Mój były mąż zmusił mnie do podpisania papierów rozwodowych dokładnie w momencie, gdy za plecami chowałam zdjęcie USG z dwójką bijących serc. Zrobił to tylko po to, by zdążyć na przymiarkę ślubnego garnituru z córką prezesa swojej korporacji. Równo 10 lat później, na zjeździe absolwentów naszej uczelni, stojąc u szczytu władzy, wyśmiał mnie jako bezwartościowego nieudacznika. Wystarczył jeden okrzyk dwójki moich dzieci, by jego prezesowski fotel i warte miliardy małżeństwo wylądowały w błocie.
Jak ja, samotna matka, która odeszła z niczym, zdołała tak doszczętnie i bezlitośnie zmiażdżyć zdrajcę i pozbawić go wszystkiego?
