Patrząc na niego, próbowałem sobie przypomnieć, kiedy ostatnio usiedliśmy razem przy kawie bez żadnej prośby, problemu czy sprawy do załatwienia. Nie zastanawiasz się czasem, jak to jest dojść do tego wieku i właściwie nie mieć niczego, czym można się naprawdę pochwalić? No widzisz, zwłaszcza odkąd przestałem dokładać wam do mieszkania. Leon zadzwonił do mnie w niedzielę rano i powiedział, że chciałby przyjechać z kimś ważnym.
Nie wiedziałem, ale nie chciałem się kłócić. Leon wszedł pierwszy, uśmiechnięty od ucha do ucha. Szafki nie pasowały do siebie idealnie, bo jedną wymieniliśmy po zalaniu. Jeździłem po Wrocławiu do późna, wracałem do domu zmęczony, z bólem pleców.
Trochę oznaczało 18 000 zł. Człowiek od razu inaczej wraca do domu. Wychodził tylko na chwilę, potem znowu do samochodu. Poszedłem do przychodni.
Kiedy skończyłem, popatrzyłem na pełny garnek i przyszło mi do głowy, że zawiozę mu kilka. Włożyłem gołąbki do pojemnika, zapakowałem wszystko do torby i pojechałem. Mamy dzisiaj trochę rzeczy do zrobienia. Wieczorem zadzwoniłem do syna.
No właśnie. Schowałem telefon do kieszeni. Kilka miesięcy później wydarzyło się coś, czego do dziś nie potrafię wspominać spokojnie. Miałem akurat wolniejszy dzień i pomyślałem, że zajrzę do Leona.
Drzwi do mieszkania były lekko uchylone. No przecież mówię ci, że nie ma się czym martwić. Wróciłem do windy. Wróciłem do domu.
132 000. Dopisałem wesele 18 000, potem drobniejsze rzeczy, zaliczkę, naprawę samochodu, meble, kilka pilnych przelewów, o których niemal zapomniałem. Na końcu wyszło mi prawie 160 000 zł. Ile mojego życia było w tych 160 000?
Ten sam siwy pysk, te same spokojne oczy. Następnego ranka nie pojechałem do Leona. Na kartce wciąż widniała suma, prawie 160 000 zł. Pojechałem do banku.
Kiedy podszedłem do stanowiska, poprosiłem o historię przelewów z ostatnich pięciu lat. Kilka dni później do mojej taksówki wsiadła Beata. Woziłem ją kilka razy z biura do domu. Wracając do domu, pierwszy raz od miesięcy czułem, że grunt pod nogami jest twardy.
Jeszcze kilka miesięcy wcześniej od razu wszedłbym do banku i wszystko załatwił. Tym razem odłożyłem telefon ekranem do dołu. Na razie miałem coś innego do zrobienia. Dwa dni później wsiadłem rano do autobusu i pojechałem do schroniska.
Jedne psy rzucały się do krat, inne podskakiwały, niektóre kręciły się w kółko. Podeszła do mnie kobieta w zielonej kurtce. I wtedy zrozumiałem, dlaczego od miesięcy wracałem do jego zdjęcia. Najpierw jednak musiałem zamknąć drzwi do życia, w którym zawsze ktoś był ważniejszy ode mnie.
Do środka weszła Beata. Przez 5 lat dokładałem wam do mieszkania po 2200 zł miesięcznie. To daje 132 000. Ale przecież nikt cię do tego nie zmuszał.
Jeszcze 18 000 na wesele, potem kilka dodatkowych przelewów, samochód, meble, zaliczki, różne pilne sprawy. W sumie prawie 160 000 zł. Leon zrobił krok do przodu. Odwróciłem się do syna.
Okazało się, że po kilku latach dobrych zarobków mieli odłożone zaledwie około 12 000 zł. 12 000. Restauracje, weekendowe wyjazdy, ubrania, samochód, rzeczy do mieszkania. Kilka dni później Leon przyszedł do mnie bez zapowiedzi.
Normalnie o tej porze szykowałbym się do wyjazdu. Pojechałem autobusem do schroniska. Powiedziałem: „No chodź, stary, jedziemy do domu”. Myślałem, że wrócimy do domu, dam mu wodę, coś do jedzenia, położę koc w kącie i obaj po prostu pójdziemy spać.
Rufus chodził po mieszkaniu przez północy z kuchni do przedpokoju, z przedpokoju do salonu. Po kilku dniach pojechaliśmy do weterynarza. Lepszy fotel do salonu. Bez żadnego „przy okazji”, bez problemu do rozwiązania.
Rufus węszył przy trawie, zatrzymywał się co kilka metrów, jakby każdy krzak miał coś ważnego do powiedzenia. No już, już.
