Upewniła się, że nikt nie słucha, a potem ściszyła głos do szeptu, który przeszył mnie jak nóż. Cztery słowa, 20 liter. Moje nogi same ruszyły do przodu krok po kroku, zbliżając mnie do pokoju 347. Ale zamiast tego cofnęłam się, jakby klamka była rozpaloną do czerwoności.
One też by się śmiały, prawda? Stary sweter, który Tomasz kiedyś powiedział, że mi w nim do twarzy, żadnego makijażu. Jechałam tylko do szpitala, tylko do męża. Magda, z którą chodziłam do liceum.
Magda karmiła mojego męża, nadziała jednego na widelec, podniosła do jego ust. Łzy napłynęły mi do oczu, ale nie pozwoliłam im spaść. Oddychałam, ale powietrze jakby nie dochodziło do płuc. Drzwi do klatki schodowej były tuż przede mną.
Mogłam wsiąść do windy, ale potrzebowałam schodów. Resztki marchewki na desce do krojenia. Ręce poruszały się same. Kiedy kolacja była gotowa, nakryłam do stołu jeden talerz, tylko jeden.
Wieczorami wracałam do pustego mieszkania. W czwartym dniu pojechałam do teściowej. Przywitała mnie uściskiem i od razu wciągnęła do kuchni. Kiedy wróciłam do domu późnym wieczorem, telefon pokazywał pięć nieodebranych połączeń od Tomasza i jedną wiadomość od Magdy.
Płakałam do poduszki, żeby nawet ściany nie usłyszały mojego bólu. Pielęgniarka Ania stała przy wejściu do mojego bloku, przytulona do ściany, jakby chciała się w niej rozpłynąć. Zabrałam go z powrotem do pokoju i leżał tam przez chwilę, zanim go zauważył. Tomasz do Magdy.
Magda do Tomasza. Osiem miesięcy, kiedy przychodził do domu i całował mnie na dobranoc. Teraz myślałam, czy wtedy już byli razem, czy współczuli mi razem, żeby potem iść do łóżka razem. Myśl ta była nie do zniesienia.
Szłam do domu przez zaśnieżone ulice, ale tym razem nie czułam zimna. Zadzwonił do mnie rano. „Kasiu, w końcu wracam do domu. Dobrze, do zobaczenia.
” Pojechałyśmy do mieszkania. Ania pomogła mi przenieść kartony do salonu. Na stole w kuchni położyłam trzy rzeczy: klucze do mieszkania, moją obrączkę i list. Pisałam ten list przez dwie godziny poprzedniego wieczoru.
„Nie dzwoń do mnie. ” Ania przeczytała list i skinęła głową z aprobatą. „Jedziemy” powiedziałam do Ani. Wieczorami, kiedy wracałam do swojego małego mieszkania, parzyłam herbatę i siadałam przy oknie.
Zemsta wymagałaby, żebym nadal się przejmowała, żebym nadal czuła coś do Tomasza i Magdy. Do zobaczenia. Do zobaczenia w następnym filmie.
