Warszawski poranek był chłodny, a w powietrzu unosił się zapach kawy z pobliskich kawiarni. Adela Godlewska poprawiła garsonkę i weszła do wieżowca Majewski Industries. Czekała ją ostatnia rozmowa kwalifikacyjna na stanowisko starszego analityka finansowego. Przed spotkaniem przypomniała sobie ostrzeżenie przyjaciółki: „Tylko nie daj się oczarować Majewskiemu.
Wszystkie tak kończą”. W gabinecie prezesa przywitał ją wysoki mężczyzna o niebieskich oczach i pewnym uścisku dłoni. Rozmowa zaczęła się standardowo, ale Adela szybko poczuła, że Łukasz Majewski patrzy na nią inaczej niż na zwykłych kandydatów. Kiedy odpowiedziała, że podziwia jego sposób prowadzenia biznesu i kulturę organizacyjną firmy, w jego spojrzeniu pojawiło się coś głębszego.
Pod koniec rozmowy zaproponował jej pracę, ostrzegając, że będzie wymagający. Adela przyjęła ją bez wahania. Pierwsze dni w nowej pracy minęły jej na analizie projektu przejęcia czeskiej firmy technologicznej. Czwartego dnia, gdy pracowała sama po godzinach, do sali wszedł Majewski.
Zauważyła nieścisłość w raportach – nagły wzrost przychodów czeskiej firmy bez proporcjonalnych kosztów. On stanął tuż za nią, a ona wyczuła zapach jego perfum. „Dobra robota. To właśnie dlatego panią zatrudniłem” – powiedział.
Adela poczuła, że coś między nimi iskrzy, ale szybko odsunęła tę myśl. Następnego dnia przedstawiła swoje odkrycie zespołowi. Robert Kowalski, jej przełożony, był sceptyczny, ale po analizie przyznał jej rację. Po spotkaniu ostrzegł ją: „Majewski to dobry szef, ale trzymaj relacje zawodowe.
Widziałem wielu, którzy o tym zapomnieli”. Adela zapewniła go, że nie ma powodów do obaw. Tego wieczoru Marcin, jej chłopak od dwóch lat, zadzwonił z informacją, że musi odwołać ich sobotni wieczór – kolejny już raz w tym miesiącu. Adela ukryła rozczarowanie i zgodziła się, choć czuła, że ich związek staje się rutyną.
Dwa tygodnie później Adela dostała szansę zaprezentowania swoich ustaleń przed zarządem. Przygotowania zajęły jej cały weekend. W niedzielę wieczorem Marcin wrócił z delegacji i zadzwonił o północy, zdziwiony, że wciąż pracuje. Zamienili kilka zdań, ale oboje byli zbyt zmęczeni, by rozmawiać naprawdę.
W poniedziałek rano Majewski zastał Adelę w sali konferencyjnej i spędził z nią godzinę, pomagając przygotować się do prezentacji. „Nie ma się czego bać” – powiedział, patrząc jej w oczy. Prezentacja poszła świetnie. Nawet sceptyczny dyrektor Nowak przyznał, że analiza jest imponująca.
Po spotkaniu Majewski wezwał Adelę do swojego gabinetu – zaproponował jej miejsce w specjalnym zespole projektowym raportującym bezpośrednio do niego. Adela zawahała się, ale w końcu zaprosił ją też na kolację z niemieckim inwestorem. Odmówiła, tłumacząc się innymi planami. Wieczorem poszła z kolegami na piwo.
Tomasz zażartował, że jest pupilkiem prezesa, a Karolina pytała, czy Marcin nie jest zazdrosny o reputację Majewskiego. Adela poczuła irytację. „Moja relacja z panem Majewskim jest czysto zawodowa” – powiedziała stanowczo. Kiedy wróciła do domu, przyszedł Marcin z bukietem fiołków.
Przepraszał za odwołane plany i zapewniał, że ją kocha. Adela przytuliła go, ale wiedziała, że coś między nimi gasa. Trzy tygodnie później dostała propozycję wyjazdu do Sztokholmu – dwa tygodnie negocjacji przejęcia szwedzkiej sieci klinik. Marcin nie krył rozczarowania.
„Ostatnio i tak się mało widujemy” – powiedział cicho. Adela obiecała, że po powrocie wezmą urlop, ale czuła jego rezygnację. W Sztokholmie pracowała intensywnie z Martą, szefową krakowskiego oddziału. Po kilku dniach dołączył do nich Majewski.
Wieczorem zaprosił obie kobiety na kolację do eleganckiej restauracji. Gdy Marta wyszła wcześniej, Adela została z nim sama. „Widzę w tobie coś wyjątkowego. Nie tylko jako pracownika” – powiedział, gdy odprowadzał ją pod drzwi hotelu.
Adela odpowiedziała, że ma partnera. On nie naciskał, ale zapytał, czy jej związek naprawdę daje jej to, czego potrzebuje. Adela poczuła gniew i ciekawość jednocześnie. Następnej nocy zadzwoniła do Marcina, ale nie opowiedziała mu o rozmowie z Majewskim.
Przez resztę pobytu unikała sam na sam z szefem, skupiając się na negocjacjach. Ostatniego wieczoru, po podpisaniu umowy, Majewski zaprosił zespół na kolację i zapytał Adelę wprost, czy jest szczęśliwa w swoim życiu. „Nie szukam szczęścia w romansie z szefem” – odpowiedziała twardo. On zaśmiał się i zapewnił, że jego oferta pracy pozostaje czysto zawodowa.
Po powrocie do Warszawy Adela poprosiła Marcina o rozmowę. Powiedziała mu, że kocha go, ale czuje, że są razem z przyzwyczajenia. Marcin przyznał, że myślał o tym samym. Zakończyli związek w spokoju, obiecując sobie pozostać przyjaciółmi.
Następnego dnia Adela wróciła do pracy. W środę została wezwana do gabinetu Majewskiego. Zapytał o jej decyzję w sprawie specjalnego zespołu. Adela odmówiła – chciała rozwijać się jako analityk w zespole Roberta.
Majewski skinął głową i zapewnił, że drzwi zawsze będą dla niej otwarte. Adela poczuła spokój. Podjęła decyzję zgodną z własnymi wartościami. Usiadła przy biurku, włączyła komputer i zobaczyła wiadomość od Roberta o nowym projekcie.
Uśmiechnęła się. Życie toczyło się dalej, a ona po raz pierwszy od dawna czuła, że ma nad nim pełną kontrolę.
