Wróciłam do domu ze szpitala w środę. Weszłam do przedpokoju, przestawiłam torbę, zamknęłam drzwi nogą i dopiero wtedy poczułam, że coś jest nie tak. Usiadłam na krześle i przystawiłam go do piersi. Kto będzie spał po tej stronie łóżka, żebym mogła wstać do dziecka bez budzenia kogokolwiek?
Uczyłam się zmieniać pieluchę tak, żeby nie obudzić go do reszty. Wróciłam do pracy w połowie kwietnia. Powiedziała z miejsca, do którego ludzie czasem idą i skąd nie wszyscy wracają. Jakby chciał się upewnić, że wiem, że to do mnie.
Zadzwoniłam do Basi. W czwartek wieczór, kiedy Kuba spał, usiadłam przy telefonie i włączyłam aplikację do nagrywania. To jedna z rzeczy, która mnie do niego przyciągnęła na początku. Ta pewność, że ma coś do powiedzenia i wie jak to powiedzieć.
Cicho, prawie jakby do siebie. Dopiero wtedy usiadłam przy kuchennym stole, wzięłam słuchawki, podłączyłam je do telefonu i otworzyłam plik. Wróć do domu, nie czekaj. Słuchałam znowu, bo potrzebowałam, żeby to weszło do środka powoli.
Wróć do domu. Ktoś do kogo wracał po wyjściu ode mnie z naszego mieszkania. Nie wrócił do mnie. A teraz jego drzwi prowadziły z powrotem tutaj do mnie, bo inne pozamykały się od środka.
Patrzyłam przez kuchenowe okno na ciemne podwórko, na latarnię, na liście przyklejone deszczem do asfaltu. Byliśmy tylko w planie, do którego wracał, gdy potrzebował. Muszę ci coś dać do posłuchania. I pomyślałam, że to nagranie, te 20 sekund jego głosu za moimi plecami zmieniły coś definitywnie.
Wróciłam do sypialni, położyłam się, patrzyłam w sufit przez kilka minut, potem zasnęłam. Basia zadzwoniła do Haliny tego samego dnia, w południe, kiedy Kuba spał. Wpuściła nas do środka. 20 sekund jego głosu wypełniło cichy salon.
Nie do mnie, nie do Basi, raczej do siebie. Nikt jej nie odpowiedział, bo to nie było pytanie skierowane do nas. To był rachunek, który robiła sama ze sobą i który należał tylko do niej. Wstawałam, karmiłam Kubę, szłam do pracy, wracałam, kąpałam go, czytałam mu tę samą bajkę, zasypiałam.
Mogła znaczyć, że Halina do niego zadzwoniła. Zostawiłam prawdę tam, gdzie powinna być i to, co zrobi z nią Halina, należało do niej, do jej sumienia, do jej relacji z synem, do rachunków, które każda matka prowadzi z własnym dzieckiem po cichu przez całe życie. Ale w środę wieczorem, dokładnie 10 dni po piątkowej wizycie Krzysztofa, usłyszałam pukanie do drzwi. Kuba coś powiedział do siebie w kuchni.
Potem drzwi do klatki, potem cisza. Wróciłam do kuchni. Coś między mmm a hej i wyciągnął do mnie ręce. Oglądałyśmy razem te 20 sekund może pięć razy.
20 sekund, które chciałam mieć zawsze. Do zobaczenia w kolejnym filmie.
