Zerknęłam w lusterko, poprawiając fryzurę, i wzięłam głęboki oddech. Za chwilę miałam rozpocząć rozmowę o pracę, o której marzyłam od miesięcy. A tu, jak na złość, ani jednego wolnego miejsca parkingowego pod galerią. W końcu wypatrzyłam wolną lukę i z ulgą wjechałam na miejsce.
Gdy tylko wysiadłam z auta, usłyszałam za plecami wściekły krzyk:
– Ej, kobieto, odjedź stąd natychmiast. To moja miejscówka. Obróciłam się. Za mną stał mężczyzna po czterdziestce, który właśnie wysiadł z ogromnego, drogiego suva.
Spojrzałam mu prosto w oczy i chłodno odpowiedziałam, że nie widzę tam żadnej tabliczki z jego nazwiskiem. Nie zamierzałam tracić czasu na bezsensowną kłótnię, więc zostawiłam go z jego krzykami i ruszyłam szybkim krokiem w stronę wejścia. Mężczyzna sięgnął po telefon i wybrał numer. – Piotrek, sprawdź mi szybko tę tablicę.
Błagam cię. – rzucił nerwowo. – Co jest? Znowu ktoś ci bezczelnie zajął miejsce?
– zażartował Piotrek. – Nieważne. Po prostu to sprawdź i oddzwoń. – uciął Leszek.
Nie miał ochoty tłumaczyć całej sytuacji. Uważał teren przed galerią za niemal prywatny. Wszyscy w okolicy wiedzieli, że to miejsce zawsze powinno na niego czekać. Ale akurat dziś nie było nikogo z ochrony, kto by go pilnował.
Gdy dzwonił do kierownika ochrony, żeby wyliczyć mu, ile miesięcznie wydaje na tę całą bandę, zadzwonił Piotrek. Stary kumpel z liceum, który znał każdego i potrafił zdobyć niemal wszystko. Nie zawiódł i tym razem. – Owczarek Maryna.
– powtórzył Leszek pod nosem, czytając dane z dokumentów. Ja pędziłam co sił w nogach. Marketing to moja pasja. Prowadzenie kampanii, planowanie promocji, ustalanie cenników – w tym czułam się jak ryba w wodzie.
Stanowisko kierownika działu marketingu brzmiało świetnie, pensja też. Zostało mi tylko jedno – zrobić dobre wrażenie na dyrektorze. No i ta cała chamska sytuacja pod galerią, która odebrała mi spokój tuż przed rozmową. Usiadłam w fotelu w poczekalni.
Asystentka powiedziała, że szef już jest w firmie, ale jeszcze nie pojawił się w gabinecie. W pewnym momencie drzwi otworzyły się z hukiem. W progu stanął ten sam mężczyzna z parkingu. Zamarł na kilka sekund, po czym wszedł do gabinetu i zatrzasnął za sobą drzwi.
– Pani jest umówiona na 10:00, prawda? – zapytała sekretarka, wzruszając ramionami. – Zwykle rano pan Leszek jest znacznie przyjemniejszy. Chyba coś go dzisiaj ugryzło.
Może to była żona. Potrafi mu od rana skutecznie popsuć humor. Rozwiedli się pięć lat temu, a ona ciągle nie daje mu spokoju. Mają dwójkę dzieci, a ona zawsze znajduje powody do kłótni.
I jak zwykle to on wychodzi na tego najgorszego. Byłam zaskoczona, że ta dziewczyna opowiada obcej osobie prywatne sprawy swojego szefa. Połączyłam fakty. Kiedy dotarło do mnie, kto miał mnie dziś rekrutować, właściwie spisałam tę rozmowę na straty.
Ale odezwała się we mnie sportowa ambicja. Byłam ciekawa, jak to się skończy. W końcu zostałam zaproszona do środka. Weszłam spokojnie i zamknęłam za sobą drzwi.
– Dzień dobry. – powiedziałam z uśmiechem, jakby nic się nie stało. – Dzień dobry, chociaż nie jestem pewien, czy dla wszystkich taki jest. – odpowiedział chłodno.
– Czyżby nadal nie mógł pan przeboleć jednego miejsca parkingowego? – rzuciłam z lekką ironią, siadając wygodnie w fotelu. – Szkoda mi czasu na bezsensowne dyskusje. Co może mi pani zaoferować?
– uciął. – Dlaczego mielibyśmy zatrudnić właśnie panią? – Mam za sobą lata doświadczenia w handlu i marketingu. Całe portfolio ma pan przed sobą.
Jestem w stanie tak rozkręcić promocję tej galerii, że konkurencja zostanie daleko w tyle. Klienci będą walczyć o wózki, a najemcy sami zaczną zabiegać o lokale. Ale mogę też zrobić coś zupełnie odwrotnego. Jeśli mnie pan nie zatrudni, przedstawię wszystkie te pomysły pańskiej bezpośredniej konkurencji.
Leszka zamurowało. Był wyraźnie zaskoczony moją pewnością siebie. Zrozumiał, że nie ma do czynienia z przypadkową osobą. Widząc, jakie wrażenie zrobiły moje słowa, poszłam za ciosem.
– Na początek trzeba zająć się parkingiem. Połowa placu jest zawalona paletami, przez co klienci nie mają gdzie zostawić samochodu. Druga sprawa to szkolenia z kultury osobistej i kontaktu z klientem. – powiedziałam patrząc mu prosto w oczy.
– Wystarczyłoby po prostu nie zajmować cudzych miejsc parkingowych. – odparł natychmiast. – I co z tego? Skąd miałam wiedzieć, że pan tam zawsze parkuje?
Mam teraz płakać, biczować się i błagać o wybaczenie? Ktoś zajął panu miejsce, więc można było stanąć dwa metry dalej. Gdzie tu jest problem? – zakończyłam spokojnie.
Leszek próbował wrócić do oficjalnego tonu. – Może i ta przemowa brzmi efektownie, ale widziałem już mnóstwo takich specjalistów od wielkich obietnic. Po dwóch miesiącach osiadają na laurach i nie robią nic. Po jego chłodnym tonie zrozumiałam, że z tej pracy nic nie będzie.
Chciał po prostu utrzeć mi nosa za poranną sytuację. Nie miałam już nic do stracenia. – Dla mnie sprawa jest jasna. Od początku nie zamierzał mnie pan zatrudnić.
Niech się pan nie trudzi, bo ja już podjęłam decyzję. Za żadne pieniądze nie chciałabym tu pracować, mimo że naprawdę zależy mi na dobrej posadzie. – wstałam i skierowałam się do wyjścia. – Ależ dlaczego tak szybko się pani poddaje?
– odezwał się nagle. – Wyglądała mi pani na osobę bardziej zdeterminowaną. – Bo taka właśnie jestem. Mam jasno określone cele i konsekwentnie do nich dążę, ale nie zamierzam pozwolić, żeby ktoś robił ze mnie pośmiewisko.
Życzę powodzenia w dalszych poszukiwaniach. Sama znajdę firmę, w której ludzi ocenia się za rzeczywiste wyniki. Wyszłam z gabinetu z wysoko podniesioną głową. Gdy drzwi się zamknęły, usłyszałam zza nich jego głośny, rozbawiony śmiech.
Leszek myślał o tej dziewczynie jeszcze długo. Od dłuższego czasu szukał kogoś na stanowisko szefa marketingu, ale trafiał na same rozczarowania. Albo znajomi próbowali załatwić posady swoim krewnym, albo ludzie bez pojęcia o branży. W Marynie od razu dostrzegł profesjonalizm i doświadczenie.
Zauważył, że zostawiła na biurku swoje CV. Przebiegł po nim wzrokiem – dziewczyna miała naprawdę imponujący dorobek. Coś w niej przyciągało jego uwagę. Emanowała energią i charyzmą.
Leszek wiedział, że przy ich temperamentach współpraca w jednym biurze byłaby mieszanką wybuchową, ale zależało mu, żeby jej pomóc. Nagle go olśniło. Tydzień wcześniej rozmawiał z kolegą, właścicielem innej galerii, który narzekał, że nie może znaleźć dobrego specjalisty od marketingu. Od razu wybrał jego numer.
– Cześć, Janek. Pamiętam, że szukałeś kogoś do marketingu. Zanotuj numer. Maryna Owczarek.
– i podał kontakt. W tym samym czasie w mojej torebce zadzwonił telefon. Zupełnie niespodziewanie dostałam zaproszenie na kolejną rozmowę. Od razu skorzystałam.
Spotkanie poszło świetnie i dostałam dokładnie takie stanowisko, o jakim marzyłam. Minęło kilka tygodni. Leszek często łapał się na tym, że myśli o Marynie i żałuje, że pozwolił jej odejść. Sam nadal nie znalazł nikogo odpowiedniego.
Z braku lepszego wyjścia zatrudnił młodą dziewczynę świeżo po studiach, praktycznie bez doświadczenia. Kilka dni wcześniej rozmawiał z Jankiem, który nie krył wdzięczności. Chyba z dziesięć razy dziękował mu za polecenie tak świetnego pracownika. Opowiadał, że jej świeże pomysły i energia tchnęły nowe życie w cały obiekt.
Gorąco namawiał Leszka, żeby wpadł na kawę i sam zobaczył efekty. Leszek niechętnie, ale ciekawość zwyciężyła. Pojechał sprawdzić, co takiego ta dziewczyna zrobiła w konkurencyjnym centrum. Gdy tylko wszedł, musiał przyznać, że wiele się zmieniło.
Gołym okiem było widać więcej ludzi, a to przekładało się na większe zyski. Nagle poczuł klepnięcie w ramię. – I jak ci się podoba? Widzisz różnicę?
To wszystko zasługa naszej Marysi. Ma niesamowite wyczucie rynku. Jeszcze raz wielkie dzięki za rekomendację. Chodź na górę, napijemy się dobrej kawy.
Chwilę później siedzieli w gabinecie Janka. Nagle drzwi się uchyliły. W progu stanęła Maryna. Na jego widok zatrzymała się zaskoczona.
– Przepraszam. Wpadnę później. – rzuciła szybko. – Ależ Marysiu, daj spokój.
To mój znajomy Leszek. Wchodź, usiądź z nami. – zaproponował Janek. – Dziękuję, ale z chamami kawy nie piję.
A już na pewno nie takiej dobrej. – odparła chłodno, odwróciła się i wyszła, zatrzaskując drzwi. Janek tylko bezradnie podrapał się po głowie. – Co w nią wstąpiło?
Nie miałem pojęcia, że się znacie. – Nie przejmuj się. Nie ma o czym mówić. – machnął ręką Leszek.
Pogadali jeszcze o interesach, po czym Leszek pożegnał się i ruszył do auta. Zanim odjechał, postanowił zrobić jeszcze jedno kółko po piętrach galerii. Gdy zszedł na podziemny parking, niespodziewanie stanęła przed nim Maryna. – Pan Janek przed chwilą mi o wszystkim powiedział.
Nie miałam pojęcia, że to pan polecił mnie do tej pracy. – powiedziała bez żadnych wstępów. – No i co z tego? Chciałem po prostu pomóc.
Sama mówiłaś, że zależy ci na dobrej posadzie. – I właśnie za to chciałam podziękować. Okazało się, że wcale nie jest pan takim bucem, za jakiego pana uważałam. – powiedziała już łagodniejszym tonem.
Leszek widział, ile kosztuje ją ta rozmowa. Widział, jak bardzo stara się naprawić pierwsze wrażenie. Od razu było widać, że poczucie sprawiedliwości jest dla niej ważne. Uśmiechnął się lekko.
– No to jak? Naprawdę jestem aż takim gburem? A pani chyba też nie jest taka zła, jak mi się początkowo wydawało. Może pójdziemy jednak na tę kawę?
– W sumie czemu nie? – odpowiedziałam z uśmiechem, czując, jak całe napięcie ze mnie schodzi. – Jeśli w ten sposób mogę się odwdzięczyć za tamte namiary, to chętnie. Naprawdę bardzo zależało mi na tej pracy.
– Na pewno się pani odwdzięczy. A przy okazji podejrzę kilka sposobów na zwiększenie obrotów w mojej galerii. – zażartował Leszek. Ujęłam go pod ramię i skierowałam w stronę najbliższej kawiarni, po drodze dzieląc się z nim swoimi przemyśleniami.
Z czasem zaczęliśmy widywać się coraz częściej, rozmawiając o otwarciu wspólnego biznesu. Wybieraliśmy luźne miejsca: klimatyczną knajpkę na rynku, ławkę w parku, czasem zostawaliśmy u niego w biurze po godzinach. Nasze rozmowy zaczęły wykraczać daleko poza liczby i plany biznesowe. Leszek coraz częściej łapał się na tym, że uwielbia spędzać ze mną czas.
Pociągał go mój profesjonalizm, ale też poczucie humoru i to, że z każdej sytuacji potrafię znaleźć wyjście. Zaczynał czekać na każde spotkanie i szukać powodów, żeby się znowu zobaczyć. Pewnego wieczoru, gdy zasiedzieliśmy się u niego nad dokumentami do nowego projektu, dotarło do niego, że zakochał się bez pamięci. Kiedy z pasją tłumaczyłam mu założenia nowej kampanii, patrzył na mnie, zachwycając się błyskiem w moich oczach, i wiedział już, że przepadł.
Przez kilka tygodni zmagał się z tymi uczuciami, nie mając odwagi powiedzieć prawdy. Bał się, że zepsuje relację z genialną wspólniczką. Ale im więcej czasu spędzaliśmy razem, tym trudniej było mu ukrywać to, co czuł. Przełom nastąpił w dniu, w którym mieliśmy podpisać umowę spółki u notariusza.
Gdy załatwiliśmy formalności, Leszek zaprosił mnie do dobrej restauracji. Przez cały wieczór kilka razy zbierał się na odwagę, ale za każdym razem coś go powstrzymywało. Kiedy wyszliśmy, zimny deszcz zaczął mocno uderzać o chodniki. Leszek zaproponował, że odwiezie mnie pod blok.
Gdy zatrzymaliśmy się pod klatką, uznał, że to ostatnia szansa. – Maryna – zaczął, odwracając się w moją stronę. – Muszę ci coś powiedzieć. Ja po prostu się w tobie zakochałem.
Wiem, że to może skomplikować sprawy w firmie, ale nie potrafiłem już dłużej tego w sobie trzymać. Na mojej twarzy najpierw pojawiło się zaskoczenie, które szybko ustąpiło miejsca ciepłemu uśmiechowi. – Leszek – szepnęłam cicho. – Czułam dokładnie to samo.
Tylko bałam się do tego przyznać. Nasze spojrzenia się spotkały. Po chwili całowaliśmy się, nie zwracając uwagi na deszcz bębniący o dach samochodu. Ta historia, która zaczęła się od kłótni o miejsce parkingowe, doprowadziła nie tylko do stworzenia świetnie prosperującej firmy, ale przede wszystkim do pięknego, dojrzałego związku.
Oboje zrozumieliśmy, że razem jesteśmy w stanie pokonać każdą przeszkodę – w biznesie i w życiu. Dokładnie po roku wzięliśmy ślub, a nasza agencja stała się jednym z liderów w branży marketingowej obsługującej galerie handlowe. Patrząc na nas dzisiaj, nikt by nie pomyślał, że nasza wielka miłość narodziła się od zwykłego sporu o miejsce parkingowe.
