„Sadowska, jedź do domu. ” Te słowa usłyszałam od Haliny, zanim jeszcze zdążyłam wejść na podwórko. Powiedziałam, że muszę dokończyć opis. Był już zimny, kiedy do niego dotarłam.
W szpitalu mówili na mnie „pani doktor”. Tu, nad jeziorem, byłam tylko Justyną, która przyjechała na weekend. Wychowałam się w Barczewie, dwadzieścia minut na wschód od Olsztyna. Matka patrzyła na mnie znaad blatu, jakbym wciąż była dzieckiem, które uciekło z obiadu.
„Kiedy ty w końcu planujesz wrócić do domu? ” – zapytała wtedy. Na drugim roku medycyny zadzwoniłam do domu w niedzielę. „Wiesz, co miałam na myśli?
” – odpowiedziała. Po studiach wysłałam jej oprawiony dyplom lekarza. Trzeci raz zadzwoniłam w dniu, gdy zdałam egzamin specjalizacyjny. W torbie zawsze noszę gazę, plaster, maseczkę do resuscytacji i latarkę diagnostyczną.
Przyczepiłam do niej szpitalny identyfikator, nawet o tym nie myśląc. Kobieta na pomoście kiwnęła mi głową i poszła za Haliną do stołu. „Gdzie jest koło ratunkowe do tego pomostu? ” – zawołałam do Marcina przez ogród.
Wtedy Halina podeszła do mnie. Majstrowie odpłynęli do jedzenia i przez rzadką chwilę byłyśmy tylko my dwie. „Justyna, ty masz dar do obsługi ludzi” – powiedziała z uśmiechem, który nie sięgał oczu. Pani Grażyna znalazła mnie na pomoście dwadzieścia minut później.
Widelczyk zatrzymał się w połowie drogi do ciasta. Uśmiechnęła się tylko szerzej i dolała kompotu. Odwróciłam się do wody. Weszłam do łazienki.
W dokumentach, które wypełniałam dla matki, wpisałam: osoba upoważniona do informacji o stanie zdrowia i decyzji w moim imieniu. Lekarz do kontaktu. Zastosowałam tę samą dyscyplinę do jej dokumentu. Kuba przysiadł się do mnie na deskach z telefonem w ręku.
„No jasne” – powiedział, gdy zapytałam, czy pływał już do bojki. Uśmiechnął się i zszedł, bo koledzy wołali go do wody. Zrzuciłam sandały i wpadłam do wody po dwóch krokach. Dotarłam do niego w kilkanaście sekund.
Obróciłam Kubę twarzą do góry, podłożyłam mu ramię pod kark. Ciągnęłam go jedną ręką, trzymając głowę nad wodą. Odchyliłam mu głowę, otworzyłam drogi oddechowe, przyłożyłam ucho do ust. Przeszłam do uciśnięć.
Marcin wyciągał ręce do syna, ale trzęsły się za mocno. „Każdy by wiedział, co robić” – powiedział. Zawieźli Kubę do centrum urazowego w Olsztynie. Moje krzesła.
Te same, na które patrzyłam, gdy rodziny zapadały się w nie, słysząc wyrok. „Ona powiedziała do ciebie, pani doktor” – usłyszałam. „No tak, ty też byłaś w wodzie” – dodał Marcin. Halina wygładziła spódnicę jednym długim ruchem i odwróciła twarz do ściany.
Nie mogła przepisać czegoś, co dwadzieścia osób widziało dwie godziny temu. Wróciłam do poczekalni i usiadłam. Kalinowska weszła i powiedziała do zgromadzonych: „Musicie być państwo ogromnie dumni”. W ostatnim kwartale zgłosiłam jej nazwisko do nagrody izby lekarskiej.
A potem wróciła za podwójne drzwi i poczekalnia należała do nas. Halina odwróciła się do mnie. Marcin zadzwonił we wtorek i poszedł do zakładu ramiarskiego w Olsztynie.
Nie wygrałam tego dnia, w którym moja ordynatorka weszła do poczekalni.
