Stałem nieruchomo przy drzwiach i pozwoliłem, żeby każde słowo przeszło przez szparę. Zofia zasłoniła mikrofon dłonią, ale nie do końca. Słyszałem wszystko. Westchnęła do świadków, nie do mnie.
Roman zrobił pół kroku do przodu, ale Zofia zauważyła to i natychmiast wróciła do miękkiego tonu. Powiedziała coś o tym, że moje wejście do mieszkania było za mocne, za łatwe do wycięcia bez początku. Zrobiła krok w moją stronę. Wtedy powiedziałem ciszej, bardziej do niej niż do niego:
– Nie róbcie tego.
Nie wszedłem do mieszkania. Powiedziałem to do Zofii i odwróciłem się do schodów. Może do Zofii, może do pani Teresy, może od razu do grupy wspólnoty. Kiedy wróciłem do domu, nie zaniosłem pudełka do pokoju Marii.
Wtedy zadzwoniła Irena, siostra Marii. Nie do mnie – do Marii. Po rozmowie Maria sama wyszła do korytarza. To było złe miejsce na rozmowę.
Nie przeniosłem jej do pokoju. Jeśli człowiek zaczyna pomagać zbyt szybko, czasem odbiera drugiemu prawo do własnego pytania, a Maria miała do niego prawo. Będę sprawdzał, kto już próbował wejść do naszego mieszkania, zanim ja wszedłem do mieszkania córki. Kto podał numer do kontaktu?
Nie zdążyłem dojść do przystanku, kiedy zadzwoniła Zofia. Zadzwoniłem do ośrodka rehabilitacji. Pytał, czy można poczekać z rozliczeniem do decyzji mieszkaniowej. System pokazał błąd przy próbie pobrania zaliczki.
Schowałem telefon do kieszeni i poszedłem pieszo do domu, choć miałem autobus za dwie minuty. Odprowadziłem Marię do windy. Przyjęto do wiadomości. Do mieszkania wróciłem schodami.
Potem wróciła do pokoju, nie podchodząc bliżej. Musiałem znaleźć sposób, żeby prawda doszła do niej i do świadków bez poświęcania Antoniego. Zamiast tego zadzwoniłem do Moniki i poprosiłem o jedną rzecz. Po południu Roman wrócił do grupy.
Wysłałem prywatnie do Ewy jedno krótkie zdanie. Drugie: kto widział, żebym wszedł do mieszkania. Jutro nie wezmę go do Zofii. Dla mamy zapytać, kto dzwonił do ośrodka.
Antoni nie podszedł do grupy. Złożył kartkę z oświadczeniem i schował ją do kieszeni. Roman odwrócił się do sąsiadów. Zofia weszła między nich twarzą do sąsiadów.
Roman próbował wrócić do praktyki. Roman zrobił krok do mnie. Nie do nas. Schowałem telefon do kieszeni.
Roman krzyczał do telefonu przed blokiem. Nie powiedziała, że powinienem zejść do Zofii. A jeśli przyjadę do mamy? Zadzwonisz najpierw do niej, nie do mnie, i nie będziesz rozmawiać o pieniądzach.
Gdybym powiedział nie, pobiegłbym do domofonu za późno i znów oddał Zofii prawo do wejścia w chwili, którą sama wybierze. Telefon leżał na stole ekranem do góry. Tym razem most musiał poczekać, aż ktoś nazwie rzekę. Potem sama napisała do Zofii.
Nie zaprosiłem jej po tym do domu. Trzeciego dnia Zofia zadzwoniła do Marii, nie do mnie. Potem wróciłem do kuchni.
