroko otworzyła oczy. – Chce pani zadzwonić do Damiana?
– Nie tylko zadzwonić. Chcę, żeby tu przyjechał. – On nie wie, że jestem tutaj. – Jeszcze nie.
Natalia przez chwilę się wahała, a potem usiadła. Ewa wróciła do gabinetu i wybrała numer męża. Odebrał po trzecim sygnale. Jego głos brzmiał całkowicie normalnie, jakby to był zwykły poniedziałkowy poranek.
– Cześć, Ewa. Mogę później? Jestem teraz zajęty. Ewa spojrzała przez szybę na Natalię.
Dziewczyna siedziała nieruchomo, wpatrzona w podłogę. – Przyjedź do firmy. Teraz. – Teraz?
Nie dam rady. Jestem na ważnym spotkaniu. – Gdzie dokładnie? Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.
– Na obiekcie. – Jakim obiekcie? – Ewa, naprawdę nie mam czasu na przesłuchanie. Mamy problem z klientem.
– Damian, przestań kłamać. – Co? – Masz dwadzieścia minut. Przyjedź do mnie.
Ale jeśli nie przyjedziesz, nie wracaj dziś do domu. Tym razem milczał dłużej. – Co się stało? – Dowiesz się na miejscu.
Ewa zakończyła rozmowę. Serce biło jej szybciej, ale ręce miała spokojne. Damian pojawił się niewiele ponad dwadzieścia minut później. Wszedł do gabinetu szybkim krokiem, wyraźnie zdenerwowany.
– Co ty wyprawiasz? Musiałem wyjść ludziom w środku spotkania. Ewa wskazała krzesło. – Usiądź.
– Ewa, usiądź. Posłuchał. Przez chwilę patrzył na nią niepewnie, jakby próbował odczytać z jej twarzy, co się dzieje. – No dobrze.
Co się dzieje? Ewa skrzyżowała ręce. – Dowiedziałam się czegoś ciekawego. – Czego?
– Że masz inną kobietę. Damian poderwał głowę. – Co? – Dobrze słyszałeś.
– Ewa, zwariowałaś? Jaką kobietę? – Czyli nikogo nie ma? – Oczywiście, że nie ma.
Kocham cię. Przecież wiesz. Ewa patrzyła na niego uważnie. Był przekonujący.
Gdyby nie siedząca kilka metrów dalej Natalia, może sama zaczęłaby się zastanawiać, czy czegoś źle nie zrozumiała. – Nigdy mnie nie zdradziłeś? – Nigdy. – Jesteś pewien?
– Ewa, na Boga, przysięgam ci. Pochylił się w jej stronę. – Kto ci nagadał takich bzdur? Ewa nie odpowiedziała.
Przez sekundę po prostu mu się przyglądała. Potem powiedziała:
– Natalia. Damian znieruchomiał, jakby ktoś nagle wyłączył mu głos. – Co?
– wydusił w końcu. – Natalia. Kojarzysz takie imię? Odwrócił wzrok.
Jego dłonie zaczęły nerwowo poruszać się po podłokietnikach. – To przecież tylko imię. – Tylko imię? – No tak.
Co mam powiedzieć? Ewa pokiwała głową. – Rozumiem. Damian przełknął ślinę.
– Ewa, o co tu chodzi? – No nic skomplikowanego – powiedziała spokojnie. – Natalia sama przyszła dziś do mnie do firmy. Damian pobladł.
Przez kilka sekund siedział bez ruchu, jakby próbował zrozumieć, ile Ewa już wie i czy ma jeszcze jakiekolwiek wyjście. – Była tutaj? – zapytał w końcu. – Była.
– Co ci powiedziała? – Sporo. Damian opuścił wzrok. – Ewa, posłuchaj…
– Nie.
Teraz ty będziesz mówił, a ja będę słuchać. Mężczyzna przetarł twarz dłońmi. – To nie wygląda tak, jak myślisz. Ewa parsknęła cicho.
– Zawsze mnie zastanawiało, dlaczego ludzie w takich sytuacjach mówią dokładnie to samo. – Bo naprawdę nie wszystko jest takie proste. – Osiem miesięcy romansu wydaje mi się dość proste. Damian zamilkł.
– Powiedziała ci, ile to trwa? – Tak. Przez chwilę milczał. W końcu westchnął ciężko.
– Poznałem ją przypadkiem. W restauracji. – Świętowałeś wtedy duży kontrakt – powiedziała Ewa spokojnie. Spojrzał na nią zaskoczony.
– Czyli wszystko ci opowiedziała? – Nie wszystko. Dlatego pytam ciebie. Damian wstał i podszedł do okna.
– Byłem wtedy z kolegami. Natalia siedziała przy stoliku obok. Zaczęliśmy rozmawiać. Niczego nie planowałem.
Ona była… inna. Młodsza. – To o to chodziło? – Nie o to.
– To o co? Damian odwrócił się. – Patrzyła na mnie tak, jakby to, co mówię, naprawdę miało znaczenie. Ewa pokiwała głową.
– A ja nie patrzyłam. – Ewa, proszę cię. – Pytam. Mężczyzna zacisnął szczękę.
– W domu zawsze była firma. Twój ojciec, twoja matka, klienci, projekty, telefony. Zawsze coś było ważniejsze ode mnie. – I dlatego znalazłeś sobie kochankę?
– Nie powiedziałem tego. – Ale właśnie to próbujesz powiedzieć. Damian odwrócił wzrok. – Ja się u was nigdy nie czułem u siebie.
Naprawdę. Ewa zamilkła. Znała to zdanie. Słyszała je już wiele razy, w różnych wersjach, przy różnych okazjach.
– Dom należy do twojej rodziny – ciągnął. – Samochód jest twój. Firma jest twoja. Wszyscy w pracy wiedzą, kim jesteś.
A ja jestem po prostu mężem Ewy. – I to cię bolało? – Tak. Powiedział to bez wahania.
– Lena mnie nie znosi. Twoja matka patrzy na mnie tak, jakby od początku wiedziała, że do ciebie nie pasuję. Roman niby jest uprzejmy, ale też nigdy nie traktował mnie jak kogoś równego sobie. Ewa skrzyżowała ręce.
– Więc w restauracji spotkałeś młodą dziewczynę, która cię podziwiała? Damian spuścił głowę. – Tak. – I postanowiłeś zostać przed nią kimś innym?
– Nie od razu. – A więc kiedy powiedziałeś jej, że jesteś właścicielem firmy? Damian milczał. – Pytam cię.
– Chciałem zrobić dobre wrażenie. – Dobre wrażenie? Opowiadając jej moje życie? – To nie było tak.
– Mówiłeś o naszych kontraktach jak o swoich. O naszych klientach, o naszej hali, o projektantach, o ekipach. Damian zaczął nerwowo chodzić po gabinecie. – Wiem, że to brzmi źle.
– Brzmi? – Chciałem przez chwilę poczuć się kimś ważnym. Kimś, kto sam coś osiągnął. A wymyśliłeś sobie nową wersję siebie – dokończyła Ewa.
– W tej wersji byłeś właścicielem firmy. Miałeś dom, samochód, wielkie kontrakty. A ja kim byłam? Mężczyzna zamknął oczy.
– Nie zaczynaj. – Pytam. Kim byłam w twojej opowieści? – Mówiłem, że pracujesz w firmie.
Dzięki rodzicom. – I że ty wszystkim zarządzasz. Damian zamilkł. – Chciałem tylko, żeby ona widziała we mnie faceta, który coś znaczy.
Ewa poczuła, jak robi jej się zimno. Wszystko, co myślała, że wie o tym człowieku, powoli sypało się jak domek z kart. – A nasze małżeństwo? – zapytała.
Damian spojrzał na nią niepewnie. – Co z nim? – Powiedziałeś Natalii, że od dawna jest martwe. – To były tylko słowa.
Że żyjemy jak obcy ludzie. – Musiałem jej jakoś wytłumaczyć… co? Dlaczego codziennie wracasz do żony? Damian zacisnął usta.
– Tak. – Powiedziałeś też, że zamierzasz się ze mną rozwieść. – Nigdy nie powiedziałem, kiedy. Ewa aż się roześmiała.
– Niesamowite. – Co? – Nawet teraz próbujesz się czepiać szczegółów. Damian usiadł z powrotem.
– Mówiłem jej, że między nami jest źle. Że ty żyjesz pracą. Że ja czuję się obok ciebie niepotrzebny. I że nie odchodzisz, bo mnie żałujesz.
– I że cię żałuję – powtórzyła Ewa cicho. Damian spojrzał w podłogę. – Tak. – Wspaniale.
Ewa przez moment obserwowała jego twarz. Nie widziała na niej wstydu. Raczej strach przed konsekwencjami. To wystarczyło.
Odwróciła głowę w stronę szklanej ściany. – Natalia, możesz wejść? Damian poderwał się. – Co?
Drzwi sali spotkań otworzyły się. Natalia weszła powoli do gabinetu. Miała zaczerwienione oczy. Damian patrzył na nią jak sparaliżowany.
– Ty tu byłaś cały czas? – Natalia. Słyszałam wszystko. Damian milczał przez chwilę.
Ewa spodziewała się przeprosin, tłumaczenia, może nawet błagania. Zamiast tego Damian nagle wyprostował się. – To dobrze. Natalia zmarszczyła brwi.
– Co jest dobrze? – Że słyszałaś. Teraz przynajmniej nie muszę już niczego ukrywać. Natalia zrobiła krok w jego stronę.
– Czego nie musisz ukrywać? Damian nabrał powietrza. – Ja kocham Ewę. Cisza.
Natalia patrzyła na niego tak, jakby uderzył ją w twarz. – Co powiedziałeś? – Kocham swoją żonę. – A ja?
Damian wzruszył ramionami. – Było mi z tobą dobrze. – Osiem miesięcy. Tak mówiłeś, że mnie kochasz.
– Wtedy tak czułem. – Mówiłeś, że się rozwiedziesz. – Mówiłem, że o tym myślę. Natalia drżącą ręką wyjęła telefon.
– Mam wiadomości – powiedziała cicho. Damian spochmurniał. – Jakie wiadomości? – Twoje.
Wszystkie. Przesunęła palcem po ekranie. – „Jeszcze trochę i będziemy razem”. „Po rozwodzie znajdziemy mieszkanie”.
„Chcę budzić się przy tobie codziennie”. Damian odwrócił głowę. Natalia mówiła dalej. – Mam zdjęcia z naszych wyjazdów.
Rezerwacje hoteli. Potwierdzenia. Setki wiadomości. – Natalia, uspokój się.
– Mam się uspokoić? – Jej głos pękł. – Planowałeś ze mną wspólne życie! Damian westchnął.
– To było bardziej takie marzenie. – Marzenie?! – Potrzebowałem tego. – Czego?
Spojrzał jej prosto w oczy. – Żeby ktoś mnie podziwiał. Natalia zamarła. – Czyli ja byłam ci potrzebna tylko po to?
Damian nic nie odpowiedział. To wystarczyło. Dziewczyna schowała telefon do torebki. – Rozumiem.
Podeszła do Ewy. – Dziękuję. Ewa pokręciła głową. – Nie musi mi pani dziękować.
– Muszę. Gdybym tego nie usłyszała własnymi uszami, pewnie dalej bym mu wierzyła. Odwróciła się jeszcze raz do Damiana. – Nie dzwoń do mnie.
Nie pisz. Nie przychodź do pracy. To koniec. – Natalia…
Podeszła do drzwi.
Przed wyjściem zatrzymała się na moment. – I jeszcze jedno. Damian spojrzał na nią. – Nie jesteś żadnym wielkim biznesmenem.
Nie jesteś też ofiarą swojej żony. – Jej głos był już spokojny. – Jesteś po prostu człowiekiem, który przez osiem miesięcy kłamał dwóm kobietom na raz. Otworzyła drzwi i wyszła.
W gabinecie zostali tylko Ewa i Damian. Przez kilka sekund żadne z nich się nie odzywało. Damian patrzył na zamknięte drzwi, za którymi zniknęła Natalia, jakby wciąż liczył, że dziewczyna zaraz wróci i wszystko da się jeszcze jakoś odkręcić. Potem odwrócił się do Ewy i w jednej chwili zmienił ton.
– Ewa, kochanie, posłuchaj mnie. Ewa spojrzała na niego chłodno. – Nie nazywaj mnie tak. – Dobrze, dobrze.
Rozumiem, że jesteś wściekła. Masz prawo. Podszedł bliżej. – Ale najważniejsze jest to, że wszystko się skończyło.
Ewa uniosła brwi. – Skończyło? – Tak. Natalia już wie, jak jest.
Ja też powiedziałem jasno, że wybieram ciebie. Ewa przez chwilę naprawdę nie wiedziała, czy bardziej ją to bawi, czy obraża. – Wybierasz mnie? – Wiesz, o co mi chodzi.
– Nie. Właśnie nie wiem. Damian westchnął. – Popełniłem błąd.
Ogromny. Nie będę udawał, że nie. Ale przecież przed chwilą słyszałaś, co powiedziałem. Nie chciałem od ciebie odchodzić.
– I to ma być argument na twoją korzyść? – To znaczy, że nasze małżeństwo było dla mnie ważne. Ewa pokręciła głową. – Damian, ty naprawdę niczego nie rozumiesz.
– Rozumiem więcej, niż myślisz. – Nie. Tobie się wydaje, że problemem jest tylko to, że przez osiem miesięcy mnie zdradzałeś. Damian zacisnął usta.
– Nie musisz mówić tego w taki sposób. – A w jaki? Przecież powiedziałem, że żałuję. – Ja nie mówię o żalu.
– Ewa wstała. – Chodzi o to, co zrobiłeś ze swoim życiem. Z moim życiem. Damian patrzył na nią bez słowa.
– Przez osiem miesięcy stworzyłeś sobie drugą rzeczywistość – mówiła dalej. – Wziąłeś firmę, którą budowałam z rodzicami przez lata, i zrobiłeś z niej swoją firmę. Wziąłeś mój samochód i udawałeś, że jest twój. Wziąłeś dom mojej rodziny i przedstawiłeś go jako własny sukces.
Damian odwrócił wzrok. – Nie chodziło mi o rzeczy. – Właśnie, że chodziło. – Nie rozumiesz, jak się czułem?
– O, zaraz się dowiem. – Ewa, całe życie przy tobie byłem tym drugim. – Tym drugim? – Tak.
– Jego głos nagle zrobił się bardziej gorzki. – Ty miałaś firmę, pozycję, ludzi, którzy cię szanują. Rodziców, którzy stoją za tobą murem. Dom.
Pieniądze. Wszystko. – A ty miałeś mnie. Damian zaśmiał się krótko.
– Łatwo ci powiedzieć. Ewa poczuła ukłucie gniewu. – Naprawdę? Nie wiesz, jak to jest wejść do domu i mieć świadomość, że nawet klucze są właściwie nie do twojego domu?
Wsiąść do samochodu, który nie jest twój. Słuchać przy stole rozmów o firmie, do której nie masz żadnego prawa. – Mogłeś stworzyć coś własnego. – Łatwo powiedzieć.
– Mogłeś spróbować. – Próbowałem. – Nie. – Ewa patrzyła mu prosto w oczy.
– Ty opowiadałeś obcej dziewczynie, że moje osiągnięcia są twoje. Damian zamilkł. – To nie jest próba – dodała. – To jest kradzież cudzej historii.
Mężczyzna pokręcił głową. – Chciałem tylko poczuć, że też jestem kimś. – Rozumiem. Spojrzał na nią z nadzieją.
– Naprawdę? – Tak. Rozumiem, skąd się to wzięło. Damian zrobił krok bliżej.
– Widzisz? Ewa uniosła dłoń. – Ale to cię nie usprawiedliwia. Jego twarz natychmiast stwardniała.
– Czyli co? Nie mam żadnej szansy? – Nie. – Tak po prostu?
– Tak po prostu. – Po trzech latach? – Nie po trzech latach. Po ośmiu miesiącach kłamstw, zdrady i robienia ze mnie idiotki.
Damian zaczął chodzić po gabinecie. – Możemy zacząć od nowa. Ewa niemal się uśmiechnęła. – Oczywiście.
– Mówię poważnie. – Ja też. – Wyjedziemy gdzieś. Odetniemy się od wszystkiego.
Od firmy, od twoich rodziców, od tego całego napięcia. – Na moje pieniądze. Damian zatrzymał się. – Znowu zaczynasz?
– Nie, Damian. Po prostu wreszcie widzę wszystko wyraźnie. – Czyli teraz wszystko sprowadzasz do pieniędzy? – Nie.
Ty zrobiłeś to już wcześniej. Ewa podeszła do biurka i oparła dłonie o blat. Nagle przypomniała sobie rozmowę sprzed kilku miesięcy. Damian wtedy długo przekonywał ją, że powinien dostać część udziałów w firmie.
Mówił o bezpieczeństwie, o zaufaniu, o tym, że przecież są małżeństwem. Ewa prawie się zgodziła. Prawie. – Wiesz, co jest w tym wszystkim najdziwniejsze?
– powiedziała cicho. – Co? – Że pierwszy raz od rana czuję ulgę. Damian zmarszczył brwi.
– Ulgę? – Tak. Bo przypomniałam sobie, jak bardzo naciskałeś, żebym przepisała na ciebie część firmy. Mężczyzna pobladł lekko.
– To nie ma nic do rzeczy. – Ma, Ewa. I jak namawiałeś mnie, żebyśmy kupili wspólnie mieszkanie inwestycyjne i wzięli duży kredyt? Damian nic nie odpowiedział.
– Dobrze, że tego nie zrobiłam – dokończyła Ewa. – Gdybym ci wtedy zaufała, dziś nie kończyłabym tylko małżeństwa. Musiałabym jeszcze ratować firmę, dzielić majątek i zastanawiać się, ile twoich kłamstw zostało wpisanych do umów. – Przesadzasz?
– Możliwe. – Ewa spojrzała mu prosto w oczy. – Ale przynajmniej już nie będę miała okazji sprawdzić. Damian usiadł ciężko na krześle.
– Czyli naprawdę chcesz rozwodu? – Tak. Natychmiast. – A ja?
Gdzie ja mam mieszkać? Ewa przez moment po prostu patrzyła na niego. – To już nie jest mój problem. – Ewa, przecież nie możesz mnie wyrzucić z dnia na dzień.
– Mogę. – To też był mój dom przez trzy lata. – Był miejscem, w którym mieszkałeś. Damian zacisnął szczękę.
– Ile mam czasu? – Do jutra wieczorem. – Jedną dobę? – Wystarczy, żeby spakować ubrania i swoje rzeczy.
A jeśli się nie wyprowadzisz, wymienię zamki. Damian patrzył na nią przez kilka sekund. – Naprawdę się zmieniłaś. – Nie.
Po prostu przestałam wierzyć w twoją wersję mnie. Wstał. – Pożałujesz tego. Ewa nawet nie drgnęła.
– Już żałuję. Zatrzymał się przy drzwiach. – Czego? – Że trzy lata życia spędziłam z człowiekiem, którego tak naprawdę nie znałam.
Damian wyszedł, trzaskając drzwiami. Ewa została sama. Usiadła powoli. Spodziewała się bólu, łez, pustki.
Ale zamiast tego poczuła coś zupełnie innego. Jakby przez wiele miesięcy nosiła na ramionach ciężar, którego nawet nie zauważała, dopóki ktoś go nagle nie zdjął. Oddychało jej się lżej. Wtedy zadzwonił telefon.
Lena. Ewa odebrała. – Cześć, mamo. Chciałam cię przeprosić za rano.
Ewa zamknęła oczy. – Za co? – Byłam niemiła. Wiem.
Po prostu Damian strasznie działa mi na nerwy i czasem za bardzo się nakręcam. Ewa uśmiechnęła się pod nosem. – Już nie będziesz musiała się nim przejmować. Po drugiej stronie zapadła cisza.
– Co? – Damian nie będzie już z nami mieszkał. – Mamo, to koniec? – Serio?
– Lena milczała sekundę, a potem aż pisnęła. – No nie wierzę! Ewa roześmiała się. Pierwszy raz tego dnia.
– Naprawdę. – Przyjadę do domu przy pierwszej okazji – powiedziała Lena. – Nawet jutro, jeśli dam radę. – Nie musisz się spieszyć.
– Muszę. Chcę być z tobą. – Dobrze. Ewa podeszła do okna.
Wrocław wyglądał dokładnie tak samo jak rano. Te same ulice, te same samochody, te same dachy. A jednak wszystko wydawało się inne. Lżej.
– Mamo, jesteś? – Wszystko dobrze? Ewa spojrzała na swoje odbicie w szybie. – Wiesz co?
Chyba pierwszy raz od bardzo dawna naprawdę tak. Rozłączyła się i jeszcze chwilę stała przy oknie. Nie wiedziała, co będzie dalej. Ale jedno wiedziała na pewno.
Od tej chwili znowu sama decydowała o własnym życiu.
