Najgorsza noc w jej życiu zamieniła ją w żonę najbardziej pożądanego miliardera w mieście. Warszawa tonęła w listopadowym deszczu. Krople uderzały o szyby autobusów, tworząc melancholijną melodię, która idealnie odzwierciedlała nastrój Barbary Siennickiej. 28-latka siedziała w zatłoczonym autobusie, wpatrując się w mokre ulice przez zaparowane okno.
Jej zmęczone oczy odbijały światła miasta, a usta były zaciśnięte w wąską linię, jakby powstrzymywała łzy. Barbara nie spodziewała się, że ten dzień okaże się jednym z najgorszych w jej życiu. Rano otrzymała wypowiedzenie z agencji marketingowej, w której przepracowała ostatnie pięć lat. Restrukturyzacja.
Tak to nazwał jej szef, unikając jej wzroku. Pięć lat oddania firmie, pięć lat nadgodzin i poświęceń. A teraz została z niczym. W kieszeni miała jedynie 200 złotych, a limit karty kredytowej był już prawie wyczerpany.
Gdy wysiadła na placu Bankowym, zimny wiatr uderzył ją w twarz, a deszcz natychmiast zaczął moczyć jej cienki płaszcz. Nie miała nawet parasola. Zostawiła go w biurze, zbyt roztrzęsiona, by o nim pamiętać podczas pakowania rzeczy do pudełka. Barbara spotkała się z przyjaciółką Martą w kawiarni Relaks.
– Mój Boże, co się stało? Wyglądasz, jakby cię pociąg przejechał – powiedziała Marta, gdy Barbara usiadła naprzeciwko niej. – Straciłam pracę – odpowiedziała cicho, jakby wypowiedzenie tych słów na głos czyniło sytuację jeszcze bardziej realną. – Po pięciu latach wyrzucili mnie jak niepotrzebny mebel.
Marta złapała ją za rękę. – Może to jest jakiś znak? Zawsze mówiłaś, że ta praca wysysa z ciebie życie. – Może i tak, ale przynajmniej płaciła rachunki.
A teraz nie mam pojęcia, co dalej. Czynsz to 2000 złotych, a ja mam oszczędności ledwie na miesiąc. Kelnerka podeszła do stolika. Barbara zamówiła czarną kawę, nie mogąc pozwolić sobie na nic więcej.
Marta poprosiła o dwie szarlotki, ignorując protesty przyjaciółki. – Muszę ci coś powiedzieć – zaczęła Marta. – Pamiętasz Julkę z liceum? Pracuje teraz w Elite Warsaw.
Szukają dziewczyn do obsługi gali charytatywnej w hotelu Wiktoria. Płacą 1000 złotych za jeden wieczór. Barbara spojrzała na ekran telefonu z niedowierzaniem. Tysiąc złotych za kilka godzin pracy to połowa jej miesięcznego czynszu.
– Nie wiem. To nie jest mój świat – zawahała się. – Co miałabym tam robić? – Po prostu uśmiechać się, roznosić drinki i rozmawiać z gośćmi.
Żadnych podejrzanych propozycji. Julka zapewniła mnie, że to poważna agencja – przekonywała Marta. Barbara zamyśliła się. W normalnych okolicznościach nigdy by się na to nie zgodziła.
Ale dziś nie był normalny dzień. Straciła pracę, była przemoczona, zmęczona i zdesperowana. – Kiedy jest ta impreza? – zapytała w końcu.
– Dziś o 20:00. Barbara spojrzała za okno. Deszcz nie ustępował, a szare niebo nie dawało nadziei. – Dobrze – podjęła decyzję.
– Zróbmy to. I tak nie mam nic do stracenia. Cztery godziny później Barbara stała w ogromnej sali balowej hotelu Wiktoria, ubrana w elegancką czarną sukienkę opinającą jej smukłą sylwetkę. W dłoniach trzymała tacę z kieliszkami szampana.
Sala wypełniała się gośćmi – mężczyznami w idealnie skrojonych garniturach i kobietami w sukniach, których cena prawdopodobnie przewyższała roczne zarobki Barbary. Światło kryształowych żyrandoli odbijało się w biżuterii i kieliszkach, tworząc magiczną atmosferę luksusu. Barbara roznosiła szampana, uśmiechając się do gości tak, jak poinstruowała ją Julka: miła, ale nie nachalna; profesjonalna, ale przystępna. Przez lata pracy w agencji marketingowej nauczyła się, jak zachowywać się wśród klientów.
– Czy mogę prosić o szampana? – usłyszała głęboki męski głos za plecami. Odwróciła się i stanęła twarzą w twarz z wysokim mężczyzną o intensywnie zielonych oczach i ciemnych włosach zaczesanych do tyłu. Miał na sobie garnitur, który nawet jej, kompletnie niezorientowanej w męskiej modzie, wydał się wyjątkowo drogi.
– Oczywiście – odpowiedziała, podając mu kieliszek. Ich palce zetknęły się na moment, a Barbara poczuła dziwny dreszcz przebiegający przez ciało. – Nie widziałem cię wcześniej na tego typu wydarzeniach – powiedział, upijając łyk szampana. – To mój pierwszy raz – odpowiedziała szczerze, po czym natychmiast pożałowała swojej otwartości.
– To widać – uśmiechnął się szerzej, ale w pozytywnym sensie. – Jesteś autentyczna, nie jak większość osób w tej sali. – Dziękuję. Czy życzy pan sobie czegoś jeszcze?
– Tak – skinął głową. – Twojego imienia. – Barbara Siennicka. – Piękne imię dla pięknej kobiety.
Antoni Czarnecki. Miło mi cię poznać, Barbaro. To nazwisko coś jej mówiło. Gdzieś już je słyszała, ale nie mogła sobie przypomnieć gdzie.
– Pani Siennicka – usłyszała ostry głos Julki, która nagle pojawiła się obok. – Potrzebujemy więcej szampana przy wejściu. – Muszę wracać do pracy – powiedziała do Antoniego. – Miło było pana poznać, panie Czarnecki.
Antoni patrzył za nią, gdy odchodziła, a jego spojrzenie czuła na plecach jeszcze długo po tym, jak zniknęła w tłumie. Gala trwała, a Barbara krążyła między gośćmi. Kilkakrotnie zauważyła Antoniego rozmawiającego z różnymi osobami, które traktowały go z wyraźnym szacunkiem. – To Antoni Czarnecki – szepnęła jej do ucha Marta, gdy spotkały się przy barze.
– Ten Antoni Czarnecki, właściciel Czarnecki Investments, jeden z najbogatszych ludzi w Polsce. Podobno to on finansuje całą tę galę. I podobno jest kawalerem i szuka żony. – Marta, proszę cię, nie bądź śmieszna – przewróciła oczami Barbara.
– Faceci tacy jak on nie szukają żon na imprezach charytatywnych, a już na pewno nie wśród hostess. Marta wzruszyła ramionami. – Nigdy nie wiadomo. Widziałam, jak na ciebie patrzył.
Gdy gala dobiegała końca, Barbara wyszła na hotelowy taras, by zaczerpnąć świeżego powietrza. Deszcz ustał, ale powietrze było nadal wilgotne i chłodne. Warszawa nocą wyglądała pięknie. Światła miasta odbijały się w kałużach.
– Też potrzebowałaś oddechu? – usłyszała znajomy głos za plecami. Antoni Czarnecki stał kilka kroków od niej z rękami w kieszeniach garnituru. – Tak – odpowiedziała Barbara, nie wiedząc, co więcej powiedzieć.
Czuła się onieśmielona jego obecnością teraz, gdy wiedziała, kim jest. – To był długi wieczór – powiedział Antoni, podchodząc bliżej. – Ale udany. Zebraliśmy ponad dwa miliony złotych na budowę nowego oddziału dziecięcego w szpitalu.
– To wspaniale – odpowiedziała szczerze Barbara. – Ale nie o to chodzi, prawda? – Antoni spojrzał na nią przenikliwie. – Nie przyszłaś tu, żeby podziwiać moje osiągnięcia filantropijne.
Barbara poczuła się nieswojo pod jego intensywnym spojrzeniem. – Przyszłam tu, żeby zarobić – odpowiedziała szczerze, zanim zdążyła się powstrzymać. – Straciłam dziś pracę i potrzebowałam pieniędzy. Nie wiedziała, dlaczego mu to powiedziała.
Może przez zmęczenie, a może dlatego, że wydawał się jedyną autentyczną osobą na tej gali pełnej sztucznych uśmiechów. Antoni nie wydawał się zaskoczony jej szczerością. – Doceniam twoją uczciwość, Barbaro – powiedział cicho. – To rzadkość w moim świecie.
Stali w ciszy przez chwilę, patrząc na panoramę miasta. – Mogę cię o coś zapytać? – przerwał ciszę Antoni. – Co byś zrobiła, gdybyś wygrała na loterii, powiedzmy, 10 milionów złotych?
Barbara zaśmiała się zaskoczona tym pytaniem. – Najpierw spłaciłabym wszystkie długi, potem kupiłabym mieszkanie. Niewielkie, ale własne. Zainwestowałabym część pieniędzy i otworzyła własną małą agencję kreatywną.
Zawsze o tym marzyłam. – Nie kupiłabyś luksusowego samochodu? Nie pojechałabyś w podróż dookoła świata? – dopytywał Antoni z rozbawieniem w głosie.
– Nie, nie potrzebuję luksusów. Potrzebuję stabilizacji i możliwości robienia tego, co kocham. Antoni patrzył na nią przez chwilę w milczeniu, jakby analizował jej odpowiedź. – Jesteś niezwykłą kobietą, Barbaro Siennicka – powiedział w końcu.
– I mam dla ciebie propozycję. Barbara poczuła, jak jej serce przyspiesza. – Jaką propozycję? – zapytała ostrożnie.
Antoni wyciągnął z kieszeni marynarki wizytówkę i podał jej. – Przyjdź jutro do mojego biura o 10:00 rano. Mam dla ciebie pracę. Barbara spojrzała na elegancką wizytówkę z niedowierzaniem.
– Pracę? Jaką pracę? Przecież pan mnie nie zna. – Znam cię wystarczająco – odpowiedział Antoni z tajemniczym uśmiechem.
– Do jutra, Barbaro. Odwrócił się i wrócił do sali balowej, zostawiając Barbarę na tarasie z wizytówką w dłoni i tysiącem pytań w głowie. Następnego ranka Barbara obudziła się z uczuciem, jakby poprzedni dzień był tylko dziwnym snem. Ale wizytówka leżąca na nocnym stoliku przypominała, że wszystko działo się naprawdę.
Czarnecki Investments, Aleje Jerozolimskie, 10 piętro, spotkanie o 10:00. Czy naprawdę zamierzała tam pójść? Co mogła jej zaoferować jedna z najbogatszych osób w Polsce? Barbara nie miała złudzeń co do swoich kwalifikacji.
Była dobrym marketingowcem, ale takich jak ona były tysiące w Warszawie. Telefon zawibrował. Wiadomość od Marty: „Idziesz na spotkanie z księciem z bajki? ”
Barbara westchnęła i odpisała: „Chyba tak.
Co mam do stracenia? Tylko serce”. Godzinę później stała przed imponującym wieżowcem w centrum Warszawy. W recepcji przedstawiła się i została poproszona o oczekiwanie.
Po kilku minutach elegancka asystentka zaprowadziła ją do prywatnej windy, która zabrała je bezpośrednio na 10 piętro. – Barbara – Antoni Czarnecki wstał zza imponującego biurka, gdy weszła. – Cieszę się, że przyszłaś. – Dzień dobry, panie Czarnecki – odpowiedziała, starając się brzmieć profesjonalnie.
– Dziękuję za zaproszenie. – Proszę, mów mi Antoni – powiedział, wskazując jej fotel naprzeciwko biurka. – Zapewne zastanawiasz się, dlaczego cię tu zaprosiłem. – Przyznaję, że jestem ciekawa.
– Najpierw chciałbym cię lepiej poznać. Opowiedz mi o sobie, Barbaro. Barbara zdecydowała się na szczerość. – Mam 28 lat.
Urodziłam się w małym miasteczku pod Poznaniem, ale przeprowadziłam się do Warszawy na studia, marketing i zarządzanie na SGH. Po studiach zaczęłam pracę w agencji reklamowej Strategy Plus, gdzie przez pięć lat zajmowałam się prowadzeniem kampanii. – I dlaczego cię zwolnili? – Oficjalnie: restrukturyzacja.
Nieoficjalnie: nowy dyrektor kreatywny preferował osoby, które bezwarunkowo przytakiwały jego pomysłom. Ja zbyt często wyrażałam swoje zdanie. Kącik ust Antoniego drgnął w lekkim uśmiechu. – Czyli jesteś osobą, która mówi to, co myśli.
– Staram się. Czasem to błąd, ale nie potrafię inaczej. – To zaleta, nie wada. W moim świecie szczerość jest na wagę złota.
– Antoni upił łyk kawy i spojrzał jej prosto w oczy. – Pozwól, że przejdę do rzeczy. Mam dla ciebie propozycję, która może wydać ci się nietypowa. Potrzebuję żony.
Barbara patrzyła na niego z niedowierzaniem. – Słucham? – wykrztusiła, pewna, że się przesłyszała. – Potrzebuję żony – powtórzył Antoni spokojnie.
– I myślę, że ty byłabyś idealna. – To jakiś żart? Nie znamy się. Spotkaliśmy się wczoraj po raz pierwszy.
– Proponuję ci kontrakt – przerwał jej Antoni. – Mój dziadek, główny udziałowiec firmy, postawił warunek: jeśli nie znajdę żony w ciągu miesiąca, straci zaufanie do moich umiejętności podejmowania decyzji i przekaże kontrolę nad firmą mojemu kuzynowi. Barbara nie mogła uwierzyć własnym uszom. – To brzmi jak fabuła taniego filmu romantycznego.
– Wiem. Ale mój dziadek jest tradycjonalistą. Uważa, że mężczyzna, który nie potrafił znaleźć żony przed czterdziestką, nie jest wystarczająco stabilny, by prowadzić wielomiliardowy biznes. – I ty się na to godzisz?
– Biznes to biznes. Jestem pragmatyczny. Potrzebuję stabilnej, inteligentnej osoby, która odegra rolę mojej żony przez rok. W zamian oferuję trzy miliony złotych, mieszkanie i samochód do twojej dyspozycji.
Barbara poczuła, jak kręci jej się w głowie. Trzy miliony złotych to więcej, niż zarobiłaby przez całe życie w swojej branży. – Dlaczego ja? Jest mnóstwo kobiet, które poszłyby z miliarderem do łóżka dla pieniędzy.
– Owszem, ale ty nie jesteś jedną z nich – dokończył Antoni, unosząc brew. – Jesteś autentyczna, inteligentna i nie jesteś związana z warszawskim towarzystwem. Nie masz powiązań z moimi konkurentami ani wrogami. Jesteś idealną kandydatką.
– A co z fizyczną stroną małżeństwa? – zapytała w końcu, czując, jak rumieniec wpełza na jej policzki. – To będzie małżeństwo na papierze. Żadnych fizycznych zobowiązań.
Będziemy mieszkać w moim apartamencie, ale będziesz miała własną sypialnię i łazienkę. Twoja prywatność zostanie uszanowana. Barbara próbowała poukładać myśli. Propozycja była absurdalna, ale jednocześnie kusząca.
Trzy miliony złotych za rok udawania. Mogłaby spłacić długi, kupić własne mieszkanie, otworzyć własną agencję. – Co dokładnie byłoby w tym kontrakcie? – zapytała, zaskakując samą siebie tym, że w ogóle rozważa tę propozycję.
– Będziesz musiała towarzyszyć mi na oficjalnych wydarzeniach, zachowywać się jak zakochana żona, poznać podstawowe informacje o mnie i firmie. Reszta twojego czasu należy do ciebie. – A co po roku? – Spokojny, cywilizowany rozwód.
Powiesz, że się rozstaliśmy. Dostaniesz swoje trzy miliony. – To szaleństwo – powiedziała cicho. – To biznes – odpowiedział Antoni.
– I może jedyna szansa, jaka ci się trafi, by zrealizować swoje marzenia. Barbara wiedziała, że ma rację. – Potrzebuję czasu do namysłu. – Masz 24 godziny.
Jutro o tej samej porze potrzebuję twojej odpowiedzi. Barbara nie spała całą noc, rozważając propozycję. Nad ranem zadzwoniła do Marty. – On chce, żebyś…
co? – krzyknęła Marta tak głośno, że Barbara musiała odsunąć telefon od ucha. – Żebyś została żoną Antoniego Czarneckiego? – To nie byłoby prawdziwe małżeństwo – wyjaśniła Barbara.
– Tylko kontrakt. Rok udawania, a potem rozwód i trzy miliony złotych. – Basia, albo trafiłaś do telenoweli, albo właśnie wygrałaś los na loterii. Co zamierzasz zrobić?
– Nie wiem. To szaleństwo, ale te pieniądze zmieniłyby moje życie. Mogłabym otworzyć własną agencję, kupić mieszkanie, pomóc rodzicom. – A co, jeśli on ma jakieś ukryte zamiary?
Może to jakaś dziwna gra? – Możliwe – przyznała Barbara. – Ale sprawdziłam go. Antoni Czarnecki to szanowany biznesmen, założyciel fundacji charytatywnej.
Nigdy nie było wokół niego żadnych skandali. – A kontrakt może zabezpieczyć mnie prawnie. Nie będzie żadnych fizycznych wymagań – dodała, czując rumieniec na policzkach. Marta westchnęła głośno.
– Basia, to brzmi jak bajka albo jak pułapka. Ale znam cię. Jesteś rozsądna. Jeśli zdecydujesz się przyjąć tę propozycję, wspieram cię.
Tylko obiecaj, że będziesz ostrożna. – Obiecuję – powiedziała Barbara, podejmując w tym momencie decyzję. Cztery godziny później ponownie stała w gabinecie Antoniego. – Przemyślałam twoją propozycję – powiedziała, siadając naprzeciwko niego.
– I mam kilka warunków. – Słucham. – Po pierwsze, chcę wszystko na piśmie. Kontrakt przygotowany przez prawnika, który będzie chronił moje interesy.
– To rozsądne. Co jeszcze? – Po drugie, chcę zaliczki. 500 000 złotych na początku, reszta po zakończeniu kontraktu.
– Zgoda. – Po trzecie, chcę mieć możliwość realizowania własnych projektów zawodowych w tym czasie. Nie będę siedzieć bezczynnie przez rok. – Oczywiście, pod warunkiem że nie będzie to kolidować z naszymi oficjalnymi zobowiązaniami jako pary.
– I ostatnie – zawahała się. – Chcę mieć gwarancję, że po roku rzeczywiście dostanę obiecane pieniądze i będę mogła odejść bez żadnych konsekwencji. Bez szantażu, bez komplikacji. Antoni wstał i podszedł do niej.
– Barbaro, nie jestem potworem ani oszustem. Jestem biznesmenem. To transakcja. Ty dajesz mi rok swojego życia, ja daję ci finansową niezależność.
Prosty układ, korzystny dla obu stron. – Wyciągnął rękę. – Więc mamy umowę. Barbara zawahała się tylko przez ułamek sekundy, po czym uścisnęła jego dłoń.
– Mamy umowę. Następne dni minęły jak w gorączkowym śnie. Prawnicy, dokumenty, podpisy. Barbara otrzymała 500 000 złotych, które natychmiast wpłaciła na nowo utworzone konto.
Wynajęła swoje małe mieszkanie studentce z Ukrainy, spakowała najważniejsze rzeczy i przeniosła się do luksusowego apartamentu Antoniego w Złotych Tarasach. Apartament zajmował całe piętro, oferując panoramiczny widok na Warszawę. Barbara otrzymała wschodnią część mieszkania, z sypialnią, prywatną łazienką i garderobą. Antoni zajmował przeciwległy koniec apartamentu, co dawało im obu przestrzeń i prywatność.
– To będzie twój dom przez najbliższy rok – powiedział Antoni, gdy pokazywał jej mieszkanie. – Czuj się swobodnie. W jej sypialni czekała garderoba pełna nowych ubrań. – Nie musiałeś kupować mi ubrań!
– powiedziała, przeglądając metki znanych projektantów. – Jako moja żona będziesz musiała wyglądać odpowiednio – odpowiedział rzeczowo Antoni. – To część umowy. Jutro zaczynamy oficjalnie.
Kolacja z moim dziadkiem. Barbara poczuła, jak żołądek podchodzi jej do gardła. – Twój dziadek, ten, który postawił warunek małżeństwa? – Dokładnie ten.
Henryk Czarnecki, patriarcha rodziny. 82 lata i umysł ostry jak brzytwa. Będziesz musiała go przekonać, że naprawdę jesteśmy zakochani. – Jak mam to zrobić?
Praktycznie nic o tobie nie wiem. – Mamy całą noc na przygotowania – uśmiechnął się Antoni. – Pozwólmy sobie na mały, przyspieszony kurs wzajemnego poznania się. I tak spędzili wieczór, opowiadając sobie o swoim życiu.
Barbara dowiedziała się, że Antoni ma 37 lat, ukończył ekonomię na Harvardzie i przejął rodzinną firmę po śmierci ojca dziesięć lat temu. Jego pasją były stare samochody i żeglarstwo. Nie miał rodzeństwa, a rodzice nie żyli. Dziadek był dla niego jedyną bliską rodziną.
Z kolei Antoni wysłuchał historii o jej dzieciństwie w małym miasteczku, o rodzicach, którzy poświęcili wszystkie oszczędności, by mogła studiować w Warszawie, o jej marzeniach o własnej agencji kreatywnej, o zamiłowaniu do literatury rosyjskiej i jazdy na rolkach. Następnego dnia Barbara spędziła godziny, przygotowując się do spotkania z Henrykiem. Stylistka i makijażystka pracowały nad jej wyglądem, podczas gdy ona powtarzała w myślach wszystkie szczegóły z życia Antoniego. Czuła się jak aktorka przed premierą.
Gdy wieczorem Antoni zapukał do jej drzwi, zamarła z wrażenia. – Wyglądasz niesamowicie – powiedział cicho. – Dziękuję – odpowiedziała, czując dziwne motyle w brzuchu. – Gotowy na nasz wielki występ?
Antoni podał jej małe pudełeczko. – Jeszcze jeden rekwizyt. W środku był pierścionek. Platynowa obrączka z imponującym diamentem.
– Antoni, to musiało kosztować fortunę – wyszeptała Barbara. – To tylko rekwizyt – powiedział, wsuwając pierścionek na jej palec. – Ale musi wyglądać wiarygodnie. Limuzyna zatrzymała się przed zabytkową willą w Konstancinie.
To była posiadłość dziadka Antoniego, miejsce, gdzie miała odegrać rolę zakochanej żony przed najbardziej wymagającą publicznością. – Zdenerwowana? – zapytał Antoni, ściskając lekko jej dłoń. – Trochę – przyznała Barbara.
– Co jeśli twój dziadek mnie przejrzy? – Nie przejrzy – odpowiedział z pewnością w głosie. – Jesteś inteligentna i opanowana. Po prostu bądź sobą, tylko trochę bardziej zakochaną wersją siebie.
W przestronnym salonie, w fotelu przy kominku, siedział starszy mężczyzna. Mimo wieku miał wyprostowaną sylwetkę i czujne spojrzenie. Jego oczy, takie same intensywnie zielone jak u Antoniego, natychmiast skupiły się na Barbarze. – Dziadku, pozwól, że przedstawię ci moją żonę – powiedział Antoni z uśmiechem.
– Barbara Czarnecka. Henryk Czarnecki wstał powoli, mierząc Barbarę przenikliwym spojrzeniem. – Więc to ty jesteś tą kobietą, która wreszcie złapała mojego wnuka w sidła małżeństwa. Barbara uśmiechnęła się, starając się ukryć zdenerwowanie.
– Miło mi pana poznać, panie Czarnecki. – Mów mi Henryk – odparł starszy pan. – Usiądźcie i opowiedzcie mi, jak doszło do tego nagłego ślubu. – To zabawna historia – zaczął Antoni swobodnym tonem.
– Pamiętasz ten wyjazd biznesowy do Las Vegas miesiąc temu? Spotkaliśmy się przypadkiem w hotelu Bellagio. Barbara była tam na konferencji marketingowej. – Objął ją ramieniem i spojrzał z czułością, która wydawała się zadziwiająco autentyczna.
– I to było jak uderzenie pioruna. Spędziliśmy razem tydzień, poznając się. W ostatnią noc spontanicznie postanowiliśmy się pobrać. – Romantyczna historia – powiedział Henryk z nutą ironii.
– Ale dlaczego nie poinformowaliście rodziny? – Chcieliśmy najpierw poznać się lepiej – wtrąciła Barbara, zaskakując samą siebie. – Małżeństwo to poważny krok. Nie chcieliśmy rozgłosu, zanim nie upewnimy się, że naprawdę do siebie pasujemy.
– I pasujecie? – zapytał bezpośrednio Henryk. Barbara spojrzała na Antoniego, znajdując w jego oczach zachętę. – Bardziej, niż myślałam, że to możliwe – odpowiedziała miękko, zaskoczona tym, jak łatwo przyszło jej to kłamstwo.
– Antoni jest inny, niż się wydaje na pierwszy rzut oka. – To prawda – przytaknął Antoni, całując jej dłoń. – Barbara widzi we mnie człowieka, nie tylko nazwisko czy majątek. Kolacja przebiegła w zaskakująco przyjemnej atmosferze.
Henryk okazał się błyskotliwym rozmówcą. Gdy podano deser, nagle spoważniał. – A teraz powiedz mi, Barbaro – zwrócił się do niej. – Jakie są twoje plany na przyszłość?
Zamierzasz kontynuować karierę? – Oczywiście – odpowiedziała bez wahania. – Zawsze marzyłam o własnej agencji kreatywnej. Antoni wspiera mnie w tym marzeniu.
– Hm – mruknął Henryk. – A dzieci? Planujecie potomstwo? Barbara poczuła, jak rumieniec wpływa na jej policzki.
– To za wcześnie, by o tym mówić – powiedziała wymijająco. – Nonsens – machnął ręką starszy pan. – Nie jestem już młody. Chciałbym doczekać prawnuków.
– Dziadku – interweniował Antoni. – Daj nam trochę czasu. Dopiero co się pobraliśmy. Gdy wieczór dobiegał końca, Henryk podszedł do Barbary i wziął jej dłonie w swoje.
– Mój wnuk to dobry człowiek, ale bywa uparty i zamknięty w sobie – powiedział cicho. – Potrzebuję kogoś, kto będzie go kochał nie za nazwisko, ale za to, kim jest. Mam nadzieję, że jesteś tą osobą, Barbaro. Barbara poczuła ukłucie winy, widząc szczerość w oczach starszego człowieka.
– Doceniam każdą jego cechę – odpowiedziała, znajdując w sobie odrobinę prawdy w tym morzu kłamstw. W drodze powrotnej Antoni wyglądał na zadowolonego. – Byłaś wspaniała. Dziadek cię polubił.
– Jest miły – odpowiedziała Barbara, wpatrując się w ciemność za oknem. – Nie zasługuje na to, żeby go okłamywać. – To tylko częściowe kłamstwo – powiedział Antoni z powagą. – Firma to jego życiowe dzieło.
Chcę mieć pewność, że trafi w dobre ręce. Barbara nie odpowiedziała. Przez ostatnie tygodnie przekonała się, że Antoni faktycznie był zdolnym i oddanym biznesmenem. Jego pracownicy szanowali go, a firma prosperowała pod jego kierownictwem.
Ale czy to usprawiedliwiało oszukiwanie starego człowieka? Minęły trzy miesiące od pamiętnego wieczoru u Henryka. Barbara przyzwyczaiła się do nowego życia – luksusowego apartamentu, szofera, designerskich ubrań i ekskluzywnych imprez. Razem z Antonim uczestniczyli w galach charytatywnych, premierach i biznesowych spotkaniach.
Na zewnątrz byli idealną parą. W zaciszu apartamentu utrzymywali przyjazną, ale profesjonalną relację. Antoni szanował jej przestrzeń i prywatność, tak jak obiecał. Czasem jedli razem kolację, oglądali film lub dyskutowali o książkach.
Barbara odkryła, że lubi jego towarzystwo. Był inteligentny, błyskotliwy, a czasem zaskakująco zabawny. Pewnego wieczoru, gdy Antoni był na biznesowym wyjeździe w Londynie, Barbara przeglądała materiały do swojej nowo założonej agencji kreatywnej. Dzięki zaliczce od Antoniego wynajęła niewielkie biuro i zatrudniła dwóch pracowników.
Dzwonek do drzwi wyrwał ją z zamyślenia. Gdy otworzyła, zobaczyła Henryka Czarneckiego. – Henryku – zapytała zaskoczona. – Antoni jest w Londynie.
– Wiem – przerwał jej łagodnie. – To z tobą chciałem porozmawiać, moja droga. Barbara wpuściła go do środka, czując niepokój. Czy odkrył ich oszustwo?
Gdy wróciła z herbatą, Henryk patrzył przez okno na panoramę Warszawy. – Piękne miasto – powiedział. – Pełne historii i nowych początków, tak jak wasze małżeństwo. Barbara usiadła naprzeciwko niego.
– Wiem wszystko – powiedział nagle Henryk, patrząc jej prosto w oczy. – Wiem o waszym układzie. Barbara poczuła, jak krew odpływa z jej twarzy. – Nie rozumiem – zaczęła, ale Henryk uniósł dłoń.
– Nie musisz kłamać, moja droga. Jestem stary, ale nie głupi. Myślisz, że uwierzyłem w tę historię o Las Vegas? Antoni nigdy nie zrobiłby czegoś tak spontanicznego.
Jest zbyt ostrożny, zbyt kontrolujący. Barbara spuściła wzrok, nie wiedząc, co powiedzieć. – Dlaczego się zgodziłaś? – zapytał Henryk bez złości w głosie.
– Pieniądze na początku. Tak – przyznała Barbara, widząc, że nie ma sensu dalej kłamać. – Antoni zaoferował mi sumę, która zmieni moje życie, ale teraz sama nie wiem. – Pracuję z najlepszymi prawnikami w Polsce – powiedział Henryk.
– Sprawdzili cię dokładnie. Wiem, że straciłaś pracę, że wynajmujesz mieszkanie ukraińskiej studentce za połowę ceny rynkowej, że połowę zaliczki od Antoniego wysłałaś rodzicom. Nie jesteś chciwą karierowiczką, Barbaro. Barbara poczuła łzy napływające do oczu.
– Dlaczego mi pan to mówi? – Bo widzę, jak patrzysz na mojego wnuka – odpowiedział Henryk z delikatnym uśmiechem. – I widzę, jak on patrzy na ciebie. To już nie jest tylko układ biznesowy, prawda?
Barbara zawahała się. Czy mogła przyznać coś, do czego sama bała się przyznać przed sobą? – Ja lubię Antoniego – powiedziała ostrożnie. – Jest dobrym człowiekiem, ale nasze małżeństwo to nadal tylko umowa.
Henryk westchnął, upijając łyk herbaty. – Nigdy nie postawiłem Antoniemu warunku znalezienia żony – powiedział nagle, wprawiając Barbarę w osłupienie. – To on to wymyślił. Prawdopodobnie, by znaleźć sposób na ciebie.
– Co? – Barbara nie mogła uwierzyć własnym uszom. – Mój wnuk zobaczył cię na tej gali charytatywnej i nie mógł oderwać od ciebie wzroku. Pytał o ciebie.
Ale Antoni nie wie, jak nawiązać prawdziwą relację. Całe życie skupiał się na interesach. Wymyślił ten absurdalny plan, bo inaczej nie wiedział, jak cię poznać, jak zbliżyć się do kogoś tak normalnego jak ty. Barbara siedziała w milczeniu, próbując przetworzyć te informacje.
Antoni ją okłamał. Cała historia o warunku dziadka była zmyślona. – Dlaczego mi pan to mówi? – zapytała w końcu.
– Bo życie jest zbyt krótkie na udawanie, moja droga – powiedział Henryk, wstając. – Straciłem żonę po 40 latach małżeństwa. Każdego dnia żałuję chwil, które mogliśmy spędzić razem, a które zmarnowałem na pracę, na interesy. Nie chcę, żeby Antoni popełnił ten sam błąd.
– Położył dłoń na jej ramieniu. – Pomyśl o tym, co naprawdę czujesz, i pozwól Antoniemu pokazać ci, co on czuje. Bez kontraktów, bez układów. Gdy Henryk wyszedł, Barbara siedziała nieruchomo, wpatrując się w przestrzeń.
Jej myśli były chaotyczne. Od gniewu na Antoniego za kłamstwo, po zdumienie możliwością, że mogło mu na niej zależeć. Dwie godziny później usłyszała dźwięk otwieranych drzwi. Antoni wrócił wcześniej z Londynu.
– Barbara, wszystko w porządku? – zapytał, włączając światło. Podniosła wzrok, patrząc mu prosto w oczy. – Twój dziadek tu był – powiedziała cicho.
– Wiem wszystko, Antoni. O tym, że nie było żadnego warunku dotyczącego małżeństwa. Że to wszystko wymyśliłeś. Antoni zamarł, a na jego twarzy pojawił się wyraz, którego nigdy wcześniej nie widziała.
Strach. – Barbara, ja… – zaczął, ale mu przerwała. – Dlaczego?
Dlaczego mnie okłamałeś? Dlaczego wymyśliłeś ten absurdalny plan? Antoni podszedł do niej, ale zatrzymał się kilka kroków przed nią, jakby bał się podejść bliżej. – Od pierwszej chwili, gdy cię zobaczyłem na tej gali, nie mogłem przestać o tobie myśleć – powiedział cicho.
– Byłaś inna niż wszystkie kobiety, które znałem. Szczera, prawdziwa. Nie wiedziałem, jak cię poznać. Jak sprawić, żebyś dała szansę komuś takiemu jak ja, miliarderowi, którego większość ludzi postrzega tylko przez pryzmat pieniędzy.
Barbara poczuła, jak jej gniew słabnie, zastępowany przez inne emocje. – Mogłeś po prostu zaprosić mnie na kawę – powiedziała z nutą ironii. – Jak normalny człowiek. – Nie jestem normalny – odpowiedział Antoni z goryczą.
– Całe życie byłem Czarneckim, spadkobiercą fortuny, prezesem firmy, łakomym kąskiem dla łowczyń posagów. Nigdy nie byłem po prostu sobą. Barbara wstała, podchodząc do niego. – Co teraz?
Nasz kontrakt opiera się na kłamstwie. Nie ma żadnego warunku do spełnienia. Antoni spojrzał jej prosto w oczy. – Kontrakt nadal obowiązuje.
Jeśli chcesz, dostaniesz swoje pieniądze, tak jak obiecałem. Albo możemy go anulować i zacząć od nowa. – Zacząć od nowa? – zapytała, czując, jak jej serce przyspiesza.
– Jako Antoni i Barbara. Nie jako miliarder i jego udawana żona, tylko dwoje ludzi, którzy mogliby sprawdzić, czy to, co między nimi jest, to coś więcej niż układ biznesowy. Barbara patrzyła na niego w milczeniu. Przez te trzy miesiące poznała Antoniego lepiej niż ktokolwiek inny.
Widziała go zmęczonego po pracy, zrelaksowanego podczas czytania książki, rozbawiającego gości na przyjęciach. Widziała jego hojność, inteligencję, czasem też upór i niecierpliwość. I gdzieś po drodze zaczęła go lubić. Może nawet więcej niż lubić.
– Co proponujesz? – zapytała w końcu. – Jedną prawdziwą randkę – odpowiedział Antoni, a w jego oczach pojawił się błysk nadziei. – Bez kontraktów, bez udawania.
Tylko ty i ja, poznający się jak normalni ludzie. Barbara zastanawiała się przez moment, czy mogła mu wybaczyć to kłamstwo, czy mogła zaufać mu ponownie. Ale czy nie o to właśnie chodziło w prawdziwych relacjach – o przebaczenie, zaufanie, dawanie drugiej szansy? – Jedna randka – zgodziła się w końcu.
– Ale tym razem bez kłamstw. Antoni uśmiechnął się szczerym, pełnym ulgi uśmiechem, który rozświetlił całą jego twarz. – Bez kłamstw – obiecał, biorąc jej dłoń w swoją. – Tylko prawda od teraz.
– Więc – zapytał Antoni, nie puszczając jej dłoni. – Dokąd chciałabyś pójść na naszą pierwszą prawdziwą randkę? Barbara uśmiechnęła się, czując, jak strach i niepewność ustępują miejsca nadziei. – Zaskocz mnie – odpowiedziała tym razem naprawdę.
I tak zaczął się nowy rozdział ich historii. Bez kontraktów, bez udawania, bez kłamstw. Tylko dwoje ludzi, którzy odkryli, że najcenniejsze rzeczy w życiu nie mają nic wspólnego z pieniędzmi.
A najgorsze noce czasem prowadzą do najpiękniejszych poranków.
