Krystian wszedł do salonu z miną prezesa, który ma ogłosić kluczową decyzję. Zdjął marynarkę, przewiesił ją przez oparcie krzesła, poprawił krawat i zmierzył mnie wzrokiem pełnym wyższości. – Magda, musimy porozmawiać. Oderwałam wzrok od laptopa.
Gdy pięć lat temu braliśmy ślub, podobny wstęp zwiastował rozmowy o wakacjach albo nowym samochodzie. Tym razem w jego głosie słychać było coś zupełnie innego. – Słucham – rzuciłam krótko. – Odchodzę.
Ktoś pojawił się w moim życiu. Ola, nasza nowa dyrektor finansowa. To nie jest przelotny romans. Podchodzę do tego naprawdę poważnie.
Powinnam była zalać się łzami, zrobić awanturę, a może nawet zemdleć. Ja tylko pokiwałam głową, jakbym słuchała prognozy pogody. – Rozumiem. Krystian zmarszczył brwi, szukając na mojej twarzy śladu rozpaczy.
– Ty w ogóle rozumiesz, co właśnie powiedziałem? Mam kogoś innego i się wyprowadzam. – Dotarło. – I co?
Tak po prostu? – Jego głos podskoczył o oktawę. – Zbierasz swoje manatki i się wynosisz. Mamy rozdzielność majątkową, więc mieszkanie w Warszawie jest moje.
Auto też jest zarejestrowane na mnie. Tobie zostaje tylko ta ruderka po ciotce gdzieś na Podlaskiej wsi. Tam jest twoje miejsce. Będziesz sobie żyć wśród obornika i lokalnych pijaczków, a my z Olą zostajemy na swoich śmieciach.
Całą sytuację zawdzięczałam Ance, sekretarce z jego firmy. Miesiąc temu zadzwoniła do mnie i opowiedziała, jak Krystian z nową dyrektorką finansową zostają po godzinach, jak wpatrują się w siebie na zebraniach i jak wozi ją po drogich restauracjach. Ania pracowała tam od czterech lat i niejedno widziała. Odkąd Ola została dyrektorką, zaczęła ucinać Ani premię i traktować ją z góry.
Jej telefon do mnie nie był tylko aktem dobrej woli, ale też osobistym rewanżem. – W porządku – rzuciłam spokojnie, podnosząc się z kanapy. – W porządku? Żadnych wyrzutów, pytań, robienia scen?
– A o co mam pytać? Wyraziłeś się wyjątkowo jasno. Przeszłam do sypialni i wyciągnęłam z szafy pojemna torbę podróżną. Przez pięć lat wspólnego życia nauczyłam się pakować w pięć minut – praca doradczyni biznesowej wymagała ciągłych wyjazdów po całej Polsce.
Krystian stanął w progu i przyglądał się, jak wprawnie składam ubrania. Moja obojętność wyraźnie wyprowadzała go z równowagi. – Zachowujesz się nienormalnie – rzucił z pretensją. – Każda inna kobieta na twoim miejscu rozniosłaby to mieszkanie na strzępy.
– Może po prostu nie jestem taka jak inne? – Widać nigdy tak naprawdę mnie nie kochałaś. Spojrzałam na niego. W jego tonie brzmiał wręcz dziecięcy żal.
Miałam ochotę przypomnieć mu, jak bardzo mi zależało, zanim dotarło do mnie, że mam do czynienia z samolubnym wyrostkiem w ciele dorosłego mężczyzny. Ale szkoda mi było słów. – Krystian, przecież sam przed chwilą ogłosiłeś koniec. Po co te dalsze dyskusje?
– I liczyłem, że będziesz chociaż próbowała mnie zatrzymać – uniósł się nagle. – Że obiecasz zmianę, że zaczniesz się bardziej starać, a ty zbierasz rzeczy, jakbyś wychodziła na pociąg do Krakowa. Do torby trafiły teczki z dokumentami, kosmetyczka i ładowarki. Omiotłam wzrokiem pokój, sprawdzając, czy nic ważnego nie zostało.
– Zresztą wiesz co? – rzucił za mną, gdy mijałam go w przedpokoju. – Może to i lepiej. Ola jest zupełnie inna.
Rozumie, na czym polega prawdziwe wspieranie męża. A ty od zawsze byłaś zbyt samowystarczalna, oschła i zamknięta w sobie. – Być może – odparłam krótko, wciągając płaszcz. – I w ogóle popatrz na siebie – nakręcał się coraz bardziej.
– Masz trzydzieści pięć lat, a wyglądasz jak własna ciotka. Ola jest młodsza, atrakcyjniejsza, odnosi sukcesy, ma w sobie pasję i ambicje. Zgarnęłam z szafki kluczyki do auta, które kupiłam dwa lata temu za własne, ciężko zarobione pieniądze. – Życzę wam powodzenia – rzuciłam, uchylając drzwi.
– I nawet nie myśl, że tu wrócisz! – wrzasnął jeszcze za mną. – Tam jest twoje miejsce na wsi. Trzaśnięcie drzwi odcięło potok jego gorzkich żali.
Na klatce schodowej panowała chłodna, błoga cisza. Postałam chwilę, oddychając głęboko i oswajając się z myślą o nowym rozdziale, po czym zeszłam na parking. Jadąc w stronę Podlasia, czekały mnie dobre dwie i pół godziny za kółkiem. Analizowałam w głowie rozmowę, którą sama zamierzałam przeprowadzić z Krystianem w tym tygodniu.
Myślałam o sekrecie, który skrywałam od paru dni. Teraz jednak sytuacja zmieniła się o sto osiemdziesiąt stopni. Dom ciotki Zofii stał na samym skraju wsi. Za nim rozpościerały się tylko zaorane pola ciągnące się po horyzont rudawymi pasami.
Stary drewniany płot ugiął się w kilku miejscach pod naporem czasu, a furtka przy otwieraniu wydawała z siebie smętny, przeciągły pisk. – Ojej, Magdusia przyjechała! – Z sąsiedniej posesji wyjrzała starsza kobieta w kolorowej chustce na głowie. – Krystyna jestem.
Pamiętasz mnie, dziecko? Przyjaźniłyśmy się z twoją ciocią. Zofia ciągle o tobie opowiadała. Sąsiadka okazała się niezwykle żwawą i wylewną osobą.
Pomogła mi wtaszczyć torbę do środka, pokazała, gdzie zakręca się wodę, i objaśniła działanie pieca gazowego. – A ty na dłużej zamierzasz tu zostać? – spytała taktownie. – Sama jeszcze nie wiem – odparłam zgodnie z prawdą.
– No tak. Miejskim na początku bywa u nas ciężko. Ta cisza taka dziwna, ciemno jak w nocy poza miastem. Ale nie krępuj się, wpadaj jak coś.
Mój Staszek w gospodarstwie wszystko potrafi naprawić. Kiedy pani Krystyna wreszcie poszła, rozejrzałam się po wnętrzu. Ciocia Zofia była do bólu praktyczną kobietą. Przed śmiercią zdążyła wymienić instalację elektryczną, założyć ogrzewanie gazowe i wstawić solidne, nowoczesne okna.
Meble były wprawdzie z poprzedniej epoki, ale wciąż mocne i zadbane. W stołowym stała klasyczna meblościanka napakowana książkami i stary kineskopowy telewizor. W kuchni ustawiono okrągły stół nakryty ceratą w drobną łączkę. Weszłam po schodach na piętro.
Tam mieściła się sypialnia z tradycyjnym metalowym łóżkiem i szafami z jasnego drewna. Po otwarciu drzwi szafy wciąż czuć było intensywny zapach lawendy. Ciotka zawsze upychała suszone gałązki między ubraniami. Szybko rozpakowałam torbę, opłukałam się w ciasnej łazience, zaparzyłam mocną herbatę i usiadłam przy oknie, owijając się grubym pledem ciotki.
Za szybą zapadał zmrok, a z oddali dobiegało powolne szczekanie wiejskiego psa. Internet o dziwo śmigał bez zarzutu – jakiś lokalny dostawca podciągnął światłowód nawet na taki skraj wsi. Życie toczyło się dalej, jakby nic się nie stało, chociaż zmieniło się przecież absolutnie wszystko. Siedząc w tej przytulnej kuchni i sącząc herbatę z ulubionego kubka cioci, myślałam o Krystianie i o tym, czego dowiedziałam się zaledwie dwa dni temu.
Ta wiadomość aż paliła mnie od środka. Pierwszy odruch nakazywał chwycić za telefon i wyjawić mu całą prawdę. Jednak gdy tylko przypominałam sobie jego chamskie, protekcjonalne odzywki, ręka sama cofała się od ekranu. Niech sam się martwi.
Jest przecież taki obrotny, wykształcony i ma u boku ambitną Olę. Głowa jednak nie dawała za wygraną. Myśli krążyły wokół jednego tematu i nie pozwalały mi się na niczym skupić. Wstałam i przeszłam się po pokoju.
Na komodzie w salonie stała fotografia cioci Zofii w prostej ramce. – Co ty byś zrobiła na moim miejscu? – spytałam na głos, patrząc w jej oczy. Ciotka była do bólu bezpośrednia.
Zawsze powtarzała, co w sercu, to na języku. Pewnie bez zastanowienia wykręciłaby numer Krystiana i powiedziała mu wszystko prosto z mostu. Tylko że jej żaden mąż nie odszedł do młodszej kobiety z biura, a ja sama zdecydowałam się wyprowadzić, mając świadomość naszej rozdzielności majątkowej i nie chcąc urządzać wojny o mieszkanie. Nie miałam w sobie tego bolesnego żalu, który uwiera gdzieś w klatce piersiowej jak niegojąca się rana.
Wróciłam do kuchni i znów usiadłam przy oknie. Wiatr przybrał na sile, a gałęzie jabłoni w ogrodzie skrobały cicho o szybę. W Warszawie ten dźwięk zginąłby w szumie przejeżdżających aut i rozmowach na ulicy. Tutaj ta cisza była niemal namacalna.
Smartfon leżał na blacie ekranem do dołu. Parę razy wyciągałam po niego dłoń, po czym znowu ją cofałam, wyobrażając sobie opryskliwy ton. Pewnie od razu rzuciłby do słuchawki: „Czego znowu chcesz? Mówiłem wyraźnie, żebyś nie dzwoniła”.
Ale to, czego się dowiedziałam, nie dotyczyło wyłącznie jego. W firmie pracowało przecież dwadzieścia osób. Zwykli ludzie, którzy mieli na głowie rodziny, dzieci i kredyty hipoteczne. Za oknem zapadły już całkowite ciemności.
Na drodze zapaliła się jedyna latarnia. Pomyślałam, że jutro rano muszę podjechać do marketu po zakupy, pooglądać okolice i powoli oswoić się z miejscem, które stało się moim nowym domem. Czas zacząć żyć na własny rachunek. Kolejne dwa tygodnie zleciały nie wiadomo kiedy.
Powoli urządzałam się w domu, poznawałam sąsiadów i jeździłam do pobliskiego miasta powiatowego po zapasy. Pani Krystyna okazała się prawdziwą skarbnicą wiedzy o okolicy. Wiedziała, gdzie pieką najlepszy chleb na zakwasie, kto niedrogo porąbie drewno i które odcinki dróg jako pierwsze zasypuje śnieg podczas opadów. – A małżonek to kiedy dołączy?
– spytała pewnego popołudnia, wciskając we mnie jeszcze ciepłe drożdżówki z kapustą i grzybami. – Nie przyjedzie – odparłam krótko. – Rozstaliśmy się. – Ojej, dziecko, wy moje – zasmuciła się sąsiadka.
– Dzisiaj to wszyscy tacy niecierpliwi. Za moich czasów to się po czterdzieści lat żyło w jednym związku. Różnie bywało, ale nikt po pierwszej kłótni nie uciekał. Tylko pokiwałam głową, bo nie miałam ochoty rozwodzić się nad szczegółami.
W głowie ciągle miałam tylko jedną myśl. To, co przypadkowo podsłuchałam w biurze Krystiana. Byłam wtedy w galerii handlowej, bo spotkanie z klientem skończyło się szybciej niż zakładałam, więc postanowiłam wpaść do męża do firmy. W sekretariacie zastałam Anię.
– Szef jest na spotkaniu z klientem – poinformowała mnie, podnosząc wzrok znad papierów. – Powinien być lada moment. Odczekałam jakieś dwadzieścia minut, ale gdy Krystian wciąż się nie pojawiał, postanowiłam zbierać się do domu. Po drodze wstąpiłam jeszcze do firmowej toalety.
Siedziałam w kabinie, kiedy drzwi do łazienki otworzyły się i do środka weszła jakaś kobieta rozmawiająca głośno przez telefon. Po tonie głosu od razu poznałam, że to Ola. – Tak, wszystko idzie jak po maśle – mówiła bez skrępowania do słuchawki. – Naiwniak podpisuje bez mrugnięcia okiem wszystko, co mu podsuwam pod nos.
Mam już taki komplet papierów, że spokojnie wystarczy, żeby zapewnić mu poważne problemy i zainteresowanie prokuratury. Ostrożnie wyciągnęłam telefon z kieszeni i włączyłam dyktafon. – Wiem, że to ryzykowne – ciągnęła z satysfakcją Ola – ale stawka jest wysoka. Jeszcze z tydzień i postawię go pod ścianą.
Albo przepisuje na mnie cały majątek, albo te kwity lądują u śledczych. Wasza spółka przejmie wszystkich jego kluczowych kontrahentów, a ja zgarnę całą resztę. Ręka zaczęła mi lekko drżeć. – Jasne, że w końcu się domyśli, że pracuję dla was – zaśmiała się bezczelnie.
– Tylko że wtedy będzie już po ptakach. Pan prezes zostanie z niczym. I dobrze mu tak, zachciało mu się romansów z młodszą. Mówiła coś jeszcze o konkretnych umowach i terminach, ale w głowie tak mi szumiało, że ledwo docierały do mnie poszczególne słowa.
Siedziałam bez ruchu, ze ściśniętymi zębami, nagrywając każde jej zdanie. Kiedy Ola wreszcie wyszła, potrzebowałam dobrych dziesięciu minut, żeby dojść do siebie i wstać. Wreszcie wyślizgnęłam się z toalety, minęłam sekretariat i wyszłam z budynku. W domu od razu zgrałam plik z nagraniem na kilka pendrive’ów i schowałam je w bezpiecznych miejscach.
Następnego dnia musiałam pilnie wyjechać w delegację, a zaraz po moim powrocie Krystian wypalił z tym rozwodem. A teraz siedziałam na podlaskiej wsi i po prostu nie wiedziałam, co zrobić z wiedzą, która mogła go zniszczyć. Wtedy nagle mnie olśniło. Chwyciłam za telefon i wykręciłam numer sekretarki.
– Cześć, Ania, z tej strony Magda. Co tam słychać w firmie? – Ojej, Magda – na dźwięk mojego głosu dziewczyna wyraźnie się ucieszyła. – Słyszałam, że wy z panem Krystianem… no że się rozstaliście.
Ogromnie mi przykro. – Dzięki, Ania. Słuchaj, mam do ciebie wielką prośbę. Sprawa jest absolutnie dyskretna.
– Zamieniam się w słuch. – Miej oko na Krystiana. Zwracaj uwagę na wszystko, co się dzieje między nim a tą całą Olą. Gdybyś zauważyła cokolwiek niepokojącego, że chodzi struty, że się żrą, albo że nagle pojawiły się jakieś poważne problemy, daj mi od razu znać.
– Dobrze. A coś się stało? – W głosie Ani słychać było wyraźną czujność. – Na razie jeszcze nic, ale może się wydarzyć.
Tylko on sam nie ma o tym zielonego pojęcia. Ania była pojętną babką. Przepracowała z nim cztery lata, widziała wszystkie jego przelotne miłostki i doskonale orientowała się w realiach tej firmy. – Dobrze – odparła po krótkim namyśle.
– Będę trzymać rękę na pulsie. – Jakby działo się coś pilnego, dzwoń do mnie jak w dym, o każdej porze dnia i nocy. Odłożyłam słuchawkę i oparłam się wygodnie o oparcie krzesła. Cały plan powoli układał się w spójną całość.
Teraz wystarczyło po prostu czekać na sygnał od Ani. Ciekawe, jak długo jeszcze Krystian będzie zaślepiony tą swoją idealną Olą. Telefon zadzwonił równo po tygodniu o trzeciej nad ranem. Właśnie podlewałam fiołki cioci na parapecie.
– Magda – usłyszałam w słuchawce przejęty szept Ani. – Musisz tu natychmiast przyjechać. Z szefem dzieje się coś bardzo złego. – Co się stało?
– Wczoraj przez cały dzień snuł się po korytarzach jak cień, a dzisiaj przyszedł rano zielony na twarzy, ręce mu się trzęsą. Ta cała Ola nawet do niego nie zajrzała, a przecież zwykle nie odstępuje go na krok. Z godzinę temu podsłuchałam, jak wrzeszczał na kogoś przez telefon: „Wrobiłaś mnie. Ufałem ci”.
Potem coś z łomotem walnęło o ziemię. Chyba rozbił kubek o ścianę. Serce zabiło mi mocniej. A więc Ola wreszcie wyłożyła karty na stół.
– Już jadę – rzuciłam krótko. – Ani słowa nikomu. W biurze panowała gęsta, duszna atmosfera. Pracownicy szeptali między sobą po kątach, z ukosa spoglądając w stronę drzwi gabinetu prezesa.
Ania poderwała się z krzesła, gdy tylko mnie zobaczyła. – Jest w środku – wskazała głową zamknięte drzwi. – Siedzi tam sam od trzech godzin i nikogo do siebie nie wpuszcza. Zapukałam i pchnęłam drzwi, nie czekając na zaproszenie.
Krystian siedział przy biurku z wzrokiem wbitym w monitor. Wyglądał wręcz tragicznie. Na podłodze poniewierały się skorupy potłuczonego kubka. – Co ty tu robisz?
– burknął, nawet nie podnosząc głowy. – Ania zadzwoniła. Mówiła, że masz jakiś problem. – A co ciebie obchodzą moje problemy?
– Krystian. Wiem wszystko o Oli. Mąż gwałtownie uniósł głowę. W jego oczach przemknęła iskra nadziei, po której zaraz pojawiło się podejrzenie.
– Co konkretnie wiesz? – To, że działa dla waszej konkurencji, że zakręciła ci w głowie dla realizacji własnego planu? Czy to, że przygotowała na ciebie kwity i teraz przycisnęła cię do muru? Krystian milczał przez dłuższą chwilę.
– Skąd? Skąd o tym wiesz? – wydusił z siebie ochrypłym głosem. – To nieważne.
Istotne jest to, że mam niezbite dowody na jej przekręty. Wstał od biurka i podszedł do okna, odwracając się tyłem. – Ona… – zaczął i zawiesił głos. – Postawiła warunek.
Mam przepisać na nią absolutnie wszystko. Mieszkanie, samochody, udziały w spółce. Jeśli tego nie zrobię, jutro z samego rana zaniesie dokumenty z moimi podpisami prosto do prokuratury. Tam są.
Boże, Magda, tam są takie rzeczy. Nawet nie patrzyłem, pod czym składam podpis. Myślałem, że to zwykłe sprawozdania finansowe, a to były fikcyjne faktury, lewe dostawy, pranie pieniędzy. Rzeczy, za które można trafić do więzienia na długie lata.
Odwrócił się gwałtownie w moją stronę. – Jestem skończonym idiotą. – Dałeś – przyznałam bez ogródek. – Ale to jest jeszcze do odkręcenia.
– Niby jak? Ona ma czarno na białym dokumenty z moimi autografami. – A ja mam nagranie jej rozmowy telefonicznej, w której wprost przyznaje się do oszustwa i szczegółowo opisuje cały ten przekręt. Krystian powoli opadł na fotel, jakby uchodziło z niego powietrze.
– Nagranie? Jakie nagranie? Wyciągnęłam z kieszeni telefon i puściłam plik. Głos Oli wypełnił cały gabinet.
Krystian słuchał, z każdą sekundą robiąc się coraz bardziej blady. – Kiedy to nagrałaś? – Z miesiąc temu. Przypadkowo podsłuchałam ją w waszej toalecie.
– I nic mi cholernie nie powiedziałaś? – rzucił z oskarżycielską nutą. – A dałeś mi chociaż cień szansy? Po prostu spakowałeś moje rzeczy i wyrzuciłeś mnie ze swojego życia – odparłam z zupełnym spokojem.
Mąż spuścił wzrok, wpatrując się w blat. – Magda. Boże, byłem ślepy. Zachowałem się jak ostatnia świnia.
Przepraszam cię. – Daruj sobie przeprosiny, Krystian. Naprawdę ich od ciebie nie potrzebuję. – To czego w takim razie chcesz?
Usiadłam bez pośpiechu w fotelu naprzeciwko niego, przyjmując postawę, jaką zwykle przybieram podczas negocjacji biznesowych. – Pół miliona złotych, mieszkanie i nowy samochód prosto z salonu. – Co takiego? – wbił we mnie osłupiały wzrok.
– Słyszałeś doskonale. To jest moja cena za nagranie, które uratuje ci tyłek przed więzieniem. – Magda, ty chyba oszalałaś. Skąd ja ci wezmę pół miliona w gotówce?
– Weź kredyt, wyprzedaj udziały, dogadaj się ze wspólnikami. To już twój problem. Masz równo tydzień. – Przecież byliśmy małżeństwem – wykrztusił.
– Kluczowe słowo: byliśmy. A teraz robimy interesy. Czysty, chłodny biznes. Milczał dłuższą chwilę, przełykając gorycz tej pigułki.
– I jeśli się zgodzę, oddasz mi to nagranie? – Oddam i pomogę ci napisać zawiadomienie do prokuratury na Olę. Z takimi twardymi dowodami szybko usłyszy zarzuty o usiłowanie oszustwa. – A potem… – zapytał z nadzieją.
– Będziemy mogli spróbować jeszcze raz? Wstałam z fotela i wygładziłam płaszcz. – Nie, mój drogi, ten pociąg dawno odjechał. Nie robię tego z litości do ciebie.
Robię to wyłącznie dla siebie. Krystian zadzwonił po prawie dwóch tygodniach. Przez ten czas musiał uporządkować sprawy finansowe. Złożył wniosek o pilny kredyt biznesowy i rozmawiał z inwestorami, zabezpieczając finansowanie pod zastaw majątku firmy.
– W porządku, Magda. Przyjmuję twoje warunki. Zgadzam się na wszystko. Pół miliona złotych będzie oficjalną spłatą i wyrównaniem majątku, a nie żadną gotówką do ręki.
Mieszkanie przechodzi na ciebie, a nowe auto sama sobie wybierzesz w salonie. Siedziałam akurat w kuchni, patrząc przez okno, jak pani Krystyna rozwiesza pranie na sznurze w ogródku. – Kiedy możesz przyjechać, żebyśmy podpisali papiery u notariusza? – ciągnął Krystian.
– Jutro o czternastej będę u notariusz Kowalskiej w kancelarii. Znasz ten adres? – Znam. – A nagranie dostaniesz po podpisaniu umowy o podział majątku wspólnego u notariusza i zaksięgowaniu pełnej kwoty spłaty na moim koncie.
Wszystko musi być oficjalnie udokumentowane, żeby później ani bank, ani urząd skarbowy nie miały żadnych pytań. Nazajutrz zameldowałam się w mieście moim skromnym autem, które Krystian jeszcze niedawno z pogardą nazywał tanią puszką. W kancelarii notarialnej zastałam go już czekającego z pękatą teczką dokumentów. Wyglądał o niebo lepiej niż jeszcze tydzień temu.
– Ola ulotniła się jak kamfora – rzucił ciszej, gdy notariusz przygotowywała akty. – Jak tylko dotarło do niej, że cały jej plan spalił na panewce, spakowała się i uciekła. Pewnie z powrotem do tych swoich mocodawców. – Znajdą ją.
Z moim nagraniem długo nie poukrywa się na wolności. – Pewnie tak. Bez zbędnych słów podpisaliśmy u notariusza umowę o podział majątku wspólnego, w której mieszkanie zostało przekazane mnie, a Krystian zobowiązał się do spłaty mojej części majątku. Przelew pół miliona złotych zaksięgował się na moim koncie jeszcze tego samego rana, zgodnie z ustaleniami.
Cała transakcja była oficjalnie udokumentowana, żeby nie budzić żadnych wątpliwości ze strony banku ani urzędu skarbowego. – Magda – odezwał się Krystian, gdy wyszliśmy na ulicę przed kancelarią. – Wiem, że nie mam prawa o to prosić, ale może jednak dasz mi jeszcze jedną szansę. Naprawdę zrozumiałem swoje błędy, zmieniłem się.
– Krystian – przerwałam mu w pół słowa. – Ty się wcale nie zmieniłeś. Po prostu wpadłeś w kłopoty po uszy i szukałeś koła ratunkowego. Za pół roku znajdziesz sobie jakąś nową stażystkę w biurze i będziesz jej opowiadać, jaką to masz zimną, niewrażliwą żonę.
– Nie masz racji. – Mam rację. I wiesz co? Jest mi to zupełnie obojętne.
Wyciągnęłam z torebki pendrive’a i wcisnęłam mu go w dłoń. – Masz tu swoje nagranie. Zrób z nim pożytek. Obracał mały plastikowy dysk w palcach.
– Co teraz zrobisz? – Nie wiem. Może kupię niewielki segment w nadmorskim szeregowcu albo stary domek do remontu. A może otworzę własną firmę.
Mam teraz wybór, którego wcześniej mi odmawiałeś. Żegnaj, Krystian. Wsiadłam do swojego nowego auta i odpaliłam silnik. Krystian został na chodniku.
Wyglądał na małego, zagubionego faceta. Przez ułamek sekundy zrobiło mi się go nawet trochę żal. Ale naprawdę tylko trochę. Miesiąc później Olę zgarnęła policja w Gdańsku.
Próbowała ulotnić się promem do Szwecji, ale policjanci zdjęli ją z pokładu tuż przed odpłynięciem. Ania podesłała mi link do portalu informacyjnego, gdzie pisali o rozbiciu grupy przestępczej specjalizującej się w wyłudzeniach majątkowych i oszustwach finansowych. Krystian próbował dzwonić jeszcze parę razy. Wymyślał preteksty do spotkań, przebąkiwał o wybaczeniu i budowaniu wszystkiego od nowa.
Odpowiadałam zawsze uprzejmie, ale chłodno i krótko. W końcu dał sobie spokój. Część środków otrzymanych w ramach podziału majątku przeznaczyłam na zakup niewielkiego segmentu w nadmorskiej miejscowości niedaleko Krynicy Morskiej. To nie była żadna luksusowa willa, tylko przytulne miejsce wymagające drobnego odświeżenia, ale miało ogródek i widok na wodę.
Połowę uzyskanych pieniędzy zainwestowałam w bezpieczne obligacje, a jedną czwartą włożyłam we własną agencję doradztwa biznesowego. Klienci znaleźli się błyskawicznie – okazało się, że przez lata pracy wyrobiłam sobie w branży świetne nazwisko. Resztę gotówki przeznaczyłam na coś, o czym marzyłam od dzieciństwa, ale nigdy nie miałam odwagi tego zrealizować. Kupiłam używaną łódź żaglową, niewielką, wymagającą trochę pracy, ale własną.
I sama nauczyłam się nią sterować. Czasami, gdy siedzę na pokładzie przy zachodzie słońca, myślę sobie, jak osobliwie to wszystko się poukładało. Krystian chciał mnie zepchnąć na sam margines, odsyłając do walącej się chaty na wsi. A koniec końców to właśnie ta wieś stała się miejscem, gdzie wreszcie dotarło do mnie, że nie mam już ochoty żyć pod dyktando kogoś innego.
Domku ciotki Zofii wcale się nie pozbyłam. Zostawiłam go sobie. Od czasu do czasu tam wracam. Ucinam sobie pogawędki z panią Krystyną i spaceruję tymi samymi ścieżkami, na których jeszcze niedawno układałam w głowie plan na nowe życie.
Niedawno Ania wspomniała mi, że Krystian widuje się z nową kobietą, księgową z sąsiedniej firmy. Ma trzydzieści lat i samotnie wychowuje dziecko. Krystian podobno twierdzi, że to wyjątkowo poważna relacja. Szczerze życzę mu jak najlepiej.
Naprawdę. Choć w głębi duszy myślę swoje – człowiek rzadko się zmienia i chyba niewiele się u niego zmieniło. Ale to już kompletnie nie moja bajka. Ja mam teraz własne życie, dokładnie takie, jakie sama sobie wywalczyłam i wybrałam.
To najlepsze, co mogło mnie w tamtym momencie spotkać. Sprawiedliwości stało się zadość w najbardziej nieoczekiwany sposób. Ci, którzy próbowali mnie wykiwać i pogrążyć, dostali po łapach. A ja zyskałam wolność i czystą kartę, by zacząć wszystko od zera.
I wiecie co? Wyjątkowo mi się to podoba.
