Ludzie siedzieli pod ścianami, stali pod drzwiami gabinetów, wzdychali, kasłali, szeptali do siebie nerwowo. Danuta poprawiła matce szalik, przesunęła reklamówkę z dokumentami z jednej ręki do drugiej. Pamiętała o rachunku za prąd, o recepcie na paski do glukometru i o tym, żeby w domu matki zawsze była zupa. Wieczorem wracała do swojego bloku, zdejmowała buty w przedpokoju i siadała na chwilę przy stole.
„No i jak tam mama? ” – pytała sama siebie, choć znała odpowiedź. „Danka, no przecież wiesz jak mam” – odpowiadała w myślach głosem matki. Do Rzeszowa to nie był rzut beretem, ale myślała o tym naprawdę.
Zadzwoń do Roberta – powiedziała w końcu do siebie, ale odkładała to z godziny na godzinę. Danuta przyjechała do domu matki dużo wcześniej niż on. Przygotowała rosół, drugie danie, przekładała sztućce, poprawiała obrus. Uśmiechnęła się słabo, gdy wchodziła do kuchni, i wróciła do garów.
Robert przyjechał, kiedy rosół był już przecedzony, a kompot przelany do dzbanka. „No jesteśmy! ” – zawołała jego żona od progu, choć Danuta stała obok i sama otworzyła drzwi. „No widzisz, siostra” – rzucił Robert lekko, jakby to ona była gościem we własnym domu.
Po raz pierwszy zobaczyła tak jasno, że jej dobroć nie była w tej rodzinie powodem do wdzięczności. Zatrzymywał się przy ścianach, zaglądał do pokoju ojca, który od lat stał prawie nieruszony. Danuta zbierała filiżanki w kuchni, kiedy usłyszała, jak Robert mówi do żony półgłosem. „Danka i tak będzie wpadać do mamy”.
„No tak” – odpowiedziała tamta. Danuta udawała, że nie słyszy. Wróciła do swojego mieszkania po zmroku. Położyła makatkę na stole obok paragonów z apteki i spojrzała na nią tak, jakby widziała ją pierwszy raz.
Raz matka przewróciła się w łazience i zadzwoniła do córki dopiero po godzinie, bo nie chciała robić kłopotu. Od tamtej pory w torbie Danuty zawsze był notes z lekami, długopis, chusteczki, mała woda, zapasowa reklamówka i kopie dokumentów. W pracy odkładała książki na półki i uśmiechała się do czytelników, choć w głowie układała listę: tabletki na wieczór, nowy termin do diabetologa, pieluchomajtki, rachunek za gaz, telefon do rehabilitacji. Kiedy ktoś pytał, czy może polecić coś lekkiego do czytania, Danuta przez chwilę nie rozumiała, co znaczy „lekkie”.
Matka prostowała plecy, poprawiała włosy, uśmiechała się tym miękkim uśmiechem, który Danuta pamiętała z dzieciństwa, ale rzadko widziała skierowany do siebie. „Pójdziesz do pani notariusz na Mickiewicza” – powiedziała kiedyś matka, ale Danuta nie spytała po co. Później wiele razy wracała do tej sceny i zastanawiała się, czy matka chciała wtedy powiedzieć wszystko. Ale wtedy była zmęczona, przestraszona, zajęta kolejną receptą, kolejnym terminem, kolejnym prześcieradłem do zmiany.
Zofia trafiła do szpitala po zasłabnięciu. Danuta spakowała jej szlafrok, kapcie, szczotkę do włosów i obrazek Matki Boskiej, który matka zawsze trzymała przy łóżku. Najpierw akt zgonu, potem ZUS, rachunki, telefon do przychodni, żeby odwołać wizytę, która już nie była potrzebna. Ze szpitala trzeba było odebrać torbę z rzeczami matki: szlafrok, kapcie, szczotkę do włosów i różaniec zawinięty w chusteczkę.
Bluzki do oddania, bielizna do wyrzucenia, płaszcze do przejrzenia. Do kancelarii poszła następnego dnia. Kwota po zsumowaniu wynosiła 620 000 zł. Nie miała ochoty dzwonić do nikogo.
Danuta wróciła do mieszkania z myślą, że na razie nikomu nie powie. Ale Robert sam zadzwonił. „Danka, no coś ty, czemu się nie odzywasz? ” – zapytał.
„No właśnie” – odpowiedziała cicho. „Mama mogła być zmęczona, chora, mogła nie rozumieć wszystkiego do końca” – powiedział. „No właśnie o tym mówię” – odparła. „Kiedy ona dostała pieniądze, była to sprawa do mówienia.
Na co ci 620 000, Danka? ” – zapytał wprost. Nikt nie zapytał, czy nie boli jej wejście do pustego domu. „To nie jest zaproszenie do negocjacji” – powiedziała i wyjęła z teczki list od matki.
Robert chwycił kartkę, przebiegł wzrokiem pierwsze linijki, ale kiedy dotarł do kwoty w dokumentach leżących obok, zatrzymał się właśnie tam. Nie czytał listu do końca. Danuta schowała list i zeszyt do teczki.
