Siedzieli przy tym samym stoliku w kawiarni, gdzie dwanaście lat temu przeżyła swoją pierwszą poważną miłość. Wiktoria Kaczmarek zamarła, kiedy wysoki mężczyzna w granatowym płaszczu podszedł do lady. Poznała go natychmiast, mimo że minęła dekada. Te same ciemne, kręcone włosy, ten sam profil, choć bardziej męski.
„Wiktoria! Wiktoria Kaczmarek! Nie wierzę! ” – powiedział, zatrzymując się przy jej stoliku.
„Szymon, co za niespodzianka” – odpowiedziała, starając się ukryć zdenerwowanie. To była przypadkowa kolizja przeszłości z teraźniejszością. Przez dwa lata w liceum byli nierozłączni. Ona marzyła o karierze pisarki, on o własnym biznesie technologicznym.
Ona wyjechała do Paryża, on do Londynu. Kontakt się urwał, jak to bywa z młodzieńczymi miłościami. Rozmowa płynęła zaskakująco łatwo, jakby ostatnia dekada była tylko krótką przerwą w ich znajomości. Śmiał się z jej żartów, pamiętał jej licealne opowiadania.
Powiedział, że zawsze wierzył, że kiedyś opublikuje własne książki, a nie tylko będzie redagować cudze. Dopiero gdy spojrzała na zegarek, zorientowała się, że minęło ponad czterdzieści minut. Musiała wracać do biura. Szymon zaproponował kolację w piątek.
Zgodziła się bez wahania. Kiedy weszła do wydawnictwa Luminar, w całym budynku panowało poruszenie. Magda z działu marketingu złapała ją przy wejściu. „Gdzieś ty była?
Za dwadzieścia minut jest wielkie zebranie z nowym szefem. Grupa KrupaTech oficjalnie przejęła wydawnictwo. Podobno sam właściciel, jakiś miliarder, ma przedstawić nową strategię. ”
„Grupa KrupaTech?
” – zapytała Wiktoria drżącym głosem. „No tak. Nikt go jeszcze nie widział. Podobno bardzo dba o prywatność.
Ma trzydzieści dwa lata i jest jednym z najbogatszych ludzi w Polsce. ”
Wiktoria poczuła, jak krew odpływa jej z twarzy. Szymon, jej Szymon z liceum, był nowym właścicielem wydawnictwa, w którym pracowała. Nie wspomniał o tym ani słowem.
Sala konferencyjna była wypełniona po brzegi. Kiedy drzwi się otworzyły, do środka wszedł Szymon w ciemnym, idealnie skrojonym garniturze. Wyglądał jeszcze bardziej imponująco niż w kawiarni. Jego wzrok na ułamek sekundy spotkał się z jej oczami.
W jego spojrzeniu dostrzegła ledwo zauważalny błysk rozbawienia. „Dziękuję za ciepłe przyjęcie” – zaczął swoją prezentację. Przez czterdzieści minut mówił o transformacji cyfrowej, ekspansji na rynki międzynarodowe, o inwestycjach w nowe technologie. Jego wizja była ambitna i inspirująca.
Wiktoria słuchała z mieszanymi uczuciami. Po zebraniu, gdy sala prawie opustoszała, usłyszała swoje nazwisko. „Pani Kaczmarek, czy mogłaby pani zostać na moment? ”
Gdy zostali sami, Wiktoria odzyskała głos.
„Mogłeś wspomnieć w kawiarni, że jesteś moim nowym szefem. ”
„Przepraszam za to małe niedopowiedzenie, ale sam byłem zaskoczony widząc cię tam. Nie skojarzyłem nazwiska Kaczmarek z listy pracowników, dopóki cię nie zobaczyłem. ”
„Czyli to przypadek?
Nie wiedziałeś, że tu pracuję, kupując wydawnictwo? ”
„Przysięgam. Choć muszę przyznać, że to bardzo miła niespodzianka. ”
A potem zapytał o kolację.
Czy chce się z nim spotkać, mimo że jest jej szefem. Wiktoria wzięła od niego wizytówkę z prywatnym numerem i powiedziała, że musi to przemyśleć. Wieczorem napisała mu krótką wiadomość: „Piątek aktualny. Wybierz miejsce.
”
Odpowiedział niemal natychmiast: „Cieszę się. Podjadę po ciebie o 19:00. ”
Piątek nadszedł szybciej, niż się spodziewała. Szymon przyjechał czarnym mercedesem.
Zawiózł ją do restauracji ukrytej w bocznej uliczce Starego Miasta, nazywała się „Sekretny Ogród”. Wnętrze było urządzone jak zagajnik, z roślinami tworzącymi naturalne ściany między stolikami i światłami przypominającymi gwiazdy. Przy deserze zadał jej pytanie, które wisiało w powietrzu przez cały wieczór. „Żałujesz czasem?
Po liceum? ”
„Czasami” – przyznała szczerze. „Ale byliśmy młodzi. Mieliśmy różne drogi przed sobą.
”
„Mogłem walczyć o nas bardziej. Zamiast tego rzuciłem się w wir pracy. Teraz mam wszystko. Ale…
” – nie dokończył. Ale Wiktoria zrozumiała. Nie ma nikogo, z kim mógłby to dzielić. Po kolacji spacerowali po starym mieście.
Przy kolumnie Zygmunta Szymon przypomniał jej ich pierwszą randkę w kinie Muranów. Jego telefon zadzwonił w najgorszym możliwym momencie. Tokio, ważna sprawa. Odszedł kilka kroków i rozmawiał po angielsku o inwestycjach i wycenach.
Gdy wrócił, magia prysła. Wiktoria nagle zdała sobie sprawę, jak ogromna przepaść ich dzieli. On – międzynarodowy biznesmen z imperium na trzech kontynentach. Ona – redaktorka w wydawnictwie, które było tylko małym trybikiem w jego korporacji.
Odprowadził ją pod kamienicę i zapytał, czy mogą się znów spotkać. „Nie wiem, czy to dobry pomysł, Szymonie. Jesteś moim szefem. ”
„Technicznie rzecz biorąc, jestem właścicielem firmy, w której pracujesz.
Nie twoim bezpośrednim przełożonym. ”
„To nie zmienia faktu, że masz władzę nad moją karierą. ”
Szymon spojrzał przez przednią szybę i powiedział cicho: „Od momentu, gdy zobaczyłem cię w kawiarni, nie mogę przestać o tobie myśleć. To jak zamknięcie koła, które otworzyliśmy dziesięć lat temu.
”
Delikatnie pocałował ją w policzek na pożegnanie. Tej nocy Wiktoria długo nie mogła zasnąć. W poniedziałek plotki już krążyły po wydawnictwie. Magda, koleżanka z marketingu, przyparła ją do muru w windzie.
„Podobno ktoś widział cię w piątek w Sekretnym Ogrodzie z niejakim Szymonem Krupą. ”
„To było służbowe spotkanie” – skłamała. „Jasne. A ten służbowy pocałunek pod twoją kamienicą też był częścią strategii wydawniczej?
”
Na biurku Wiktorii leżała czerwona róża i mała koperta. W środku była kartka: „Przepraszam za zamieszanie. Możemy porozmawiać? Lunch w moim biurze o 12:00.
S. ”
Szymon odebrał jej wahanie i zaproponował coś więcej niż przeprosiny. Planował utworzyć nowy dział cyfrowych projektów wydawniczych i chciał, żeby to Wiktoria nim kierowała. „To brzmi jak próba kupienia mnie” – powiedziała cicho.
„To propozycja zawodowa, która byłaby aktualna niezależnie od naszej prywatnej relacji. Jeśli zdecydujesz, że nie chcesz się ze mną spotykać, oferta nadal obowiązuje. Będziesz miała własny dział podlegający bezpośrednio Aleksandrowi, nie mnie. ”
A potem wyciągnął z szuflady pożółkły zeszyt.
Wiktoria natychmiast go rozpoznała. „Mój dziennik z liceum! Skąd go masz? ”
„Zostawiłaś go u mnie ostatniego dnia przed wyjazdem do Paryża.
Miałem ci oddać, ale wszystko potoczyło się tak szybko. A potem, kilka lat temu, w trudnym dla mnie momencie, przeczytałem go. Twoje opowiadanie »Most nad przepaścią« dało mi siłę, żeby spróbować jeszcze raz. ”
Wiktoria poczuła, jak łzy napływają jej do oczu.
Zupełnie zapomniała o tym opowiadaniu. A dla niego miało tak wielkie znaczenie. „Nowy dział, który chcę ci powierzyć, dałby ci też przestrzeń na rozwój własnych projektów. Mogłabyś wrócić do pisania, Wiktorio.
”
Dała sobie tydzień na decyzję. Wieczorami siedziała z lampką wina i starym dziennikiem, czytając swoje młodzieńcze utwory. W czwartek wieczorem usiadła przed pustą kartką i zaczęła pisać nowe opowiadanie. Słowa płynęły zaskakująco łatwo, jakby przez cały ten czas czekały na uwolnienie.
O świcie wiedziała, jaką podejmie decyzję. W poniedziałek, dokładnie tydzień po lunchu, zapukała do jego gabinetu. „Przyjmuję propozycję kierowania nowym działem” – powiedziała. „A prywatnie…
myślę, że powinniśmy dać sobie szansę. Pod kilkoma warunkami. ”
„Słucham. ”
„Pełna dyskrecja w pracy.
Żadnych prezentów, kwiatów, ani niczego, co mogłoby sugerować faworyzowanie. I po trzecie: chcę, żeby nasz związek był partnerski. Jesteśmy równi, niezależnie od różnic w pozycjach. ”
„Akceptuję wszystkie warunki” – powiedział, po czym jego twarz rozjaśnił uśmiech.
„A co jest w tej teczce? ”
To było jej pierwsze opowiadanie od lat – „Most nad przepaścią: dziesięć lat później”. O kobiecie, która wraca, by dokończyć budowę mostu między marzeniami a rzeczywistością. I o mężczyźnie, który przez cały czas przechowywał plany tego mostu.
Pocałowała go, a ich pocałunek był jak powrót do domu po długiej podróży. Sześć miesięcy później magazyn literacki opublikował artykuł o dynamicznym rozwoju cyfrowego działu wydawnictwa Luminar pod kierownictwem Wiktorii Kaczmarek. Jej debiutancka powieść „Mosty” trafiła właśnie na listy bestsellerów. W artykule wspominano też o plotkach łączących ją romantycznie z właścicielem wydawnictwa.
Żadne z nich nie potwierdzało ani nie zaprzeczało tym doniesieniom. Tego samego wieczoru, w mieszkaniu z widokiem na Wisłę, Szymon ukląkł przed Wiktorią z małym pudełeczkiem w dłoni. „Kiedy zobaczyłem cię w kawiarni rok temu, nie wiedziałem, że to spotkanie zmieni całe moje życie. Przez dziesięć lat budowałem imperium, nie wiedząc, że największym szczęściem jest dzielenie go z kimś, kogo się kocha.
Wiktorio Kaczmarek, czy zostaniesz moją żoną? ”
„Tak” – odpowiedziała bez wahania. „Tak, zostanę. ”
Gdy wsuwał pierścionek na jej palec, pomyślała o tamtej deszczowej środzie, kiedy niespodziewanie spotkała swoją pierwszą miłość.
Nie wiedziała wtedy, że jest miliarderem i jej szefem. Szefem, który już wkrótce miał stać się jej mężem.
