Dwadzieścia siedem lat temu, gdy Bria była jeszcze dzieckiem, jej ojciec chciał ją wykorzystać. Zamiast tego matka oddała ją obcej kobiecie, a sama zniknęła. Gdyby nie tamta decyzja, wychowałaby się w domu, w którym słowo „kocham cię” padało tylko wtedy, gdy ojciec chciał coś od niej dostać. Gdyby nie tamta decyzja, umarłaby młodo, bo jej ojciec nie zawahał się przed nikim, kto stanął mu na drodze.
Ażton nigdy nie znał swojej matki. Przez trzydzieści sześć lat wmawiano mu, że go porzuciła, że wybrała alkohol i narkotyki zamiast syna, że była nic niewartą kobietą, która zostawiła go na pastwę losu. Wychowywał się w cieniu ojca, Huga Bernettiego, szefa mafii, który nauczył go jednej zasady: rodzina to władza. Rodzina to krew.
Rodzina to lojalność, ale nikt nie zasługuje na miłość. Ażton wierzył w to tak mocno, że sam stał się ojcem chrzestnym. Zamieniał ludzi w popiół, niszczył ich, zanim oni zniszczyli jego. Aż do dnia, w którym na jego drodze stanęła Bria.
Bria była dla niego nikim. Dziewczyna znikąd, z długami i dzieckiem, które wymagało kosztownej operacji serca. Nie miała pieniędzy, nie miała rodziny, nie miała nic. Została sama na świecie i sama musiała walczyć o życie swojego syna Maja.
Kiedy wszystkie drzwi się przed nią zamknęły, poszła do jedynego człowieka, o którym słyszała, że nigdy nie odmawia – do szefa mafii. I Ażton się zgodził. Po raz pierwszy w życiu zrobił coś, czego nie zrobiłby jego ojciec. Pomógł komuś za darmo.
Ale pomoc okazała się pułapką. Następnego dnia Ażton dowiedział się, że jego ludzie porwali Bryan. Podpisany przez niego dokument stał się prawnym potwierdzeniem, że to on ją ukradł. Warren Kirkland, człowiek jego ojca, zaaranżował całą intrygę, by zrobić z niego przestępcę, na którego można naciskać.
Bria miała zostać zakładniczką w domu na odludziu, dopóki Ażton nie zrobi tego, czego zażąda jego ojciec. Tyle że Bria nie miała zamiaru na to pozwolić. Uciekła z dzieckiem w środku nocy, zabierając dokument, który mógł zniszczyć imperium Bernetich. Przez trzynaście lat żyła w ukryciu w małym drewnianym domu w Wirginii Zachodniej.
Pracowała, oszczędzała kawałek po kawałku, by zebrać pieniądze na operację syna. Kiedy Maj skończył osiem lat, lekarze powiedzieli, że zostało mu niewiele czasu. Bria potrzebowała ogromnej sumy, której nie miała i nigdy nie miałaby. Trzynaście lat po ucieczce stanęła przed jedyną opcją, której bała się przez cały ten czas.
Musiała wrócić do szefa mafii. Ażton nie był już tym samym człowiekiem, który kiedyś bez wahania wydał na nią wyrok. Przez te trzynaście lat coś w nim pękło. Został oskarżony o przestępstwo, którego nie popełnił, stracił pozycję w organizacji, a jego ojciec odwrócił się od niego.
Kiedy zobaczył Bryan, kobietę, którą miał stracić z oczu na zawsze, którą miał zostawić w zapomnieniu, zrozumiał, że przez te wszystkie lata nie potrafił o niej zapomnieć. I podjął decyzję, która kosztowała go wszystko. Postawił przeciwko własnemu ojcu. Tym razem, zamiast jej zniszczyć, Ażton zgodził się jej pomóc.
Ale był w środku wojny z własną rodziną. Jego ojciec wiedział o wszystkim i postanowił odebrać mu wszystko, łącznie z synem. Wojna z ojcem trwała miesiącami, a oboje musieli się ukrywać. Kiedy jednak Ażton zobaczył bliznę na piersi dziewczyny, którą uratował, zrozumiał, że Brian przez cały ten czas nie była tylko narzędziem.
Była jedyną osobą, która dała mu coś, czego nigdy nie znał – czystą, bezinteresowną miłość. Postanowił zerwać z przeszłością. Ostateczny cios zadano w biały dzień, gdy Ażton kazał swoim ludziom zaprowadzić Warrena Kirklanda w pułapkę. W furgonetce czekali agenci FBI, a w ogrodzie ukryci ludzie, gotowi zrobić wszystko, by Ażton mógł uratować syna.
Gdy padł strzał, Ażton zrozumiał, że wybrał rodzinę, którą sam stworzył, a nie tę, którą mu narzucono. Kilka dni później, w domu na obrzeżach miasta, Ażton wyznał Brii prawdę o swojej matce, o tym, że jego ojciec przed laty kazał mu odejść, a matka, którą uważał za martwą, żyła przez cały czas. Bria, która znała sekret jego matki, zaprowadziła go do pokoju na piętrze. Za drzwiami siedziała kobieta o siwych włosach – jego matka, Katherine.
Trzynaście lat temu, gdy Bria uciekła z domu, trafiła właśnie do niej. Katherine, pamiętając swojego syna, rozpoznała go w Ażtonie od pierwszego dnia. To ona pomogła jej uciec, to ona dała jej schronienie. Ażton nie mógł w to uwierzyć.
Jego matka przez cały ten czas była obok. Historia zakończyła się, gdy Hug Bernetti został aresztowany. Jego imperium upadło w jeden dzień, a on sam, zanim zabrali go agenci, patrzył na syna z niedowierzaniem. „Wybrałeś ten kurnik zamiast wszystkiego, co dla ciebie zbudowałem?
” – zapytał. A Ażton odpowiedział spokojnie: „Nic dla mnie nie zbudowałeś. Zniszczyłeś jedyną rzecz, której kiedykolwiek potrzebowałem. Ale to nie ty zwyciężyłeś.
To ona”. I wskazał na kobietę, która stała obok niego – na swoją matkę. Ażton, Bria, Katherine i młody Milo zamieszkali razem w małym drewnianym domu na wzgórzu. Ażton, dawny szef mafii, naprawiał płot, uprawiał ogród i puszczał latawce z chłopcem, który nosił na piersi bliznę po operacji, ale też dumę, że ma rodzinę, która o niego walczyła.
Bria, która pierwszy raz w życiu poczuła, że jest u siebie, patrzyła na nich z ganku i wiedziała, że wreszcie, po raz pierwszy w życiu, nie musi uciekać.
