Słyszałam jego głos przez telefon, ale mówił nie do mnie. Mówił do Marka, swobodnie, z tym śmiechem, który zarezerwowany był dla ludzi, których naprawdę lubił. Dopiero gdy wypowiedział moje imię, Marta, i zaraz potem się roześmiał, moje ręce same skręciły kierownicę w prawo, zamiast do domu. Jechałam do niego po podwójnej zmianie, myśląc tylko o tym, żeby zdjąć buty i położyć się obok niego.
A on mówił do Marka, że jestem dobra, spokojna, nie sprawiam problemów. Że będę miała kogoś do pilnowania domu i do pokazania rodzinie na świętach. To zdanie zostało ze mną najdłużej. Kiedy weszłam do domu, powiedziałam tylko, że były korki, i poszłam do kuchni.
Nalałam sobie wody. Ręce miałam zupełnie spokojne. Kamil wszedł za mną, oparł się o blat i zaczął mówić o czymś zupełnie zwyczajnym. A ja patrzyłam na niego i myślałam, że to, co mi zrobił, było cichsze niż krzyk i przez to trudniejsze do nazwania.
Przed snem powiedział mi „dobranoc” tak, jakby nic się nie stało. Nie zmrużyłam oka do rana. A gdy wstał i zapytał z kuchni, czy chcę kawy, odpowiedziałam, że tak. Rano napisałam do Joanny.
Odsunęła się, by wpuścić mnie do środka, i przez całe popołudnie zadawała mi pytania, które sprowadzały się do jednego. Czy jestem pewna, że to nie są tylko moje urojenia. Wróciłam do domu, wypełniłam formularz, zapłaciłam wpisowe, zamknęłam laptopa i siedziałam w przedrannej ciszy, która należała tylko do mnie. Zaczęłam robić kurs, o którym kiedyś pisałam do mamy długie listy.
Kiedyś był dla mnie czymś tak ważnym, że aż trudno mi było uwierzyć, że wracam do tego po latach. Kamil wchodził i wychodził z pokoju. Raz powiedział tylko, żebym nie piła za dużo, gdy zobaczył kubek kawy. Nie odpowiedziałam.
Joanna pisała do mnie regularnie. Myślałam o tym, jak bardzo przyzwyczajamy się do kształtu własnej klatki, dopóki ktoś nie otworzy drzwi. Pewnego wieczoru Kamil wszedł do pokoju i położył telefon na biurku między nami. Powiedział, że dzwonił do mnie.
A potem dodał: „Piszesz do Joanny o naszym związku”. Słyszałam wszystko, co mówiłeś do Marka – odpowiedziałam. – O tym, jaka jestem dobra i spokojna. O tym, że mam pilnować domu.
Patrzył na mnie tak, jakby dopiero teraz zobaczył, że to nie jest rozmowa, którą można wygrać zmianą tonu. Odwróciłam się od niego. Nie dlatego, że nie miałam nic do powiedzenia. Tylko dlatego, że żadne słowa i tak nie sprawią, że usłyszy to, czego nie chciał słyszeć.
Wstałam, wzięłam telefon i napisałam do Joanny cztery słowa. Potem wyszłam. Zadzwoniłam do niej. Przyjechała po dwudziestu minutach.
Nie pytałam, czy mam rację, nie tłumaczyłam się. Po prostu wsiadłam. Potem napisałam jej wiadomość ze zdjęciem ekranu i jednym słowem: „Zdałam”. Miesiąc później wprowadzałam się do małego mieszkania na Pradze Północ.
Joanna przywiozła skrzynkę z rzeczami, które u niej zostawiłam, i dodała od siebie roślinkę w ceramicznej doniczce. Do łodyżki przywiązana była karteczka: „Żeby rosła razem z tobą”. Wokół mnie stały kartony. Podeszłam do okna, dotknęłam listka rośliny.
Był chłodny, twardy, żywy. I zaczęłam rozpakowywać swoje życie.
