Barbara Siennicka wpatrywała się w zaparowaną szybę autobusu, gdy listopadowy deszcz zacinał w Warszawie. Jej zmęczone oczy odbijały rozmazane światła miasta, a usta miała zaciśnięte, jakby powstrzymywała łzy. Rano straciła pracę w agencji marketingowej, w której przepracowała pięć lat. Restrukturyzacja – tak to nazwał szef, unikając jej wzroku.
Pięć lat nadgodzin i poświęceń sprowadziło się do jednego słowa. W portfelu miała dwieście złotych i kartę kredytową na wyczerpanym limicie. Na Placu Bankowym wysiadła, a zimny wiatr uderzył ją w twarz. Nie miała parasola – zostawiła go w biurze, zbyt roztrzęsiona, by o nim pamiętać.
W kawiarni Relaks czekała Marta, jej najlepsza przyjaciółka. Gdy Barbara zdjęła przemoknięty płaszcz, Marta od razu spoważniała. „Wyglądasz, jakby cię pociąg przejechał. Co się stało?
”
Barbara westchnęła. „Straciłam pracę. Po pięciu latach wyrzucili mnie jak niepotrzebny mebel. ”
Marta ścisnęła jej dłoń.
„Może to jakiś znak? ”
„Znak, że nie mam za co zapłacić czynszu” – odparła Barbara gorzko. Kelnerka przyjęła zamówienie – Barbara poprosiła tylko o czarną kawę, ale Marta zamówiła dwie szarlotki, ignorując protesty przyjaciółki. Potem wyciągnęła telefon z podekscytowaniem.
Julka z liceum pracowała w ekskluzywnej agencji dla hostess i modelek. Tej nocy potrzebowano dwudziestu dziewczyn do obsługi gali charytatywnej w hotelu Wiktoria. Płaca: tysiąc złotych za jeden wieczór. „Basia, potrzebujesz pieniędzy.
Po prostu uśmiechasz się i roznosisz drinki. ”
Barbara spojrzała za okno. Deszcz nie ustępował. „Dobrze.
Zróbmy to. I tak nie mam nic do stracenia. ”
Wieczorem stała w ogromnej sali balowej hotelu Wiktoria w czarnej, dopasowanej sukni, z tacą kieliszków szampana w dłoni. Wokół niej krążyli mężczyźni w garniturach i kobiety, których biżuteria warta była więcej, niż Barbara zarobiłaby przez całe życie.
Uśmiechała się do gości, gdy nagle usłyszała za plecami głęboki głos. „Czy mogę prosić o szampana? ”
Odwróciła się. Stał przed nią wysoki mężczyzna o intensywnie zielonych oczach i ciemnych włosach zaczesanych do tyłu.
Wyglądał, jakby wyszedł z okładki magazynu. Ich palce zetknęły się na moment, gdy podawała mu kieliszek. „Nie widziałem cię wcześniej na tego typu wydarzeniach” – zauważył. „To mój pierwszy raz” – odpowiedziała szczerze, natychmiast żałując tej otwartości.
„To widać. Jesteś autentyczna, nie jak większość osób w tej sali. ”
Przedstawił się jako Antoni Czarnecki. Barbara gdzieś już słyszała to nazwisko, ale nie mogła sobie przypomnieć gdzie.
Dopiero Marta, która wyłapała ją przy barze, wyjaśniła jej wszystko. „To właściciel Czarnecki Investments. Jeden z najbogatszych ludzi w Polsce. ”
Barbara poczuła, jak żołądek jej się zaciska.
Filantrop i miliarder, człowiek z okładek biznesowych magazynów. Przez resztę wieczoru unikała jego wzroku, choć czuła go na sobie z drugiego końca sali. Gdy gala dobiegała końca, Barbara wyszła na hotelowy taras, żeby zaczerpnąć powietrza. Chwilę później Antoni stanął obok niej.
Rozmowa potoczyła się swobodnie, a Barbara, zmęczona i roztrzęsiona, wyznała mu więcej, niż zamierzała – że straciła pracę, że potrzebowała pieniędzy, że ta noc była dla niej rozpaczliwym ratunkiem. On nie wydawał się zaskoczony. Wręcz przeciwnie – powiedział, że docenia jej szczerość, bo to rzadkość w jego świecie. Potem zadał jej dziwne pytanie: co zrobiłaby, gdyby wygrała na loterii dziesięć milionów złotych?
Barbara odpowiedziała bez zastanowienia – spłaciłaby długi, kupiła mieszkanie i otworzyła własną agencję kreatywną, o której zawsze marzyła. Bez luksusów, bez podróży dookoła świata. Antoni patrzył na nią przez chwilę w milczeniu. Potem wyciągnął wizytówkę.
„Przyjdź jutro do mojego biura o dziesiątej. Mam dla ciebie pracę. ”
Zanim zdążyła cokolwiek odpowiedzieć, odwrócił się i zniknął w środku. Następnego ranka Barbara stała przed szklanym wieżowcem Czarnecki Investments w swoim najlepszym granatowym kostiumie.
Kiedy winda zawiozła ją na dziesiąte piętro, serce biło jej jak oszalałe. Ale nic nie przygotowało jej na to, co usłyszała. „Potrzebuję żony” – powiedział Antoni spokojnie, jakby mówił o pogodzie. Barbara patrzyła na niego z niedowierzaniem, pewna, że się przesłyszała.
Wyjaśnił, że jego dziadek, główny udziałowiec firmy, postawił mu warunek: jeśli w ciągu miesiąca nie znajdzie żony, straci zaufanie do jego umiejętności i przekaże kontrolę nad firmą kuzynowi. „Proponuję ci kontrakt” – mówił dalej. „Przez rok będziesz udawać moją żonę. W zamian dostaniesz trzy miliony złotych, mieszkanie i samochód do dyspozycji.
Żadnych fizycznych zobowiązań. Będziesz miała własną sypialnię i łazienkę. ”
Barbara pomyślała o trzech milionach – sumie, która zmieniłaby wszystko. Mogłaby spłacić długi rodziców, kupić własne mieszkanie, otworzyć agencję, o której marzyła od lat.
Ale czy mogła zaufać obcemu człowiekowi? „Potrzebuję czasu do namysłu” – powiedziała w końcu. Antoni skinął głową. Miała dwadzieścia cztery godziny.
Całą noc nie spała. Nad ranem zadzwoniła do Marty. „On chce, żebyś co? ” – krzyknęła Marta tak głośno, że Barbara musiała odsunąć telefon od ucha.
„Żebyś została żoną Antoniego Czarneckiego, najbogatszego kawalera w Warszawie? ”
Barbara wyjaśniła, że to tylko kontrakt – rok udawania, rozwód i trzy miliony złotych. Marta milczała przez długą chwilę. „Albo trafiłaś do telenoweli, albo właśnie wygrałaś los na loterii.
Jeśli zdecydujesz się to zrobić, wspieram cię. Tylko bądź ostrożna. ”
Następnego dnia Barbara ponownie stanęła w gabinecie Antoniego. Tym razem miała listę warunków.
Chciała wszystko na piśmie, przygotowane przez prawnika chroniącego jej interesy. Chciała zaliczkę w wysokości pięciuset tysięcy. Chciała możliwość rozwijania własnych projektów zawodowych. I gwarancję, że po roku spokojnie odejdzie z trzema milionami, bez żadnych komplikacji.
Antoni zgodził się na każde jej żądanie bez wahania. Zapieczętowali umowę uściskiem dłoni. W ciągu następnych dni Barbara przeniosła się do jego luksusowego apartamentu w Złotych Tarasach. Otrzymała wschodnie skrzydło – własną sypialnię, łazienkę, garderobę pełną ubrań od znanych projektantów.
Antoni zajmował przeciwległy koniec mieszkania. Dzielili przestrzeń, ale każde z nich żyło osobno. Czasem jedli razem kolację, oglądali filmy, dyskutowali o książkach. Barbara odkryła, że lubi jego towarzystwo.
Pierwszym poważnym testem była kolacja z Henrykiem Czarneckim, dziadkiem Antoniego, w jego zabytkowej willi w Konstancinie. Barbara spędziła godziny z wizażystką, a wieczorem, gdy Antoni zobaczył ją w granatowej sukni, w jego oczach pojawiło się coś, czego nie umiała nazwać. Wsunął jej na palec platynowy pierścionek z diamentem. „To tylko rekwizyt” – powiedział.
„Ale musi wyglądać wiarygodnie. ”
Henryk Czarnecki przywitał ich przenikliwym spojrzeniem. Osiemdziesiąt dwa lata, wyprostowana sylwetka, oczy identyczne jak u wnuka. Antoni opowiedział mu historię o przypadkowym spotkaniu w Las Vegas, o piorunie, który uderzył, o spontanicznym ślubie.
Barbara zagrała swoją rolę przekonująco, zaskakując nawet samą siebie tym, jak łatwo przyszło jej kłamstwo. Kiedy stary człowiek wziął jej dłonie w swoje i powiedział, że chciałby doczekać prawnuków, poczuła ukłucie winy. Minęły trzy miesiące. Barbara przyzwyczaiła się do nowego życia – do szofera, designerskich ubrań, ekskluzywnych przyjęć.
Z zaliczki od Antoniego wynajęła małe biuro i zatrudniła dwóch pracowników. Jej agencja kreatywna zaczynała zdobywać pierwszych klientów. Na zewnątrz ona i Antoni byli idealną parą. W rzeczywistości łączyła ich przyjaźń, która – jak zaczynała podejrzewać – przeradzała się w coś głębszego.
Pewnego wieczoru, gdy Antoni był w Londynie, w drzwiach apartamentu stanął Henryk Czarnecki. Barbara wpuściła go, czując narastający niepokój. Kiedy podała mu herbatę, stary człowiek spojrzał jej prosto w oczy. „Wiem, że wasze małżeństwo to fikcja.
Wiem o waszym układzie. ”
Barbara poczuła, jak krew odpływa jej z twarzy. Henryk wyjaśnił, że sprawdził ją dokładnie – wiedział, że straciła pracę, że wynajmuje mieszkanie ukraińskiej studentce poniżej rynkowej ceny, że wysłała połowę zaliczki rodzicom. Nie była chciwą karierowiczką, jaką mógłby sobie wyobrazić.
„Nigdy nie postawiłem Antoniemu warunku znalezienia żony” – powiedział w końcu. „To on to wszystko wymyślił. Zobaczył cię na tej gali i nie mógł oderwać od ciebie wzroku. Pytał o ciebie, ale nie wiedział, jak nawiązać prawdziwą relację.
Całe życie skupiał się na interesach. Wymyślił ten absurdalny plan, bo nie umiał inaczej się do ciebie zbliżyć. ”
Barbara siedziała nieruchomo. Gniew mieszał się w niej z niedowierzaniem.
Kiedy Henryk wychodził, położył dłoń na jej ramieniu. „Jestem stary, ale nie głupi. Widzę, jak na siebie patrzycie. To już nie jest tylko układ biznesowy, prawda?
”
Dwie godziny później Antoni wrócił wcześniej z Londynu. Gdy wszedł do salonu, zastał ją siedzącą w półmroku. „Twój dziadek tu był. Wiem wszystko, Antoni.
Nie było żadnego warunku. To wszystko wymyśliłeś. ”
Antoni zamarł. Po raz pierwszy widziała w jego oczach strach.
Wyznał jej wtedy wszystko – że od pierwszej chwili, gdy zobaczył ją na gali, nie mógł o niej zapomnieć. Była inna niż wszystkie kobiety, które znał – szczera, prawdziwa. Nie wiedział, jak ją poznać, jak sprawić, by dała szansę komuś takiemu jak on, kogo ludzie postrzegają wyłącznie przez pryzmat pieniędzy. „Mogłeś zaprosić mnie na kawę.
Jak normalny człowiek” – powiedziała z ironią. „Nie jestem normalny. Całe życie byłem Czarneckim, spadkobiercą fortuny, łakomym kąskiem dla łowczyń posagów. Nigdy nie byłem po prostu sobą.
”
Stanęła przed nim. „Co teraz? Nasz kontrakt opiera się na kłamstwie. ”
„Kontrakt nadal obowiązuje.
Jeśli chcesz, dostaniesz pieniądze, tak jak obiecałem. Albo możemy go anulować i zacząć od nowa. Jako Antoni i Barbara, nie miliarder i jego udawana żona. Dwoje ludzi, którzy mogliby sprawdzić, czy to, co między nimi jest, to coś więcej.
”
Barbara patrzyła na niego w milczeniu. Przez trzy miesiące widziała go zmęczonego po pracy, zrelaksowanego podczas czytania, słyszała jego śmiech i obserwowała jego hojność. Gdzieś po drodze przestała postrzegać go tylko przez pryzmat umowy. „Jedna prawdziwa randka” – zaproponował, a w jego oczach pojawiła się nadzieja.
„Bez kontraktów, bez udawania. Tylko ty i ja, poznający się jak normalni ludzie. ”
Barbara uśmiechnęła się, czując, jak strach ustępuje miejsca czemuś nowemu. Zgodziła się tylko pod jednym warunkiem: tym razem bez kłamstw.
Antoni obiecał i po raz pierwszy jego uśmiech nie wyglądał jak część układu. „Więc dokąd chciałabyś pójść na naszą pierwszą prawdziwą randkę? ” – zapytał, nie puszczając jej dłoni. „Zaskocz mnie.
”
I tak zaczęła się ich historia od początku – bez kontraktów, bez udawania. Najgorsza noc w życiu Barbary, noc pełna deszczu i desperacji, doprowadziła ją do mężczyzny, który wybrał najbardziej skomplikowaną drogę, by pokazać jej, że mu zależy.
