Natalia lekko się uśmiechnęła, jakby wracała myślami do tamtego wieczoru. „On mówił, że jest pani do niego bardzo przywiązana, że pani ciężko przeżyłaby rozstanie” – powiedziała cicho. Ewa poczuła, jak całe jej ciało sztywnieje. To nie była rozmowa o współpracy.
To była rozmowa o jej mężu. Kobieta pochyliła się do przodu i ściszyła głos. „Mówił też, że dom należy do mojej rodziny, a on nie ma niczego. Nawet samochód, którym jeździ, jest pani.
” Ewa zacisnęła palce na długopisie. Każde słowo Natalii było jak kolejny gwóźdź do trumny jej małżeństwa. Przez chwilę w gabinecie słychać było tylko tykanie zegara. Natalia wyjęła telefon i podała go Ewie.
Na ekranie była wiadomość od Damiana. Ewa czytała ją dwa razy, bo nie mogła uwierzyć w to, co widzi. „Przyjedź do mnie, jak tylko skończysz. Muszę ci coś powiedzieć o Ewie.
To nie jest to, co myślisz. ” Ewa odsunęła telefon, jakby parzył. Podniosła wzrok na Natalię. „Powiedział, że pani ciężko przeżyłaby rozstanie.
Że pani go potrzebuje. I że firma to dla pani wszystko, ale on już nie chce być częścią tego układu. ” Ewa wstała gwałtownie i podeszła do okna. W dole ulicą przejeżdżały samochody, a ludzie szli do pracy, kompletnie nieświadomi tego, że jej świat właśnie runął.
Przez trzynaście lat myślała, że buduje coś prawdziwego. Dom, firmę, rodzinę. A on przez cały czas opowiadał innej kobiecie, że jest więźniem własnego życia. Wzięła głęboki oddech i odwróciła się do Natalii.
„Dziękuję, że pani przyszła. Ale może pani już iść. ” Natalia wstała, schowała telefon do torebki i skierowała się do drzwi. W progu zatrzymała się na moment.
„Myślę, że powinna pani na niego uważać. On nie jest tym, za kogo się podaje. ” Po wyjściu Natalii Ewa została sama. Przez długą chwilę siedziała nieruchomo, patrząc na zdjęcie na biurku.
Ono, Ewa, uśmiechnięci, na tle domu, który należał tylko do niej. Wyciągnęła telefon i wybrała numer męża. Odebrał po drugim sygnale. „Przyjedź do firmy.
Masz dwadzieścia minut” – powiedziała spokojnie, ale jej głos był zimny jak lód. „Jeśli nie przyjedziesz, nie wracaj dziś do domu. ” Rozłączyła się, zanim zdążył odpowiedzieć. Dwadzieścia minut później Damian wszedł do gabinetu.
Widać było, że jest zdenerwowany, ale starał się to ukryć. „Co się dzieje? ” – zapytał, zamykając za sobą drzwi. Ewa nie wstała zza biurka.
„Natalia. Młoda kobieta, która jest w ciąży z twoim dzieckiem. ” Damian zamarł. Twarz mu pobladła, ale nie zaprzeczył.
„Mówiła, że obiecałeś odejść ode mnie. Że powiedziałeś jej, że dom należy do mojej rodziny, samochód jest mój, firma jest moja. Że nic nie należy do ciebie. ” Damian odwrócił się do okna, zasłaniając się przed jej wzrokiem.
„To nie tak, jak myślisz” – powiedział cicho. „A jak jest? ” – Ewa poczuła, jak zaczyna jej drżeć głos. „Jak mam to rozumieć?
” Damian westchnął ciężko. Przez chwilę stał w milczeniu, zanim się odwrócił. „Nie wiesz, jak to jest wejść do domu i mieć świadomość, że nawet klucze nie są do twojego domu. Wsiąść do samochodu, który nie jest twój.
Słuchać przy stole rozmów o firmie, do której nie masz żadnych praw. ” Ewa spojrzała na niego z niedowierzaniem. „Więc przez trzynaście lat czułeś się u mnie jak lokator? ” Damian nie odpowiedział.
Spuścił wzrok. „Przykro mi” – powiedział w końcu, ale jego głos nie brzmiał, jakby naprawdę żałował. Ewa podeszła do biurka, oparła dłonie o blat. „Chcę, żebyś jutro do wieczora wyprowadził się z domu.
Twoje rzeczy będą spakowane. Nie chcę cię widzieć. ” Damian uniósł głowę. „Ewa, możemy porozmawiać…” „Nie mamy o czym rozmawiać.
” Przerwała mu. „Muszę myśleć o firmie, o domu, o swoim życiu. I o tym, ile twoich kłamstw zostało wpisanych do naszych umów. ” Damian zrobił krok w jej stronę, ale cofnęła się.
„Nie zbliżaj się do mnie. Jutro do wieczora. I nie dzwoń. Nie pisz.
Po prostu zniknij. ” Patrzyła, jak wychodzi z gabinetu. Gdy drzwi zamknęły się za nim, została sama. Podeszła do okna i spojrzała na miasto.
Te same ulice, te same dachy, a jednak wszystko wydawało się inne. Sięgnęła po telefon i wybrała numer swojej prawniczki. „Potrzebuję się z tobą spotkać. Tak, to pilne.
” Rozłączyła się i przez chwilę patrzyła na zdjęcie na biurku. Potem odwróciła je twarzą do dołu.
