Zadzwoniłam do Artura z płonącym sercem, a w mojej głowie wciąż dźwięczało echo tamtych słów: „Masz coś jeszcze do dodania? ”. Te same kolczyki, które rzekomo zaginęły, i plik banknotów – dokładnie 200 000 zł – zniknęły z sejfu w firmie. Tylko on znał szyfr.
Gdy odwrócił się do mnie z tym swoim spokojem, wiedziałam, że to nie był przypadek. Łucja stała z boku i dolewała oliwy do ognia, a ja poczułam, jak ziemia usuwa mi się spod stóp. Pobiegłam do sypialni i zatrzasnęłam drzwi, a tamtej nocy Artur nie przyszedł. Wiedziałam, że to nie jest jeszcze koniec.
Podczas kolejnego spotkania usłyszałam przez uchylone drzwi jego szept do Łucji: „Ta idiotka ufa mi bezgranicznie, więc muszę ją tylko przekonać do podpisania pełnomocnictwa”. Wtedy zrozumiałam, że chcieli przejąć wszystko, co zbudowałam przez siedem lat pracy. Skoro chcieli grać w tę grę, zagram z nimi do samego końca. Zaprowadzili mnie do magazynu, a Łucja wrzuciła mój telefon do beczki z wodą, krzycząc: „Zobaczymy, do kogo teraz zadzwonisz!
”. W rozpaczy wybrałam numer do pani Heleny Wiśniewskiej – kobiety, której kiedyś uratowałam syna. Dwadzieścia minut później przed magazynem zapiszczały opony kilku samochodów. Zabrano mnie do przestronnego pokoju gościnnego, gdzie pani Helena podała mi gorące mleko.
Powoli przypomniałam sobie tamten dzień na Mazurach, gdy jej syn wpadł do wody, a ja go wyciągnęłam. Też nie należała do przeciętnych – teraz miała wobec mnie dług wdzięczności. Wiedziałam, że Artur i Łucja w końcu popełnią błąd. Chciwość i desperacja popchną ich prosto w sidła, które zastawiłam.
Na konferencji ogłosiłam strategię, która miała przyprzeć Artura do muru, a on dzwonił do mnie bez opamiętania, błagając: „Błagam cię, nie chcę iść do więzienia! ”. Ale zapomniał, z jakiego typu kobietą ma do czynienia. Kiedy Łucja i Artur w końcu zrozumieli, co się dzieje, było już za późno.
Publicznie odtworzyłam nagranie, które ich pogrążyło, a starsza kobieta w moim biurze patrzyła na mnie z pogardą. Wiedziałam, że to jeszcze nie koniec – pani Helena zadzwoniła do mnie pewnego wieczoru, a ja znów poczułam, jak łzy napływają mi do oczu.
