Myślałam, że idzie do łazienki, ale coś mnie tknęło. Krzysztof sięgnął w górę, przekręcił kamerę tyłem do ściany i wrócił do łóżka. Telefon zawsze ekranem do blatu, nigdy zostawiony na stole z twarzą do góry. Wszystko zmieniło się w sobotę, kiedy pojechaliśmy do Krakowa.
Mówiła o moim mężu do mnie, używając trzeciej osoby. Ona pierwsza wróciła do talerza. W drodze powrotnej do Warszawy Krzysztof prowadził. Zaparkował, wyciągnął śpiącego Filipa z fotelika i zaniósł do łóżka.
Kiedy wrócił do sypialni, powiedział, że to był niezły wieczór. Podeszłam do regału. Potem wróciłam do kuchni i zrobiłam Filipowi kanapkę z żółtym serem. Odwraca się plecami do kamery.
Potem przykłada telefon do ucha, mówi cicho, bardzo cicho. Nie jak mój mąż, jak ktoś, kto ma swoje życie gdzieś daleko stąd i tylko od czasu do czasu wraca tutaj do tego korytarza, do tego mieszkania, do mnie. Potem odwrócił się, podszedł do kamery. Wrócił do sypialni.
Siedem dni później zadzwoniłam do Doroty. Powiedziałam, że mam coś do pokazania. Filip wszedł do kuchni i zapytał, czy możemy zostać na kolację. Zostałyśmy do 9:00.
Wróciłam do mieszkania na trzecie piętro. Zabrałam śpiącego syna z wózka, zaniosłam do łóżka, przykryłam. Potem wróciłam do sypialni i położyłam się obok Krzysztofa. Tym razem nie szukałam wytłumaczeń, nie tworzyłam list, nie słuchałam jego oddechu, szukając w nim kłamstwa.
Ta sama kuchnia, ten sam zapach, te same dźwięki, [muzyka] a jednak coś w powietrzu jest inne, napięte jak struna, która zaraz puści, choć nikt wokół jeszcze tego nie słyszy. Krzysztof wszedł do kuchni o 7:20 w tej swojej szarej bluzie z rozczochranymi włosami, wyglądając jak człowiek, który dobrze spał i nie ma powodu, żeby tak nie być. Nalał sobie kawy, usiadł, otworzył telefon ekranem do siebie, oczywiście, zawsze ekranem do siebie. Kiedy wyszedł do pracy, stałam przy zlewie i myłam kubki.
Schowałam rysunek do kieszeni fartucha. Nie do Doroty, do mamy. Krzysztof wszedł do łazienki pomóc mu wyjść. Powiedziałam, że jedziemy do babci w piątek.
Podskoczył i krzyknął tak głośno, że Krzysztof zajrzał do pokoju z pytającą miną. Pomyślałam, że zabiorę Filipa do mamy na weekend. Zabiera nas do domu. Mama nalała mi barszczu do głębokiego talerza bez słowa.
Poszłyśmy do babci. W poniedziałek rano wróciłam do Warszawy. Filip pobiegł do Zuzi. Że prawda boli tylko do momentu, kiedy ją przyjmiesz, a potem staje się czymś innym, fundamentem, punktem, od którego mierzysz odległość do nowego miejsca.
Dziękuję, że byłaś ze mną do końca.
